Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘politiek’

Deze woensdag mogen we weer stemmen. Lekker belangrijk? Ja echt wel, je leest er alles over in mijn nieuwste blogpost voor EcoGoodies .

Advertenties

Read Full Post »

Ik vond dat ik behoorlijk gunstig geboren was: in het jaar dat ik 18 was geworden mocht ik gelijk stemmen voor de Tweede Kamerverkiezingen. Stel je voor dat je op je 21e pas voor het eerst zou mogen stemmen? Ik wist toen nog niet dat er een periode zou komen waarin kabinetten om de haverklap om zouden vallen.
Een collega van mijn moeder vroeg aan haar wat ik gestemd had. Als ik me goed herinner was dat toen GroenLinks. ‘Als ze ouder wordt, wordt ze wel rechtser’, meende die collega te weten.
‘Nou, het zou me echt teleurstellen als ze ooit rechts zou gaan stemmen. Iets minder links zou kunnen, PvdA of D66 ofzo (dit was ver voordat D66 de stufi af zou schaffen), daar kan ik me iets bij voorstellen maar rechtser dan dat…dan zou ik me ernstig afvragen waar het mis is gegaan.’
Een jaar later werd ik lid van de SP, want daar hoorde ik nog meer thuis dan bij GroenLinks. Ik was tegen de privatisering van de NS (ik voorzag dat de kosten van een treinkaartje zouden stijgen en dat er geen enkele verbetering in de vorm van stiptheid of beter materieel tegenover zou staan, maar goed, wat weet een 20-jarig studentje daar zou van…) en de PTT em vóór het behoud van de sociale zekerheden die door ‘Paars’ afgebroken werden.
Bijna twintig jaar lang heb ik trouw posters voor mijn raam gehangen en keek ik in de aanloop van elke verkiezing ‘of de stemwijzer nog klopte’, en die klopte steevast want de Socialistische Partij was altijd ‘mijn’ nummer 1. Maar dat begint de laatste tijd te verschuiven. Want ‘met pensioen op je 65e’ vind ik helemaal niet belangrijk. Sterker nog, ik kan me zo voorstellen dat ik gewoon door wil werken (mijn opa heeft ook tot zijn 79e gewerkt dus ik heb het van geen vreemde). En als het over ‘Europa’ gaat ben ik ook een andere mening toegedaan dan de SP. Ik vind nog steeds dat het OV en musea gratis zouden moeten zijn, maar ik vind niet dat ‘de gewone man’ recht heeft op een bal gehakt. Sterker nog: als we willen dat iederéén te eten heeft (en dat wil ik) dan moeten ballen gehakt stukken duurder worden.
Overigens ben ik van mening dat er een einde moet komen aan de bio-industrie.
Ik draag de SP nog steeds een warm hart toe en ben hen dankbaar voor al het harde werk dat ze doen op gebied van de gezondheidszorg en voor de gedupeerden van oliewinning in Groningen, maar ik voel me nu nét iets meer thuis bij een andere partij.
Ik ben op mijn oude dag niet minder links, maar wel iets progressiever geworden. Ik denk dat mijn moeder het wel zou snappen.

Read Full Post »

Vorige week werd er een wet aangenomen in de Tweede Kamer omtrent de Nederlandse vlag. Die komt voortaan in diezelfde Kamer te hangen. Slechts één partij, de Partij voor de Dieren, stemde tegen. De wet was een initiatief van de SGP, in samenwerking met de PVV.
Of er een vlag in de Tweede Kamer hangt of niet, dat zal me verder (vegetarische) worst wezen, maar ik geef eerlijk toe dat als SGP en PVV iets willen, ik ook geneigd ben om gelijk te denken ‘nee, dank je’.
De SGP was niet blij met het ‘nee’ van de Partij voor de Dieren. ‘Je hebt altijd mensen die niet meegaan in de moderne tijd.’, luidde de kattige reactie van woordvoerder Menno de Bruyne.
Even voor de goede orde: de SGP zijn de reli’s die geen vrouwen toelaten op de kieslijst. En over welke ‘moderne tijd’ hebben we het eigenlijk? De tijd waarin de regeringspartijen (allemaal geleid door witte mannen) er alleen is voor de witte, rijke ‘normale’ Nederlander? De tijd waarin bijna iedereen die vol trots een vlaggetje naast zijn twitternaam zet een extreem-rechtse troll blijkt te zijn? Niet zelden plaatsen die trouwens per ongelijk de vlag van Luxemburg, maar dat terzijde.
Dit is de tijd dat er in het Nederlands parlement woorden gebruikt worden als ‘kopvoddentax’, waarin mensen varkenskoppen plaatsen bij moskeeën en asielzoekerscentra. Dit lijkt me niet de tijd om trots te zijn op Nederland en méér vertoon van nationalisme te willen. De lijkt me de tijd van internationale saamhorigheid. Imagine there’s no countries…
Waar ik dan trots op ben? Op Marianne Thieme. 

