Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Outlander’

Naomi Alderman is naar mijn mening één van de beste auteurs van dit moment. Dus toen ze tijdens een interview een aantal namen noemde van auteurs die haar geïnspireerd hebben, heb ik die ergens op een verlanglijstje genoteerd gelijk aangeschaft.
De eerste naam uit het lijstje was die van Octavia E. Butler (1947-2006), auteur van science-fiction romans en winnaar van diverse awards en de MacArthur Fellowship Genius Grant. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van haar had gehoord, maar na het lezen van ‘Kindred’ zal ik haar nooit meer vergeten. Als ik de roman samen zou moeten vatten zonder spoilers te geven zou ik zeggen: een mengelmoes van ‘Outlander’ en ‘Twelve years a slave’ met de ‘kruipt onder je huid-schrijfstijl’ van ‘The handmaid’s tale’.

Het verhaal speelt zich af in 1976 (de roman kwam voor het eerst uit in 1979), de Afro-Amerikaanse Dana gaat samenwonen met haar vriend. Op het moment dat ze samen hun boekenkasten inrichten (beiden zijn auteur) voelt ze zich duizelig worden en voordat ze weet wat er precies gaande is ziet ze een kind verdrinken in een meer. Zonder verder na te denken haalt ze het kind uit het water en eenmaal op de kant past ze mond-op-mond-beademing op hem toe.
Zodra ze opkijkt ziet ze de loop van een geweer dat op haar gericht is en de man die het vasthoudt schreeuwt het n-woord naar haar.
Het volgende moment ligt ze, gekleed in drijfnatte kleren op de vloer van haar huis waar ze in eerste instantie haar eigen man niet herkent.
Niet veel later gebeurt het weer: Dana is weg uit haar eigen omgeving en terug bij de jongen, die nu enkele jaren ouder is. Dana komt tot de ontdekking dat de wereld van de jongen een hele andere is dan de hare: hij leeft in het eerste kwart van de 19e eeuw.
‘Nineteen seventy-six’, said the boy slowly. He shook his head and closed his eyes. I wondered why I had bothered to try to convince him. After all, how accepting would I be if I met a man who claimed to be from eighteen nineteen-or two thousand nineteen, for that matter.’

Ik ben benieuwd wat de auteur zou hebben gezegd als ze zou weten dat haar boek in 2019 nog gelezen zou worden en het nog niets aan actualiteit zou hebben ingeboet. Over het algemeen blijven dikkere boeken me beter bij omdat ik langer over het lezen heb gedaan en het idee heb dat ik de karakters beter ken, maar Octavia Butler slaat daar moeiteloos in met een niet-zo-heel-dik boek. Ongetwijfeld één van de beste boeken die ik dit jaar heb gelezen.
Oh ja, lees vooral het voorwoord niet, dat zit vol met spoilers.

Read Full Post »

‘Tja, het is een soort auto-ongeluk, maar je blijft kijken’, zei een vriendin ooit over een tv-serie die ons beider heimelijk genoegen was, en daar moest ik weer aan denken toen ik dit zesde deel uit de Outlander-serie las. Even heb ik zelfs overwogen om te stoppen met lezen, zoveel kommer en kwel kregen Claire en ik -als lezer- aan het begin van ‘A breath of snow and ashes’ te verwerken. Maar ik heb doorgezet (‘je blijft kijken’…) en ik werd zoals gebruikelijk beloond met een spannend en meeslepend verhaal met naast alle ellende een flinke dosis humor.
Zonder al te veel weg te geven voor de mensen die nog niet aan de reeks begonnen zijn (in dat geval wil je misschien liever deze blogpost lezen); de gebruikelijke elementen zitten er weer in: een sterke vrouwelijke hoofdpersoon, droge humor, spanning (ja, zoals gebruikelijk raken ze elkaar weer kwijt) en een boeiende historische achtergrond.
Net als J.K. Rowling in háár fantasy-reeks slaagt Diana Gabaldon erin om de personages een gelaagdheid mee te geven die hen tot leven doet komen. Bijna niemand is alleen maar ‘goed’ (ok, behalve Lord john Grey dan) zodat zelfs je favoriete personages je bij tijd en wijle behoorlijk kunnen irriteren (Claire is in dit deel -wederom- nogal homofoob en Jamie had bij het opvoeden van Fergus misschien íets meer tijd moeten besteden aan communicatieve vaardigheden).
Daarnaast is ze ook een ster in het verweven van verschillende verhaallijnen waarvan je je afvraagt of ze voor het einde van het boek nou nog opgelost gaan worden en of die personages waarvan we al 500 bladzijden niets vernomen hebben nog terug gaan komen. Het antwoord is ‘ja’. Maar omdat ze er 1438 pagina’s over doet is het te hopen voor je dat je nog weet wie ook alweer wie was. 

