Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘overprikkeling’

Deze week staat in het teken van bijstellen van doelen en het temperen van verwachtingen. Afgelopen zaterdag vroeg de mijnheer of ik zin had om naar de massagesalon te gaan, aangezien ik zelfs pijn had in spieren die ik tot dan toe niet had opgemerkt. ‘Nee, het hele concept ‘andere mensen’ kunnen we vandaag maar beter vermijden en ik ga dus ook niet mee de stad in om boodschappen te doen.’ Te veel prikkels, geen zin in en beter voor ieders gezondheid als ze bij me uit de buurt blijven. Een week lang een snerpende boormachine die bij me in de straat tekeer ging en nog een heleboel andere lawaai-prikkels daarbovenop hadden me compleet uitgeput.
De yoga van maandagochtend was ook al een brug te ver dus ik gokte op woensdag. Dan zou ik een grotere wandeling met Roemer gaan maken en vanaf dat moment zou ik ‘beter’ zijn en vrijdag weer gewoon gaan sporten. Maar woensdag kwam en ik werd totaal versuft wakker van een wekken waarvan ik dacht dat ik ‘m uit had gezet. Dat klopte, dit was de wekker van een uur later.
Dus stelde ik mijn verwachtingen maar bij: het doel van de dag werd een kleine wandeling, een gezonde lunch maken voor mezelf, minimaal 2 liter water drinken en tot bladzijde 100 komen in mijn boek. Die lange wandeling, die moest maar een dagje worden opgeschoven. Gelukkig past Roemer zich altijd aan mijn energieniveau aan en ligt hij meestal lamlendig in de woonkamer op dagen dat ik sloom ben.
Maar donderdagochtend begon met dezelfde zware deken van ‘nee’, dus schreef ik me maar uit voor de sportles van vrijdagochtend veel te vroeg en stelde ik mijn doelen bij: mijn haar wassen, tot pagina 200 komen in mijn boek, een gezonde lunch maken voor mezelf, 2 liter water drinken en het hondje uitlaten.
Wie weet komen we vrijdag aan die langere wandeling toe en kunnen we gelijk even een pakje afleveren met donaties voor de Vrije Bieb van vriendin N. en anders, anders moet dat volgende week maar.
In de tussentijd hoop ik op een tv-dokter, zo eentje zonder medische kennis of achtergrond en je dus niet wil opereren of doorverwijzen maar wel met een ernstig gezicht naar je klachten kan luisteren en een kopje thee kan komen brengen. Zo’n hele knappe. Maar misschien moet ik ook op dit vlak mijn doelstellingen bijstellen…

Advertenties

Read Full Post »

Vorige week was het een interessante week: deze stond namelijk in het teken van autisme (#autismeweek) en wie op die hashtag klikte zag al snel dat het gezicht van autisme niet een grijze man in een beige jack hoeft te zijn (vaak wel, maar deze week even niet). Autismeweek betekende Judith Visser die ergens op een podium stond (met haar hond natuurlijk), Bianca Toeps die haar boek ‘Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit’ presenteerde en Zjos Dekker die op de radio een brief aan haar psychiater voorlas. En oh ja, ik deelde via twitter een paar oudere blogposts over ASS en mijn ‘Sheldon Cooper-test en kreeg daar fijne reacties op.
Een goede week die ik afsloot met eten bij de Thai met een super autisme-proof vriendin. Ik eet graag bij de Thai omdat ik weet dat ik daar vegetarisch kan eten en ook nog keuze heb (maar ik bestel meestal hetzelfde, maar dat maakt niet uit, het gaat om het idee). En toen werd het zaterdag, maar het voelde nog als vrijdagnacht toen om 7 uur de kinderen van de buren begonnen te stampen en krijsen. Het hele huis door, maar de muren zijn van bordkarton dus het klonk alsof ze míjn huis door aan het stampen waren. Al mijn spieren schoten in een kramp terwijl de herrie onverminderd voortduurde. Een uur. Twee uur. En toen trok ik het niet meer en belde de mijnheer die eigenlijk dit weekend weg zou zijn. Want ik wist niet meet wat ik moest doen en al helemaal niet hoe ik in deze staat voor mezelf én de hond moest zorgen. De rest van de dag heeft de buurman tegen zijn kinderen geschreeuwd, hebben die kinderen gerolschaatst over de plavuizen, wat voor mij klinkt alsof iemand mijn hoofd met een schuurmachine bewerkt, in de deuropening van zijn huis staan roken terwijl de nicotinewalm via de kieren naast onze deur onze gang blauw zette, terwijl er naast hem een kind op een fluitje stond te blazen.Tegen de tijd dat de mijnheer ’s avonds thuis was, was ik volledig over mijn toeren en zwaar overprikkeld en de pijnscheuten trokken door mijn spieren.
Na de #autismeweek had ik een pest geen autisten-weekend wel heel fijn gevonden.Misschien een ideetje voor volgend jaar.

