Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘nieuw woord’

Nee, dit heeft niets te maken met de groene verslaggever van Sesamstraat Nieuws, dan had het wel Kermitficatie (in het Engels Kermification) geheten. Nee, dit woord kwam in me op toen ik een artikel las over Klim naar het Licht. Ter gelegenheid van de restauratie van de basiliek Nieuwe Bavo (dat is dus niet de bekende Bavo op de Grote Markt maar de nieuwere kerk die iets buiten het centrum staat) licht er een ‘luchtbrug’ tussen de twee torens en kunnen bezoekers van de éne naar de andere toren lopen.
Een mooie gelegenheid voor mensen om de stad eens van een andere kant te bekijken en om een gebouw te bezoeken dat ze misschien nog nooit van binnen hebben gezien. So far so good, en dat het evenement wegens grote belangstelling verlengd is, is ook prima. Maar om ‘aan een vraag van de bezoekers te voldoen’ zal het ook mogelijk worden om van de brug af te springen. Aan een elastiek, dat dan weer wel.
En toen begon ik me af te vragen waarom alles zo hysterisch moet. De moderne mens moet vermaakt worden als een kleuter die verwend is door televisie en iPad. In elk park moet een festival, door elk stadscentrum moet een bierfiets en dat alles begeleid door oets-oets-oets dreunen. Mag het ietsje minder? Mag er ook ruimte zijn voor alleen kijken en tot je door laten dringen hoe mooi iets van zichzelf al is? De kerk. Dat park zonder dat er muziek klinkt uit diverse versterkers. Of moet alles worden gekermisficeerd?
What would Jezus do? Het is toch het huis van zijn vader, die basiliek, en Jezus is altijd een goed kompas om op te varen. En het eerste dat in me opkomt is het verhaal waarin Jezus, gewapend met een zweep, de handelaren uit de tempel verjoeg. Ik kan er naast zitten, maar ik denk dat Jezus ook geen liefhebber zou zijn van de kermisficatie van cultuur.

Read Full Post »

Na een paar hele mooie dagen te hebben gehad doet April nu toch wat ie wil. Dat deed ie misschien eerst ook wel en hadden we geluk met een zonnig humeur aan het begin van de maand, maar bij ‘April doet wat ie wil’ denken we toch vaak aan ‘buien’. April is een beetje een onvoorspelbaar kind.
En terwijl ik dit schrijf is het spreekwoordelijk hondenweer. Maar die term gebruiken we thuis niet meer. Want honden houden helemaal niet van hondenweer. Honden houden van een lekker zonnetje en dan met de baas in de tuin zitten, oogjes dicht en de neus naar de koperen ploert gedraaid, daar worden hondjes blij van. En van een beetje kil maar droog weer waarbij de baas een beetje flink door wil lopen om warm te blijven, vinden ze ook leuk.
De oorspronkelijke uitdrukking luidt dan ook ‘daar jaag je nog geen hond doorheen’. Maar net zoals vele andere uitdrukkingen is deze verbasterd en verkort wat in dit geval tot een verwarrende betekenis lijdt. Thuis noemen we het dus maar ‘slakkenweer’ omdat volgens ons slakken de enige dieren zijn die het weten te waarderen als het de hele dag plenst.

20160425_131710

We hoeven er toch niet uit hè, met dit weer?

Read Full Post »

Als kind mocht ik niet plat praten en woorden die dat van nature niet deden niet op een ‘ie’ laten eindigen (met als gevolg dat ik om ‘nog een Porche macaroni’ vroeg), maar in Australië hebben ze daar niet zo’n last van, daar is het een soort nationale sport geworden. Een barbecue heet een barbie en een blikje heet er een tinnie. Het zal je dan ook niet verbazen dat het woord selfie ook zijn oorsprong heeft in the land down under. Het woord werd in 2002 op een online forum gebruikt door Nathan Hope (die zichzelf Hopey noemt, ik verzin dit niet!) en een foto plaatste van de verwondingen die hij in de voorgaande, dronken, nacht had opgelopen. ‘And sorry about the focus, it was a selfie’ , schreef hij erbij.
Nu loop ik gelukkig ’s nachts geen verwondingen aan mijn aangezicht op en ben ik ook geen puber die elke middag afbeeldingen van haar duckface op Instagram en Facebook plaatst maar tijdens vakanties wil ik nog wel eens een selfie maken. Nou ja, selfie, het is er eigenlijk altijd één met vriend. Hoe moet dat dan heten, vroegen wij ons af. Een onsje?
Na plaatsing op Facebook kwam het verlossende antwoord al in de vorm van een commentaar van mijn vader: een saampie. Ik heb mijn liefde voor het verzinnen van nieuwe woorden duidelijk niet van een vreemde, maar als je consequent bent met opvoeden, had dat dan geen #saampje moeten heten? Saampje in Lombardstreet

Saampje op Alcatraz

Saampje op Alcatraz

Read Full Post »

Ik heb een vriendin aan de telefoon, ze komt naar Haarlem en vond mijn voorstel om naar het Teylers museum te gaan en te lunchen in de stad een goed idee. Hoe laat we dan af zullen spreken…
Dat ligt eraan of je éérst naar het museum wil en dan wil lunchen of andersom.
Als ze bij haar vandaan rond 10 uur de bus neemt dan is ze iets na 11 uur in Haarlem.
‘Oh dat komt prima uit, dan kunnen we eerst naar het Teylers en dan iets eten.’, zeg ik. En als je wil kunnen we dan ook weer terug naar het museum als je nog niet alles gezien hebt. Ik heb toch zo’n kaart.’
‘Ja leuk’, zegt ze. ‘Dat kunnen we dan ook in het oneindige herhalen. Dan worden we…draaideur…’
‘Draaideurcultureel’, zeg ik.
‘Ja dat, dat is ‘m. Vraag jij patent aan? Dan zie ik je volgende week.

Read Full Post »