Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘mode’

Mijn moeder werkte ooit voor een modeontwerper en mijn vader was jarenlang etaleur in een groot warenhuis, gevestigd aan de Dam. Liefde voor mode en mooie stoffen en prints en enig gevoel van wat er wel niet ‘bij elkaar kan’ is mij dus wel bijgebracht. Dus toen ik las dat überstylist Bas van Schaik een stijlgids had geschreven was ik daar gelijk nieuwsgierig naar.
De stijlgids is geschreven voor ambitieuze vrouwen, en daar bedoelt hij vooral vrouwen mee die op een kantoor werken. Hij maakt in zijn gids onderscheid tussen business formal, business professional, business casual en casual office. Voor elk type kantoor (of functie) beschrijft hij de do’s en dont’s . Omdat ik ZZP-er ben is het bij mij thuis vaak extremely casual office: ik zit met regelmaat lekker in mijn joggingbroek te typen. Maar ook ik ‘moet’ wel eens de deur uit, bijvoorbeeld om een praatje te geven. Ik kies dan meestal voor een jasje met print en een effen shirt óf een shirt met print en een effen jasje. Waarschijnlijk is het voor de boardroom allemaal te gekleurd en te casual, maar voor een schrijver die een praatje komt houden zou het ook wel heel vreemd zijn om aan te komen zetten in een zwart of grijs pak. Ik vergaap me altijd aan de prachtige blazers in series als ‘The Good Wife’ en ‘The Good Fight’. 
Ook al hoef de ‘regels’ uit de stijlgids dus niet zo nauw te nemen, de tips die erin staan voor het aanleggen van een capsule garderobe zijn zeker nuttig. Waar ‘grijs, donkerblauw of zwart’ staat lees ik gewoon ‘lichtblauw, rood of groen’. En daarnaast is het gewoon smullen. En dan heb ik het nog niet eens over de vormgeving: leeslintjes in 5 (!) kleuren, een geweldige titelpagina per hoofdstuk met als achtergrond een Marimekko- Hawaï of polkadotmotiefje. Bas van Schaik vertelt in ‘Dress to impress’ openhartig over zijn blunders op het gebied van mode of office policy en klapt een heel klein beetje uit de school over zijn beroemde klanten. En ja, dat is smullen.
‘Dress to impress’ is dus een aanrader voor iedereen die interesse heeft in mode en een ideaal cadeautje voor een nichtje dat afstudeert, een vriendin die promoveert of (vul maar in). 

Advertenties

Read Full Post »

72% van de Nederlandse vrouwen draagt het liefst huidkleurig ondergoed, lees ik in Opzij. Want dat is lekker makkelijk. Ik laat dit even bezinken: bijna 3 op de 4 vrouwen draagt dus een bh in wat vroeger ‘vleeskleur’ heette. Tja, de Nederlandse vrouw en ‘lekker makkelijk’.
Ik ben bang dat ik het noot zal begrijpen: als je kiezen kunt tussen zo veel verschillende dessins en kleuren waarom zou iemand dan kiezen voor ‘geen kleur’? Zelf heb ik een la vol met allerlei kleuren, vooral blauw en groen, want ik word nu eenmaal blij van blauw en groen. Nu sla ik misschien een beetje door met mijn regenboog aan bh-kleuren maar dat is een tegenreactie op mijn jonge(re) jaren (want van mijn moeder heb ik het niet, die frivoliteit, die had een la vol met dezelfde kleurloze modelletjes): vanaf ongeveer mijn 18e heb ik maat 70E en bij betaalbare winkels kon ik dan kiezen uit twee lelijke zwarte bh’s met dikke naden over de cup heen die me, ik wist het zeker, daar hoefde ik ze niet eens voor aan te trekken, een oma-boezem zouden geven. Koppig als ik ben kocht ik dan een leuke bh in maat 75D en vroeg mijn moeder om de omvang kleiner te maken. IMG_20150903_165301
En toen kwam MarieJo L’Aveture in mijn leven, een rib uit mijn lijf, zeker toen, maar eindelijk iets in mijn smaak én maat. En nu koop ik dus elk seizoen minstens twee setjes in een fijn kleurtje. En het grappige is, de meeste kleuren schijnen helemaal niet door: rood bijvoorbeeld (dat ik dus niet koop omdat ik vind dat het niet bij mijn witte huid staat). Laatst zat ik met een vriendin op een zonnig terras, zij had een wit bloesje aan en er scheen niets door, maar toen ze ging verzitten zag ik een rood bandje dat mooi kleurde bij haar lippenstift (zij kan die tinten wél hebben) en ik vind dat dus veel mooier staan dan het bandje dat ik laatst zag bij een mevrouw voor me in de rij voor de kassa. Ik herkende een MarieJo bandje, model Tom, en ze noemen het ‘caffé latte’, maar ik noem het ‘seksloos’.
Soms heb ik er ook gewoon maling aan dat een bh doorschijnt: ik heb een oranje linnen t-shirt waar je alles doorheen ziet en dan kies ik expres voor een lichtblauwe bh en een blauwe broek. Maar goed, dat zal die 72% vrouwen wel veel te ver gaan.
Maar waarom stond dat nou in Opzij? Nou, omdat er in Nederlandse winkels maar één kleur seksloos te koop is, iets wat ik altijd al raar heb gevonden. Gelukkig komt daar nu verandering in met de oprichting van Women of colours. Nu kan elke Nederlandse vrouw een saaie bh kopen in haar eigen huidskleur en dat juich ik toe want ik ben natuurlijk geheel en al vóór eigen keuze enzo.