Read Full Post »

Tijdens de Nederland-leest actie in november kon je kiezen tussen drie boeken: ‘Heer van vliegen’, ‘Liefde en schaduw’ of ‘Morten’. De eerste titel was een vertaling uit het Engels, wel van een boek dat ik nog lezen moet, maar dat doe ik dan liever in het Engels, het tweede (ook een vertaling) had ik allang gelezen dus bleef deur drie over: ‘Morten’. Ik had nog nooit van Anna Levander gehoord, en dat klopt want ze bestaat niet. Achter de naam gaat een duo schuil: politiek verslaggever Dominique van der Heyde en haar vrouw, journalist Annet de Jong.
Politieke thriller ‘Morten’ verweeft het verhaal van de opkomst van een politicus populistische en narcistische trekjes en de zoektocht van redacteur Marijn Flanders naar ‘iets’ om haar tanden in te zetten (zolang het maar beter is dan het opruimen van de zolder van de uitgeverij of het zetten van koffie).
Dit boek leest niet alleen als een trein, het zit ook vol met geestige verwijzingen zoals ‘Max Polak van de Socialisten liep zoals altijd in een morsige gebreide trui’ (een paar clichés over de PvdA op een hoop), de debatleidster heet Veronique Anker (anchorwoman, snapt u ‘m?) en ergens figureert ook nog een kale, ietwat hysterische homo die dol is op luxe en politieke aspiraties heeft.
‘Morten’ is een slim boek, vol intriges maar ook met mooie woorden (‘munttheemoeder’) en zinnen (‘Pierre zit in de bibliotheek, tussen alle woorden waar hij niet meer op kan komen’). Het einde is niet heel sterk maar dat geeft niet, het begin en het midden zijn goed genoeg. Ik ben blij dat dit boek is gekozen voor ‘Nederland leest’ want anders had ik het waarschijnlijk nooit gelezen. 

Read Full Post »

