Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘onbeperkt mindful’

Het is nu bijna zes jaar geleden dat mijn eerste boek, Onbeperkt Mindful, uitkwam. Het is nog steeds mijn meest persoonlijke boek en ook het boek waar ik de meeste reacties van lezers op heb gekregen. Alle brieven en mailtjes heb ik zorgvuldig bewaard. Ze zijn voor mij het bewijs dat Onbeperkt Mindful het boek is dat er nog niet was: een houvast voor mensen die chronisch ziek zijn en zich afvragen ‘wat nu’? Hoe gaat mijn leven er nu uitzien?
Het korte, en irritante, antwoord is dat dat voor iedereen anders is. Maar de weg en de struikelblokken daarop zullen grotendeels hetzelfde zijn.
Onbeperkt Mindful vertelt mijn verhaal, en ik zeg er eerlijk bij: ik weet het ook niet allemaal. Maar blijkbaar toch wel goed genoeg om mensen te inspireren. Of ze aan het lachen te krijgen.
Eén van de leukste stukjes om te schrijven was het hoofdstuk over de emmerlijst (ja, dat is gewoon een gekke vertaling van bucketlist). Vooral omdat ik besloot om aan vrienden te vragen wat zíj nou graag nog eens zouden willen doen voordat ze de pijp uit gaan (pijplijst was een logischer vertaling geweest maar ik denk dat mijn uitgever, terecht, zou hebben gezegd dat dat niet zo handig was).
Als ik het hoofdstuk nu teruglees kan ik constateren dat mijn vader inmiddels in het Prado Museum is geweest, de echtgenoot hardgelopen heeft over de Golden Gate Bridge en vriendin P. met man en kinderen door Amerika is getrokken.
Mijn eigen lijstje was zes jaar geleden al deels afgevinkt (Stonehenge bezoeken, op een grasveld yoga doen-iets wat ik in september op vakantie in Frankrijk wéér heb kunnen doen), maar er was nog genoeg te wensen over. Ik wilde graag alle 5 de TVTAS-Waddeneilanden bezoeken, tot dan toe was ik alleen op Terschelling geweest, inmiddels ook op Texel, Vlieland en Ameland. Ik ben er dus nog niet, maar het schiet aardig op.
Wat talen leren betreft heb ik me ook ontwikkeld, mijn Deens is beter en ik spreek een beetje Italiaans, maar om nou te zeggen dat ik er zeven spreek gaat ook wat ver.
Ik realiseer me dat ik in de afgelopen 6 jaar vooral veel dingen heb gedaan die ik helemaal niet bedacht had. Zo heb ik mijn haar een keer gedoneerd aan Stichting Haarwensen, dat was heel tof om te doen en zou ik nooit verzonnen hebben. En ik heb niet echt heel groots durven dromen. Ierland staat op de lijst, maar daar ben ik nog niet geweest. Wat ik wél heb gedaan? Sittin’ on the dock of the bay in San Francisco, een tas gekocht bij Gucci in Verona, Aziatisch gegeten in Hell’s Kitchen, New York, alle trappen beklommen op Le Mont St. Michèl, een bonte ijsvogel gezien in Gambia en babouches gekocht in Marrakech.
Wat ik in de afgelopen 6 jaar heb geleerd is dat er méér kan. Ik ben inderdaad beperkt en moet, ook op vakantie, ‘thee en een boek-tijd’ inruimen. Maar thee hebben ze overal, ook in Gambia, en een boek heb ik toch altijd bij me. En ja, na een reis ben ik meestal best moe. Maar dat kan ik thuis ook zijn. Dus waarom zou ik me tegen laten houden?
Dus staan er op mijn wensenlijst niet alleen meer waddeneilanden, maar landen in andere werelddelen. Bovenaan? Japan. Daar schijnen ze hele goede thee te hebben. Scan_20151005 (4)h

Advertenties

Read Full Post »

Een bespreking van mijn boek Onbeperkt Mindful op de website van een andere blogger.