Read Full Post »

warning: contains spoilers about the first 3 books of the series.

I’ve written it before (in Dutch though): reading the next title in a well-loved series of books is like slipping into your favorite pair of boots after a warm summer or like sliding into a bathtub full of foamy water that has just the right temperature. Familiar, warm, reassuring. It’s a good feeling.
This is also the case with ‘Drums of autumn’, the fourth book in Diana Gabaldon’s Outlander-siers. Or, as my husband likes to call it: porn for women.
In the first novel Claire Beauchamp, who was an army nurse, reacquaints with her husband after the Second World War, during which they hardly saw one another. They go on a second honeymoon to Inverness where he goes over his genealogy with a friend and she at some afternoon goes to a circle of standing stones to pick some rare herbs. When she touches one of the stones, which seem to protrude a strange buzzing sound, she falls through time and ends up in Scotland, 1743.
In a country under English occupation, in a different time, a different world, she is able to adjust, due to her skills as a ‘healer’.
At some point however, she if forced to marry a young Scotchman, to save his life as well as her own. She does so reluctantly, still intent to return to the stones, to her own time and to Frank. But unexpectedly she grows to love this man, Jamie. So when she eventually has the chance to go back, she doesn’t.
The second book, ‘Dragonfly in amber’ takes them, and the reader, to France where they live in exile and at the same time try to stop the Jacobite rising which will have a devastating effect on the Scottish clans.
In the third book, ‘Voyager’ we learn what happened to Jamie after the battle of Culloden and to Claire, in Boston in the 1960’s (yes, she went back) and how she discovers he didn’t die on the moor, nor after the battle. And of course she goes back again. After their reunion this story full of smugglers and pirates takes them from Edinburgh to Jamaica and finally to the colonies (United States of America).Capture
In Drums of Autumn the story starts in North Carolina where Jamie’s aunt lives on a grand estate. Did you know turpentine was made from trees? I didn’t.
I don’t want to give away any spoilers but this title doesn’t just contain encounters with pirates but also some Native American tribes. Diana Gabaldon’s books read  like old-fashioned captivating adventure novels. The only thing is, sometimes I encounter some odd things. Like this sentence: ‘Likewise, the manse, which had always seemed so elderly and decrepit, had not been built until the elderly 1900s.’ And this being a thought uttered by someone from the year 1970. My house is from 1904 and almost 40 years after 1970 this is not considered an old house. And it would not be seen as such by a European in 1970.
Also, that same person (from 1970) takes a sip of beer in 1769 and is surprised by the amount of alcohol, which is much higher than he is accustomed to. This strikes me as very odd. I always learned that beer used to be much lower in alcohol than we are used to now. Since water wasn’t drinkable children drank it too (I know this to be true for the Middle Ages and Dutch Golden Age, the time period I specialized in during my studies, I do not know for certain is this is true for the 18th century). It may however have been higher in alcohol than the stuff Americans drink and call ‘beer’.
But a quote supposedly uttered by a Dutch woman takes the cake. This woman, named Hanneke Voirst (weird last name for a Dutch person and didn’t she use that first name for a Swedish woman in her previous noval?) says : ‘’She is gut.’
Why would a Dutch woman, talking to an English woman use a German word? If she didn’t know the English word ‘good’ I’m sure she would use the Dutch: ‘goed’. A Dutch oe sounds like the English oo, which would make the word, in English ears, sound like ‘good’.
This gives the impression that the writer is under the –very American- impression that all of Northern Europe, Germany, Sweden, the Netherlands, is all the same. Which an English person, like the main character, would never think. Maybe next time seek some help from a European proof-reader with some historical knowledge? It would make the books so much better.