Rosanne Hertzberger is misschien wel de beste columnist van Nederland. Een columnist moet namelijk ‘prikkelen’ en ze krijgt het elke zaterdag weer voor elkaar om tussen ontbijt en eerste kop thee van de dag de stoom uit mijn oren te laten komen. Zo las ik afgelopen weekend dat ze niet op een vrouw had gestemd tijdens de verkiezingen. Dat moet iedereen voor zich weten natuurlijk, maar het ging mij om de redenatie erachter. Ze vindt het een treurig gebaar en het is achteroverleunfeminisme. Ja ja, alsof mensen die weloverwogen op een vrouw stemmen om de verhoudingen in de Tweede Kamer recht te trekken de volgende dag vinden dat het enige recht van de vrouw het aanrecht is. Wat een onzin. Haar moeder deed het vroeger wél, op een vrouw stemmen, maar het had nul resultaat opgeleverd, schreef Hertzberger.
Dit jaar ging er ineens een lichtje branden bij de vrouwenstembrigade. We hadden het helemaal verkeerd aangepakt al die jaren. We moeste helemaal niet op de eerste vrouw stemmen maar op de eerste onverkiesbare vrouw! Zo zouden we door voorkeursstemmen meer vrouwen in de Kamer kunnen krijgen. Wat een treurnis!’
Volgens Herzenberger zitten er in de achterhoede vrouwen genoeg, ze heeft alleen behoefte aan vrouwelijke lijsttrekkers. Juist ja. Maar hoe wórdt je als vrouw lijsttrekker? Daarvoor lijkt het me wel handig als je al in die kamer zít.
Jaren geleden trok ik een keer de stemlijst voor de Tweede Kamer uit de brievenbus en keek naar de namen van de kandidaten voor de partij waar ik op wilde stemmen. Hé, een ‘meisje’ van mijn eigen leeftijd, ook uit Haarlem. Ze stond op een waarschijnlijk onverkiesbare plek. Mijn keuze was gemaakt.
Door de monsterzege van de SP dat jaar kwam ze in de kamer en daar zit ze nog steeds, dit keer was ze de nummer 2 van de lijst. De afgelopen 10 jaar heeft ze kunnen laten zien dat ze enorm veel kwaliteit in huis heeft en keihard werkt. Achterover leunen doet ze zeker niet. En als Emile Roemer vandaag besluit dat hij weer graag kinderen wil leren rekenen dan hoop ik dat ze morgen het stokje van hem overneemt. Van de achterhoede naar de toppositie in 10 jaar.
Dit jaar stemde ik voor het eerst níet op haar. Niet omdat ik ontevreden ben, in tegendeel, ik ben haar heel dankbaar voor alles wat ze voor mij, als kiezer, heeft gedaan. Maar ze heeft me niet nodig. Ze is de nummer 2 dus ze was zeker van een zetel, de komende 4 jaar gaan we weer van haar horen. Bovendien merkte ik dat ik nog steeds even links ben als 10 jaar geleden maar iets progressiever. Ik vindt het milieu belangrijker dan AOW op mijn 65e, bijvoorbeeld. Dus kwam ik uit bij een andere partij. En na het vergelijken van de kandidatenlijst met de peilingen kwam ik uit bij de nummer 19: Isabelle Diks. Een vrouw en ook nog eentje van buiten de Randstad, want die verhouding is ook nogal scheef in de kamer, je zou haast denken dat 70% van Nederland uit Amsterdam bestaat. En wat denk je? Ze heeft het gehaald. Ze heeft zoveel voorkeursstemmen gekregen dat ze in de kamer plaats mag nemen. Gefeliciteerd Isabelle, ik ben benieuwd waar je over 10 jaar staat. 
Zo, dan ga ik nu even achteroverleunen en een glossy doorbladeren met heel veel gefotoshopte modellen erin. En daarna vraag ik aan mijn man of ik ergens anders nog een mening over heb.

Read Full Post »

Elite

Ik lees een boek per week, van de vijf films die genomineerd waren voor een Oscar had ik er drie van tevoren gezien, de echtgenoot en ik gaan een paar keer per jaar naar het theater (en niet alleen naar cabaret) en zien met regelmaat een museum vanbinnen. Ik ben pescotariër en hij flexitariër. We scheiden ons afval en ik heb een Syrische vluchteling Nederlandse les gegeven.
Geert Wilders zou ons met afschuw ‘de linkse elite’ noemen. En dat klopt ook: we zijn beiden lid van een linkse politieke partij en toen Wilders Tofik Dibi ooit ‘extreem linkse hotemetoot’ noemde, heb ik bij mijn ‘political views’ op Facebook ‘extreem linkse hotemetoot’ ingevuld.
En toen kreeg ik de flyer van de SP in de bus. PakDeMacht stond er op de voorkant. Helder. Maar de tekst achterop bracht me in verwarring: ‘De afgelopen jaren hebben we gezien wat er gebeurt als ons land wordt bestuurd door een elite die vooral goed voor zichzelf zorgt.’
Huh? Ik weet zeker dat ik met zonder mijn afgepakte WIA-uitkering  niet tot déze elite behoor. Ik ben ook geen bestuurder maar een ZZP-er (en in mijn geval staat die afkorting inderdaad voor Zelfstandige Zonder Poen) die inderdaad moeite heeft de groeiende zorgkosten te betalen. Maar wat is nou precies elite?
Volgens de officiële definitie is de elite een rijke en invloedrijke groep mensen. Rijk zal ik nooit worden (en als ik het zou worden blijf ik het vat niet lang) en invloedrijk ben ik ook nog niet, helaas. Dus wat de SP zegt klopt: ‘Een kleine groep mensen geeft zichzelf bonussen terwijl anderen de rekening van de crisis betalen.’ Díe kleine groep is dus de elite (om verwarring te voorkomen zou ik ik zelf ‘gewetenloze graaiers noemen’, dat allitereert ook lekker en je omzeilt een woord dat door Wilders misbruikt wordt).
En Wilders kletst dus uit zijn nek, zoals gewoonlijk. Ik ben geen elite, ik ben klootjesvolk met een behoefte aan cultuur. Snak je ook naar kunst maar weet je niet wat je moet stemmen? Lees dan dit artikel van de correspondent. 

