Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘ondernemen met WIA’

Ziekte van Crohn kreeg ik dus als student, maar om duistere redenen kreeg ik geen Wajong-uitkering. Ik werkte daarom steeds in deeltijd omdat ik meer uren niet aankon en probeerde de eindjes aan elkaar te knopen. In 2008 werkte ik als remedial teacher en juf van groep 6 op een basisschool. Daarnaast probeerde ik mijn avond-deeltijdstudie PABO af te ronden. Tevergeefs. In dat schooljaar kwam ik drie keer in het ziekenhuis terecht. De derde keer moest ik ook geopereerd worden en omdat door het teruglopen van het aantal leerlingen mijn contract niet verlengd kon worden ging ik ziek uit dienst. Na enige tijd kreeg ik een WIA-uitkering. Ik kreeg daar geen brief over en ik heb, na één telefoongesprek, nooit meer iets van een contactpersoon of arbeidsdeskundige gehoord. Toen ik vertelde dat ik ging pogen om mijn eigen tekstbureau op te zetten wenste hij me veel succes en waarschuwde me niet dat dat aan allerlei regels gebonden was (wat de gevolgen daarvan waren lees je hier).
Een WIA-uitkering krijgen als je ziek bent is fijn, maar in mijn geval was die heel laag omdat ik maar 26 uren per week werkte en omdat ik mijn studie nog niet had afgemaakt kreeg ik ook nog niet het salaris van een leraar. Als ik daarnaast iets probeerde te verdienen moest ik daarvan 70% afstaan aan het UWV. Deze regel geldt zonder uitzondering, onafhankelijk van de hoogte van je uitkering. En dat is hard als je € 600,- per maand krijgt en maandelijks ruim € 200,- aan zorgkosten kwijt bent. Maar, zo zijn nu eenmaal de regels zegt het UWV.
Onlangs viel bij mij de gevreesde brief op de mat: ik moest me komen melden voor een herkeuring. De brief moest ik snel, snel, snel even invullen en ze hadden het liefst dat ik die week nog op de fiets (!) even naar het kantoor kwam.
De arts was vriendelijk en beleefd maar ik moest enorm op mijn qui-vive zijn want ze had de neiging om zelf wat dingen in te vullen. Zoals toen ik vertelde hoe laat ik opstond. ‘Dan staat u toch nog best op tijd op?’
‘Nou, als u ‘op goede dagen om half 11 naar beneden om te eten en daarna naar boven om me aan te kleden vroeg vindt….’
‘Oh, ik dacht dat u zei 9 uur…’
‘Ik zei, om 9 uur voedingssupplement innemen en daarna verder slapen.’
‘Oh.’
Toen ik het verslag van het gesprek dan ook kreeg stonden er dingen in die ik níet gezegd had en dingen die ik wél gezegd had stonden er niet in. Zo staat er wel in dat ik niet kan fietsen en geen rijbewijs op auto heb, maar niet dat ik vrienden die in een andere stad wonen zelden zie omdat het OV wegens rondvliegende bacillen en gebrek aan toiletten (weet u nog, die sprinters?) voor mij een ramp is. Dus plakte ik stickertjes en zette strepen in wat ik vanaf nu het ‘verslag met leugens’ zal noemen en toog ermee naar het gesprek met de arbeidsdeskundige.
Maar die wilde helemaal niet weten wat er waar was en wat niet, daar konden we een rechtszaak over aanspannen. Hij had zich gebaseerd op het verslag (met leugens) en daarin stond dat ik wel 20 uren kon werken. Wacht…wat? Ik vertelde dat ik vorig jaar een opdrachtgever had gehad waar ik 10 uren per week voor aan de slag was en dat ik dat uiteindelijk niet kon bolwerken.
Maar daar had hij niets mee te maken. Ik vroeg of er geen vergissing was gemaakt en ze niet per ongeluk in het verkeerde dossier had gekeken en of we dat niet na konden gaan. Alleen via een rechtszaak was het antwoord. Hij had besloten dat ik wel 20 uren per week in de administratie kon werken. En als het niet zo erg was zou het grappig zijn want een van de weinige dingen die wél klopt in het verslag met leugens is het feit dat mijn man mijn administratie doet.
‘Maar hoe kom ik daar dan, bij zo’n bedrijf? Er staat in het verslag dat ik niet kan fietsen en geen auto heb?’
‘Met het OV.’
‘Tja dat kan één keer en dan ben ik de rest van de week ziek.’
*haalt schouders op*
‘En kan ik dan ook om 12 uur bij zo’n bedrijf beginnen?’
‘Nee, dat zal om 9 uur ofzo zijn.’
‘Hoe kan dat dan, als ik dan nog slaap? En wie zou mij überhaupt aannemen?’
‘Dat is ons probleem niet.’
Nee, hun probleem is zo veel mogelijk mensen uit de WIA knikkeren, niet zo veel mogelijk mensen aan het werk krijgen. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik, omdat ik slechts 26 uren werkte en ik nu een terugval van maar 6 uren had dat minder dan 35% arbeidsongeschikt betekende en ik dus niet begeleid hoefde te worden naar werk en ook over 2 maanden geen cent uitkering meer zou krijgen. Het kwam me zo bekend voor allemaal…. Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »

Afgelopen zaterdag liet mijn smartphone me weten dat de statistieken op mijn wordpresspagina enorm aan het pieken waren. De reden? Mijn blogposts over het UWV waren ineens weer enorm in trek. Niet veel later werd ik gebeld door iemand die ik niet kende maar die zichzélf helemaal herkende in mijn verhaal.
Ook zij is arbeidsongeschikt, ook zij wilde heel graag tóch iets -wat binnen haar vermogen lag- doen, is daar open en eerlijk over geweest en heeft daar zelfs nog een mailwisseling met het UWV van. En nu zijn ze haar ‘op het spoor gekomen’, moet ze inzage geven in haar boeken en krijgt ze een boete opgelegd.
Ze voelt zich gekleineerd, behandeld als een notoire crimineel en angstig omdat ze niet weet wat haar te wachten staat. Voor een ‘normaal’ mens al een heel naar gevoel, voor iemand met een chronische ziekte ronduit gevaarlijk. Ik ken het gevoel, en als ik geen koelbloedige partner met enkele jaren rechtenstudie op zak had gehad was ik waarschijnlijk huilend op de divan van de psychiater belandt.
Ik kan haar op een paar punten geruststellen, de man die haar zaak gaat behandelen is dezelfde als die ik had en hij is in persoon veel vriendelijker dan hij door de telefoon klinkt en mijn ervaring is dat hij zeer correct is. In mijn geval was de boete niet hoog, € 50,- maar omdat ik wél van tevoren heb doorgegeven dat ik een eigen bedrijf begon vond (en vindt) ik dat die onterecht is opgelegd. Daar ben ik tegen in beroep gegaan maar het probleem is dat bij UWV het WC-eend principe geldt: UWV beoordeelt of UWV terecht een boete heeft opgelegd. En weet u nog welk reinigingsproduct de mensen van WC-eend adviseerden? Juist.
Daarnaast moest ik haar ook helaas vertellen dat ik van alles heb geprobeerd om de 70% regel aan te kaarten: van alles wat je verdient moet je 70% inleveren bij het UWV , of je nu een uitkering van € 100,- per maand krijgt of ééntje van € 1000,-. ‘Maar dat helpt mijn bedrijf om zeep’, zegt ze.
Ja, het mijne ook. Ik had al mijn inkomsten gespaard en er stond ruim € 800,- op mijn rekening, een prettig gevoel voor een kleine ondernemer: als mijn computer stuk zou gaan (afgezien van een kop groene thee aan mijn linkerkant en een notitieblok op rechts alles wat ik nodig heb om te kunnen werken) kon ik gelijk een nieuwe kopen en verder gaan met werken. Die rekening is nu leeg omdat ik al dat geld aan het UWV terug moest betalen. Ik weet niet hoe het zit met die 70% maar ik heb het gevoel dat ik heb betaald om te mogen werken.
Rutte wil zo graag dat we een nieuwe auto en een groter huis kopen maar ik kan van mijn uitkering niet eens een fiets aanschaffen (laat staan de elektrische die ik eigenlijk nodig heb). Kreeg ik nu een uitkering van € 1000,- per maand dan droeg ik lachend 70% van mijn inkomsten af om uitkeringen voor anderen mogelijk te maken (ook al betaal ik voor dat doel ook al belasting), maar zoveel uitkering krijg ik niet. Het is belachelijk dat voor iedereen dezelfde regel geldt ook al zijn de situaties heel verschillend. Daarnaast is het percentage wel héél hoog: als ondernemer houd je niks meer over en heb je geen buffer meer op je rekening voor als er iets mis gaat. Laat staan dat je dat kleine beetje wat je overhoudt kunt gebruiken om van te leven.
Ook zijn we het zat om als fraudeurs behandeld te worden, we zijn ziek, niet crimineel. Als we de boel hadden willen tillen dan hadden we toch ook niet jaarlijks keurig belastingaangifte gedaan?
En de VVD beweert toch zo een partij te zijn voor ondernemers? Waarom is het dan dat onder een VVD-regering al deze beginnende bedrijven de nek wordt omgedraaid omdat de chronisch zieke ZZP-ers met de rug tegen de muur worden gezet?

Het enige positieve aan dit hele verhaal is dat ik niet de enige ben met dit probleem. Ik ben niet de enige met een gebroken klomp. We zijn nu twee klompen, L. en ik en we willen het er niet bij laten zitten. We zijn op zoek naar meer verhalen en naar iemand die ons kan helpen, op juridisch vlak of in de politiek. 

Read Full Post »