Read Full Post »

Ik liep weer eens bij boekhandel de Vries binnen, dat doe ik wel vaker.Sterker nog, ik was er een paar dagen eerder ook geweest en de boekverkoper wilde weten of ik al in het toen aangeschafte boek was begonnen, hij heeft het namelijk zelf geschreven, vandaar zijn (verhoogde) interesse. Helaas moest ik ontkennend antwoorden; ik had het boek zelfs nog niet eens uitgepakt (en dus ook de opdracht die hij er voor me in had geschreven nog niet gelezen), het lag op de enorme te-lezen-stapel die eigenlijk een hele te-lezen-tafel is.
‘Nee, eerst moet ik deze nog uitlezen’, zei ik, terwijl ik iets uit mijn tas haalde dat nog het meest weg had van een groene baksteen: ‘Voyager’ van Diana Gabaldon (deel drie van de Outlander-reeks en 1059 bladzijden dik). ‘Ah, zwijmel, zwijmel’, zei hij.
Pfft, had ik nog zó mijn best gedaan om de editie met de stoerdere kaften aan te schaffen… ‘Nou, ik vind het historische aspect vooral heel leuk’, hoor ik mezelf zeggen, en ik vind zelf ook dat het klinkt als een smoesje maar het is waar. Of in ieder geval is het één van de redenen waarom ik deze boeken zo geweldig vind. En ik ben echt geen zwijmel-zwijmel-type (nee echt niet).
Wat het dan precies is wat deze serie zo verslavend maakt? Allereerst is hoofdpersoon Claire geen sneu typje dat alles ‘overkomt’ (zoals hoe heet die 50 shades of muts?) maar iemand die onverschrokken beslissingen neemt en ongebaande paden durft te betreden. Outlander scoort dus hoog op de feministische meetlat, dan is er het historische, ik ben nu eenmaal gek op historische romans, en niet te vergeten het feit dat alle delen (tot nu toe dan, maar ik verwacht geen verandering) loei-spannend zijn. In dit deel zitten smokkelaars, piraten, een Chinees, een bioloog en a woman scorned (en ja, die is gevaarlijk). En aan het einde komt alles samen. Of in ieder geval, bijna alles.
En dan vergeef je de autuer dat haar verb of the week ‘to augment’ is (minstens 5 keer in het boek, terwijl er toch heus wel synoniemen zijn) en dat ze een Zweedse vrouw een Nederlandse voornaam (Annekje) geeft en haar Engels-Zweedse mengelmoesspraakje meer lijkt op een Engels-Duits mengelmoesje.
Het volgende deel ligt al klaar op de nog-te-lezen-tafel….20160329_165603

Read Full Post »

Een vervolg dat beter is dan deel één, dat kan toch alleen bij ‘The Godfather’? Nou, Diana Gabaldon komt aardig in de buurt met haar vervolg op Outlander. En daar houdt de vergelijking met het tweede deel van de maffia-trilogie niet op: ook ‘Dragonfly in amber’ begint in het ‘nu’ (1968) en neemt de beschouwer dan mee het verleden in. In dat verleden zijn hoofdpersonen Claire en Jamie uitgeweken naar Frankrijk en proberen daar te voorkomen dat ‘Bonnie prince Charlie’ een leger op de been weet te brengen om Schotland binnen vallen omdat Claire weet hoe fataal dat af zal lopen. IMG_20150902_104139
In het heden probeert Claire over haar reis door de tijd te vertellen aan iemand die het niet horen wil.
Zonder al te veel spoilers weg te geven kan ik verklappen dat dit deel net zo spannend is als het eerste, dat een oude vijand weer op de proppen komt, dat Claire en Jamie een aantal keren aan de dood ontsnappen en dat aan het einde van het boek de personages bij bosjes het loodje leggen.
Op naar deel drie!