Read Full Post »

Het was een vergissing, zeiden velen. Een verspreking. Maar ik kan me haast niet voorstellen dat een perfectionist die zó krampachtig alle touwtjes in handen houdt een dergelijke vergissing maakt. Ik denk dat het met opzet was. Gelukkig liet de interviewer van de BBC Wilders er niet mee wegkomen: Pim Fortuyn ís toch helemaal niet door een moslim vermoord?
Helaas is niet iedereen zo bij de pinken. Laatst hoorde ik nog een vriend van ons over Fortuyn zeggen ‘die hebben ze ook vermoord’.
Wie bedoel je met ‘ze’, vroeg ik. Wat hij precies zei weet ik niet meer, iets over extremistische moslims, geloof ik want ik vertelde hem dat dat niet klopte. Pim Fortuyn is neergeschoten door een hoogbegaafde dierenactivist die lijdt aan obsessief-compulsief gedrag. Hij vond dat Fortuyn dood moest omdat hij de nertsenfok voor de bonthandel weer in wilde voeren (dat is de reden die ik me herinner) en omdat hij Fortuyn zag als een gevaar voor kwetsbare groepen zoals asielzoekers, moslims en mensen met een WAO-uitkering (de verklaring van van der Graaf aan het Openbaar Ministerie).
Er was dus geen sprake van ‘ze’ maar van een extremist. Toch was die éne extremist genoeg reden voor alle leden van de Lijst Pim Fortuyn om bij het minste of geringste te roepen dat ‘de kogel van links’ kwam. En zichzelf regelmatig op de borst te kloppen met de uitspraak ‘Pim zou het zo gewild hebben’.
Afgelopen zaterdag stond er in NRC een spread met vierkiezingsposters met vrouwelijke lijsttrekkers uit het verleden. Genante, zoals Rita-recht-door-zee, hele goede die helaas nooit geregeerd hebben zoals Femke Halsema en Marianne-wat-niet-is-kan-nog-komen- Thieme en een hoogleraar, voormalig vice-premier en minister van staat: Els Borst. Op de herkenbare groen-witte poster stond simpelweg ‘something Els’. Ik weet flauwe woordgrappen wel te waarderen.
En ik wist háár ook te waarderen. Zij was het die ervoor streed om euthanasie niet meer strafbaar te maken. Zij was het die het donorstelsel invoerde. Zij was het die een leeftijdsgrens stelde aan de verkoop van tabak en die niet-rokers met maatregelen beschermde tegen de slechte gewoontes van anderen. Zij was de eerste die de pil van Drion bespreekbaar maakte.
Minister van Staat word je niet zomaar.
Ruim twee jaar geleden kwam het bericht van haar overlijden. De voormalig minister van volksgezondheid was met 41 messteken om het leven gebracht door een ontoerekeningsvatbare man die verklaarde een ‘goddelijke opdracht’ te hebben.
Onder het rechtse bewind van de VVD is de geestelijke gezondheidszorg vakkundig afgebroken. De kosten stijgen, vele behandelingen worden niet meer vergoed en patiënten in crisis worden pas op het laatste moment opgenomen. Het ‘loslopen’ van mensen met gevaarlijke psychische stoornissen is dus een direct gevolg van het rechtse beleid. Maar heb je íemand in de tweede kamer horen roepen ‘de messteken kwamen van rechts’?
Nee, ‘dat zou Els niet gewild hebben’. Maar laten we haar vooral niet vergeten, want zij heeft Nederland veel meer gegeven dan een herrieschopper die als op moeilijke vragen het antwoord ‘lees mijn boek maar’ of een boos weglopen gaf.
She was something else

Read Full Post »

Older Posts »