Read Full Post »

Toen de kinderen van onze buren nog baby’s waren, liepen hun ouders de hele dag woewoewoe-roepend door het huis. Alsof ze hun kinderen aan het voorbereiden waren op een leven dat één lang Halloweenfeest zou zijn. Wij weten dit omdat de muren heel dun zijn en we dus regelmatig tegen elkaar zeiden ‘gaan ze weer’. Wij rolden hierbij met onze ogen en zetten vervolgens maar muziek of de tv aan en hoopten dat het op zou houden.
Dat deed het ook, maar de vreugde was van korte duur want nu lopen de kinderen van de buren woewoewoe-roepend en stampend door het huis. Om 8 uur ’s morgens. Ook in het weekend.
Met een beetje goede wil zou je dit een wekker waar je niet om gevraagd heb kunnen noemen, maar wij hebben daar andere benamingen voor. Vooral omdat we met het warme weer de afgelopen dagen niet bepaald met de kippen op stok gaan. Het punt is namelijk: de andere kippen gaan ook niet. Menigeen zit tot een uur of 12 in zijn tuin te kakelen en ook met de ramen dicht en oordoppen in mijn oren kan ik ze woordelijk verstaan.
En wat de ramen (en deuren) betreft, die zou ik tegen een uurtje of 6, als het een beetje af begint te koelen, graag open willen zetten, maar in Nederland schrijnt het regel te zijn dat temperaturen van boven de 20 graden een offergave verdienen dus er is elke avond wel íemand die om 6 uur de hele buurt in de spiritus marineert en om een uur of 7 of 8 begint aan grootschalige lijkverbranding. En het klinkt misschien flauw, maar ik houd niet zo van crematielucht in mijn huis- of slaapkamer.
Na een aantal ochtenden woewoewoe achter elkaar en geen enkele avond waarop ik een beetje vroeg in slaap kon komen was ik afgelopen zaterdag te ernstig opgebrand om afspraken na te kunnen komen of überhaupt andere mensen te zien dan die ene waarmee ik getrouwd ben. Mijn ogen waren dik en al mijn zintuigen stonden op standje ‘overspannen’.
Toen het aan het einde van de middag een beetje af begon te koelen wilden we wel graag even samen in de tuin zitten, maar het was weer tijd om een oudtestamentische god te eren, dus gingen we maar even op weg naar dat ene veldje waar het altijd zo rustig is.
Daar aangekomen bleek dat er een feestje was op mijn rustige veldje. Met een kraampje en mensen die met borden in hun handen heen en weer liepen. De tranen sprongen me in de ogen: ik wilde gvd rust aan mijn kop en was zelfs mijn eigen huis ontvlucht omdat het me daar niet gegund was. Met de moed der wanhoop liepen we door naar een watertje verderop waar ook bankjes stonden, maar daar was het helemaal niet te harden: bootjes waar muziek vanaf tetterde, mensen die zaten te roken, kinderen die liepen te rennen en gillen. Dus toen zijn we maar naar huis gegaan en hebben een regendansje gedaan in de kamer.
Misschien hebben de buren toch gelijk en is het leven één grote hel. 

Read Full Post »