Read Full Post »

IMG_20150719_152346Het komt zeer zelden voor dat ik éérst een film of tv-serie zie en daarna pas het boek waarop het gebaseerd is. Misschien was  de serie ‘A song of ice and fire’ (waar ‘Game of Thrones’ op gebaseerd is) wel de eerste. In dat geval is ‘Outlander’ de tweede. en er zijn nog meer overeenkomsten: beide series zijn prachtig gemaakt en historisch met -geloofwaardige- magische elementen (en het zijn niet alleen de landschapen die prettig zijn voor oog en fantasie, maar daar heb ik al eerder iets over geschreven). En net als het eerste deel van ‘A song of ice and fire’ las ik ‘Outlander’ in een editie die zich nog het best laat omschrijven als een baksteen gemaakt van wc-papier: ruim 850 bladzijdes papier van zeer slechte kwaliteit (en daarvoor ook vrij donkere) en klein formaat waardoor ik ’s morgens of ’s avonds in bed de woorden die het dichtst bij de vouw (of rug, hoe noem je dat bij een pocketboek?) waren gedrukt bijna niet te lezen waren. En toch hield ik vol, met kramp ik mijn handjes.
En dat komt omdat ‘Outlander’ een heerlijk ‘ik-ben-hier-niet-ik-zit-in-Schotland-in-de 18e eeuw’-boek is met heerlijke helden. Niet in de laatste plaats de koelbloedige Claire Beauchamp (spreek je op z’n Engels uit als Beach-ham) die vlak na de 2e Wereldoorlog (waarin ze aan het front als verpleegkundige werkte) op second honeymoon is in Inverness (Schotse hooglanden) met haar man Frank (die tijdens de oorlog spionnen trainde). Gedurende de oorlog hebben ze elkaar slechts af en toe een paar dagen gezien. Als Claire op een ochtend een wandeling gaat maken om een bijzondere bloem te plukken terwijl haar man op genealogisch onderzoek uit is komt ze uit bij een mysterieuze stenencircel. Als ze één van de stenen aanraakt ‘valt’ ze door de tijd en komt ze terecht in 1743, een tijd waarin het Britse leger genadeloos huishoudt in de Schotse hooglanden.
Dankzij haar kwaliteiten als genezer wordt ze opgenomen in een clan (of is het voornamelijk omdat ze haar niet vertrouwen en denken dat ze een Engelse spion is?), terwijl ze in het geheim plannen beraamt om terug te keren naar de stenencirkel en haar eigen tijd. Ook al betekent dat dat ze de jonge Schotse strijder Jamie (die zo’n beetje elk hoofdstuk half dood geslagen wordt en door haar moet worden opgelapt: repeteergrap: ‘Ik ben nu bij dat hoofdstuk waar Jamie gewond is’ ‘Oh..dát hoofdstuk’.) achter moet laten.
‘Outlander’ heeft me verrast: ik had verwacht dat ik het leuk zou vinden omdat ik gek ben op de serie, maar het was veel meer dan gewoon ‘een lekker boek’. Een van de dingen die in het boek nog beter uit de verf komt dan in de serie is de droge humor, in de opmerkingen die de personages maken maar ook in de draak die Gabaldon steekt met de ietwat romantische insteek van haar verhaal: ‘This, I thought cynically, trying to still my panic, was surely where the dashing young hero was meant to ride through the crowd, beating back the cringing townspeople and scooping the fainting heroine up onto his saddle.
But my own dashing young hero was out in the forest somewhere, swilling ale with an aging poofter of noble blood…’
En het beste nieuws is: er zijn nog 7 delen.