Kim Bergshoeff ken ik al heel lang als blogger op Kim in de pen. Ze schrijft boekrecensies, maar ook leuke columns over van alles en nog wat, zoals groen leven en de ziekte van Crohn. Ondanks deze …

Source: Onbeperkt mindful – Kim Bergshoeff

Read Full Post »

Een poosje geleden vroeg ik aan jullie, lieve schermlezertjes, over welke onderwerpen jullie graag blogs zouden willen lezen. Nathalee wilde graag stukken over emancipatie en dieren, en die zijn dan ook met regelmaat voorbij gekomen de afgelopen tijd en Angie stelde een interessante vraag: hoe ga ik om met onbegrip wat betreft mijn Crohn en dan in het specifiek met stomme opmerkingen van de mensen om mij heen. Daar moest ik even een poosje over na denken.
Ik was een poosje lid van een forum voor mensen met Crohn en colitis ulcerosa. En de verhalen die ik daar las, over onbegrip van de omgeving, van ‘dierbaren’, schokten mij na 12 jaar Crohn nog steeds. En ik heb het één en ander meegemaakt, vooral wat betreft schofterige werkgevers. Zo vertelt een meisje op het forum dat ze na een feestje last had van haar buik en ze, bij gebrek aan zitplaats in de bus maar op het trapje ging zitten. Dat mocht niet. Haar zorgzame vriendin nam het voor haar op en vertelde dat het meisje de ziekte van Crohn had en toch écht even moest zitten. ‘Oh, maar ze kon wel naar een feestje?’, luidde het commentaar.
Goh, ik wist niet dat chronisch zieken verplicht binnen moesten blijven…
Een andere jonge vrouw kreeg, terwijl ze in het ziekenhuis lag, te horen dat ze zich niet meer ‘zomaar’ ziek mocht melden omdat ze te boek stond als een notoire ziekmeldster.
Ja, dat doet ze voor haar lol zeker…
Iemand vertelde dat een collega na één keertje last van diarree te hebben gehad precies dacht te weten hoe het is om Crohn te hebben en weer een ander lid van de groep kon elke keer als ze niet in staat was om ‘gezellig te komen eten’ op onbegrip van haar schoonfamilie rekenen. Diepe zucht. Ik had zo gehoopt dat ik door het schrijven van ‘Onbeperkt mindful’ dit soort kwetsende opmerkingen de wereld uit zou helpen. Ok, toegegeven, ik ben wat naïef. Domme mensen lezen natuurlijk geen boeken…maar wie weet wel dit blog (omdat je het heel toevallig op hun profiel plaatst). Of ik een pasklaar antwoord heb op zulke kwetsende opmerkingen? Dat ze eerst maar eens een boek moeten lezen over een onderwerp voordat ze denken er een mening over te mogen hebben. Of een blog, mag ook.
Gelukkig ben ik ZZP-er (zelfstandige zonder poen, ja ik heb tijd voor opdrachten :)) dus heb ik geen baas die me verwijten kan maken over het feit ‘dat ik wel erg vaak ziek ben’. Ik ben elke dág ziek, dus elke dag dat ik er fris en fruitig sta is een prestatie van Olympisch formaat. Bovendien houd ik zo veel van mijn werk dat ik het desnoods in mijn bed of op de bank met de laptop op schoot doe. Collega’s heb ik ook niet meer, dus er is niemand die me vraagt hoe het met me is en zodra ik dan wil vertellen dat ik uitgeput ben er met haar eigen verhaal over een superdruk weekend doorheen begint te kakelen. Of niets en er dan onbedoeld voor zorgt dat ik hartstikke ziek word.