Read Full Post »

‘Any man who says he never watches porn is a liar‘, zei iemand ooit tegen me. En het klinkt misschien naïef (of eigenwijs, dat word ik wel vaker genoemd), maar ik geloof toch echt dat ik samenwoon met die éne uitzondering die de regel bevestigt. Toen ik zei dat ik ’50 Shades of Gray’ niet in de bioscoop hoefde te zien maar dat het misschien leuk zou zijn om het een keer thuis te kijken keek hij me aan alsof ik had voorgesteld om ons van onder tot boven te laten piercen en naakt over straat te gaan op weg naar de parenclub: duidelijk een paar bruggen te ver. Hij was niet van plan om porno of SM of wat dan ook te gaan kijken. Ach, na alles wat ik er daarna over heb gelezen, denk ik dat ik er net zo weinig aan heb gemist als aan de boeken (anderhalve pagina, daarna ging de slechte schrijfstijl op mijn lachspieren werken en heb ik besloten dat als ik iets grappigs wilde lezen, ik wel zou wachten op een nieuw boek van John Flanagan), en volgens mij is die hele Jamie Dornan als verknipte miljonair helemaal mijn type niet (ik val helaas meer op het artistiekerige platzak-type). Bovendien heb ik iets veel beters ontdekt: in mijn zoektocht naar mooie (historische) series stuitte ik op de titel ‘Outlander’; een serie over een vrouw die in 1945 op ‘second honeymoon’ is met haar man (gespeeld door Thobias Menzies die onder meer Edmure Tully speelde in ‘Game of Thrones’) en bij een bezoek aan een mysterieuze stenen-circel (zoiets als Stonehenge) ‘door de tijd valt’. Ze komt terecht in het Schotland van 1743. En ik vind het een prachtige en erg (en ik gebruik deze term nooit en was tot voor kort onder de indruk dat het hele concept aan me verloren was gegaan) romantische serie. Prachtig landschap, kostuums, een goed verhaal en het luxeprobleem van kiezen tussen twee mannen (ja: in Schotland is er ook één): de historicus met het aristocratische uiterlijk en de onderkoelde humor of de jonge, ijzersterke en koppige hooglander die met één hand twee mannen neer kan slaan om haar eer te beschermen, mocht dat nodig zijn. Sinds aflevering één kan ik geen genoeg krijgen van ‘Outlander’, andere series maken even geen kans. Vriend verzuchtte na avond 9 of 10 ‘jij wil zeker weer porno voor vrouwen kijken? Wat is er nou zo leuk aan die gast?’ Tja. Relevante vraag. Geen idee of vriend zit te wachten op een echt antwoord, maar voor wat het waard is: een beetje ouderwetse hoffelijkheid vermengd met groot breed en sterk maakt een man die niet zo erg mooi is toch een stuk aantrekkelijker (en ik heb een enorm zwak voor rood haar, maar als jullie dat tegen vriend zeggen zal ik het in alle toonaarden ontkennen). En ja, ik vind een man met heel weinig ervaring (of, zoals ik iemand met Schotse tongval ooit hoorde zeggen ‘my bedpost has very few notches’, *zucht*) nu eenmaal veel prettiger slaapkamergezelschap dan een afgelikte boterham (ervaringen uit het verleden en dergelijke).
outlander_image_wallpaper Daarnaast scheelt het ook enorm dat ik me niet erger aan de vrouwelijke hoofdpersoon (wat ik bij ’50 Shades of Grey’ hoogstwaarschijnlijk wel zou doen), iemand die ‘I am not the meek and obedient type’ zegt en ervoor zorgt dat de man die haar slaat dat moet bekopen met een bloedneus, drie krassen in zijn wang, een hap uit zijn pols en het ontwijken van huisraad, kan mijn sympathie wel wegdragen. De 16 afleveringen van het eerste seizoen hebben we allemaal gezien inmiddels (en kan vriend eindelijk weer eens iets anders kijken ‘The Knick’ bijvoorbeeld). Helaas moet ik tot 2016 wachten op het tweede seizoen, maar ik heb het boek besteld (er zijn er 8) en ik hoop van harte dat ze beter zijn dan ’50 Shades of Gray’ (maar slechter kan in ieder geval niet).

Read Full Post »