OnbeperktMindfulDEF (386 x 600)
Gaat er dan helemaal niets meer fout op het gebied van van onbegrip in mijn leven? Jawel, heel soms. En ik moet eerlijk bekennen dat ik er dan behoorlijk van slag van ben. Ik ben van mening dat het belangrijk is om de mensen om je heen zo af en toe te vertellen hoe het écht is om Crohn te hebben. Hoe het voelt. En hoe veel planning en geregel aan elke afspraak vooraf gaat. Als je weggaat moet je gegeten hebben zodat je geen honger krijgt (want dat doet pijn) en naar de wc zijn geweest (want aandrang doet ook pijn en je weet nooit wat voor een wc je treft). Ik wil niet met vettig haar naar buiten maar ik kan ook niet mijn haar wassen op de dag dat ik wegga, want het duurt heel lang voordat het droog is (ja, ook met een föhn) en met nat haar naar buiten gaan is niet slim als je geen immuunsysteem hebt.
Als je mensen zulke dingen niet af en toe vertelt dan weten ze het niet en kun je geen begrip verwachten. Maar als ik daar dan mijn kostbare energie aan besteed dan ben ik lamgeslagen als mensen die mij echt goed kennen dat soms totaal vergeten lijken te zijn. Als ik een vriendin vraag of ze me even kan bellen in plaats van WhatsAppen omdat typen op een klein telefoontje waarop steevast de verkeerde woorden verschijnen me heel veel energie kost en met mijn ogen dicht op de bank liggen en tegen haar praten me energie gééft. En je vervolgens een week lang niets hoort. En als je zelf belt er niet op wordt genomen. Dat doet pijn.
En als je een afspraak maakt om te gaan lunchen en je dan van een vriendin rond half 11 een bericht krijgt ‘we komen zo’. Ik heb net mijn ontbijt achter de kiezen en zit achter de computer om nog even te werken, want ik verwacht haar rond een uur of 1. ‘Oh ja, maar mijn kindje moet om half 12 eten, wij lunchen vroeg tegenwoordig.’ Dan voelt het alsof de bodem onder me weggeslagen wordt. Hoe lang kent ze mij? Hoe vaak heb ik haar verteld dat ik álles moet plannen en op gezette tijden moet eten? En als ik de moeite doe om uit te leggen hoe het voor mij is, waarom gaat ze er dan van uit dat ik aan kan voelen dat ze ineens twee uren eerder haar middageten nuttigt dan een paar maanden geleden?
Ik bel in tranen vriend. Mijn hele zorgvuldige dag is in duigen: ik moet ineens boodschappen doen om middageten in huis te halen en mijn hond uitlaten omdat de afspraak nu niet door kan gaan. En dat terwijl ik onder mijn dekbed wil kruipen en heel hard wil huilen.
En ik weet dat ze het niet expres doet, en ze zegt ‘oh ja, dat had ik even moeten zeggen’. Maar dat neemt niet weg dat ik dagen nodig heb om weer een beetje bij te komen, dit soort dingen vreet energie.
Dus om op je vraag terug te komen, Angie, hoe ik ermee omga? Als het mensen zijn die mij niet echt kennen kunnen ze een snedig commentaar verwachten, maar als het mijn vrienden zijn dan kwetst het me tot op het bot en ik zou willen dat het niet zo was.

Read Full Post »

Ik heb veel aan mijn blog te danken: door het bloggen over de ziekte van Crohn ben ik ‘ontdekt’ als columnist (inmiddels schrijf ik al drie jaar voor Crohniek) en één van mijn boekbesprekingen werd gelezen door de acquirerend hoofdredacteur van een uitgeverij wat resulteerde in mijn debuut ‘Onbeperkt Mindful’ (en inmiddels ben ik bezig met het schrijven van mijn 4e boek voor dezelfde uitgeverij).
Maar zoals bijna iedereen weet worden de meeste mensen van het schrijven van boeken niet rijk. En van het doen van vrijwilligerswerk al helemaal niet (ja, geestelijk rijk, dat wel. Maar dat werd ik van die Crohn zelf ook wel). Dus toen ik de nieuwe titel van uitgeverij Haystack ‘Bloggen als een pro’ langs zag komen was mijn interesse gelijk gewekt.
‘Bloggen als een pro’ is een handzaam (het past zelfs in je achterzak) en hip vormgegeven boekje met tips voor de beginnende of nog-niet-zo-heel-succesvolle blogger. Het eerste deel is vooral heel nuttig voor de zakelijke bloggers, mensen die bloggen voor een bedrijf of ZZP-ers die over hun werk willen bloggen (denk bij voorbeeld aan coaches of therapeuten). Maar daarna wordt het voor mij ook interessant. Want ik blog nu eenmaal niet uitsluitend over mijn werk, daar heb ik mijn zakelijke Facebookpagina voor. Maar wat is dan mijn focus en niche? Die moet ik namelijk bepalen van Elja Daae. Ehm…ik schrijf eigenlijk columns, maar dan online, over dingen die mij bezighouden (mag dat Elja?).
Mijn blog moet de juiste uitstraling hebben die past bij de inhoud. Klopt mijn header? Heb ik een passende tagline? Heb ik widgets toegevoegd zoals een tagwolk (waarin de sleutelwoorden uit eerdere blogposts te zien zijn) en een lijst met categorieën? Ja, ja, ja en ja. Dat is mooi. Er schijnt ook nog een ‘best gelezen’ widget te zijn en die schrijf ik vast op mijn verlanglijstje.Blog
Maar dan komt het allerbelangrijkste: je moet regelmatig bloggen. Het liefst elke dag. Oeps. Dat is best lastig als je bezig bent met het schrijven van een boek. Maar gelukkig heeft Elja tips: nodig gastbloggers uit, plaats af en toe alleen een foto met een kort commentaar (ha, die truc had ik al van mede-blogger Petra afgekeken en laatst ook toegepast) of schrijf een bespreking van een favoriet product. Maar het is van groot belang dat je je lezers aan je weet te binden, dus een korter of minder goed stukje is minder erg dan een week zwijgen.
Ok, in mijn oren geknoopt, ik ga mijn leven beteren en daar begin ik niet pas in januari mee.
Elja heeft trouwens nog veel meer tips, dus als jij wil bloggen als een pro (en je hebt misschien een boekenbon van Sinterklaas gekregen) dan zou ik als ik jou was naar de winkel rennen. Of even hier kijken.

Read Full Post »

Frida en Lita

Afgelopen zaterdag waren vriend en ik in het Nooorbrabants museum waar onder andere een aantal schilderijen van Lita Cabellut te zien was. Op meer dan levensgrote, billboardachtige, doeken waren portretten van sterke vrouwen te zien, waaronder twee van Frida Kahlo. Vooral het doek waarop Kahlo halfnaakt, in korset maar in een trotse houding met wapperende rok te zien is, deed me denken aan het stuk dat ik over haar schreef in Onbeperkt Mindful. Frida putte inspiratie uit haar pijn en ondanks de fysieke pijn en een lichaam dat haar regelmatig in de steek liet was ze een sterke vrouw die nooit vergeten zal worden. En dit alles is prachtig verbeeld door Lita Cabellut.

Read Full Post »

In mijn boek Onbeperkt Mindful vertel ik niet alleen mijn eigen verhaal over leven met de ziekte van Crohn maar laat ik ook andere mensen aan het woord die om één of andere reden gedwongen werden om een stapje terug te doen. Omdat ze ziek werden, ouder werden of omdat ze een handicap kregen.
‘Veerkracht’ van Violet Valkenburg kent een soortgelijke opbouw: de auteur vertelt over haar eigen ervaringen met verlies en laat ook anderen aan het woord. Het boek gaat over verlies in de meest brede zin van het woord: een overlijden, verlies van reputatie, afscheid van gezinsleven en afscheid nemen van het leven zelf.
En het zijn juist die interviews waarin journaliste Violet Valkenburg op haar best is. Deze ervaringsverhalen zijn mooi om te lezen en in zekere zin troostrijk: als lezer bevestigden ze me in wat ik al wist: ik ben niet de enige die dergelijke dingen meemaakt. Want in tegenstelling tot wat er in dit boek gezegd wordt over mijn generatie heb ik nooit het idee gehad ‘waarom gebeurt mij dit nou?’ of ‘waarom gebeurt mijn moeder dit nou?’ Nee, dit soort dingen gebeuren en het hebben van een ernstige ziekte maakt je niet immuun voor ander leed. Integendeel. Maar misschien zorgt het er wel voor dat je er beter mee om kunt gaan, want ik zie het hebben van ongeluk niet als onrecht maar als vette pech. Ik geloof niet in de maakbaarheid van de samenleving (de VVD mentaliteit van ‘als je echt wil dan kun je het, dus als je net niet kunt is het je eigen schuld’) maar ik weet dat pech of geluk minstens net zo bepalend zijn voor je leven. En dat schijnt te helpen bij rouwverwerking.
Ik herken me ook niet in de uitspraak van de schrijfster dat vrouwen het liefst bovenop hun verdriet gaan zitten, er aan vast willen houden en er steeds over willen praten. Alsjeblieft zeg, dank je de koekoek. Soms zeg ik er iets over, als het moet. Maar als mijn verdriet al eens naar boven komt is dat vaak in de vorm van irritatie. Mijn boosheid is mijn verdriet. Wat dat betreft ben ik dus een man volgens het boek. Die Mars-Venus manier van denken is aan mij niet besteed, ik kom van Mercurius. Daar lezen we graag en verwoorden de dingen daarna op onze eigen manier. En we weten het erg te waarderen als kotstermen als ‘een plekje geven’  en ‘een stukje…(erkenning bijvoorbeeld)’ vermeden worden. Dat doet violet gelukkig.Image
Naast de interviews met ‘rouwenden’ zijn de lijst achterin met ‘tien tips voor de trooster’ (en daarbij een opsomming van clichés die echt niet helpen) en de uitspraken van Jan van den Bout die her en der aangehaald worden zeer de moeite waard. Bij deze alvast eentje: ‘Wat er ook in boeken beweerd wordt; er is geen beste manier om te rouwen.’
En daar voeg ik graag een quote van Julian Barnes aan toe: ‘One grief throws no light upon another’.
Maar soms is het wel fijn om er iets over te lezen, al herken ik er vaak nog zo weinig in.

Read Full Post »

GezondNU

GezondNU

Roemer en ik staan in GezondNU! We liggen aanstaande dinsdag in de winkel.

Read Full Post »

Older Posts »