Read Full Post »

Het is nu toch écht herfst geworden en gelijk is er een grauwsluier over de hele stad getrokken: mensen in zwarte jassen, met zwarte schoenen of laarzen aan onder een zwarte broek. Een enkeling combineert het met een jeans, maar dan heb je het ook wel gehad qua creativiteit en kleur. Ik donder er bijna van in een herfstdip en denk zelfs eventjes dat ik in een sci-fi-film zit: dit is duidelijk mijn eigen vertrouwde Haarlem maar is er, zonder dat ik het wist een totalitair regime aan de macht gekomen die een verbod op kleur heeft afgekondigd? Ik voel me ontheemd met mijn appelgroene laarsjes, roze t-shirt, gebloemde sjaal en eveneens appelgroene Hamiltonbag. En dan had ik ook nog roodbruin haar en een roze met groene bril. Het gevoel dat ik elk ogenblik kon worden opgepakt als subversief element bekroop me.
En waarom? Waarom dragen mensen in ’s hemelsnaam zwart? Is heel Nederland massaal in de rouw omdat de zomer nu toch definitief voorbij is? En ze daar zo treurig van worden? Tip: koop eens appelgroene laarsjes of een knaloranje tas, wordt je een stuk vrolijker van.
‘Het blijkt dat ik dus helemaal geen zwart mag dragen’, bekende een vriendin tijdens een etentje bij Esperanto laatst. Ze had advies gekregen van zo’n kleurenmevrouw en ze blijkt een lentetype te zijn en daar staat zwart niet bij. Nu vind ik persoonlijk dat bij blond haar zwart sowieso niet staat dus verbaast het me niet.
‘Zwart staat bijna niemand’, zeg ik tegen haar. ‘Alleen koele wintertypes kunnen dat hebben.’
‘Ha!’, zegt vriendin, ‘dat ben jij, en jij draagt het helemaal niet.’
Nu heb ik sinds kort welgeteld één zwart jurkje (wat ik dan combineer meer een blazer in vele kleuren waar ook een zwart streepje in zit) maar géén zwarte broek, geen zwarte schoenen en ook geen zwarte trui. Met gruwel denk ik nog wel eens terug aan de tijd waarin ik bij The Body Shop werkte en ik op mijn werk moest verschijnen in zwarte broek en een zwart T-shirt. Elke dag. Of oprichtster Anita Roddick dood was en we uit eerbetoon ons in rouwkleuren moesten dompelen, vroeg ik.
Bleek niet het geval. Uit stil protest droeg ik meestal een lange rok met geborduurde bloemen erop.
Maar waarom zwart? Omdat het ‘netjes’ zo zijn? Als je in een winkel werkt vol gekleurde poeders is het allesbehalve netjes want je ziet alles op zwart. Bovendien is het een ‘kleur’ die snel verwassen raakt (en als je één zwart shirt hebt dat je elke werkdag aan moet…..).
Zou het dan een gebrek aan fantasie zijn? Het niet dúrven dragen van kleur (toch die angst voor dat totalitaire regime) of de misvatting dat het ‘overal bij past’ (een kleur die je niet staat past nergens bij)? Wat het ook is: doe me een lol en werp de grauwsluier af. Dan doen we samen een dansje op onze gekleurde laarsjes.

Read Full Post »

Voor erbij

Het was al een hele tijd geleden (echt: een paar jaar zelfs) dat ik écht goede laarzen had gekocht. Mijn kast stond, naast de paar hoge laarzen die ik een aantal jaren geleden aan had geschaft, vol met goedkope kunstleren stappers in alle kleuren en één paar oudroze enkellaarsjes van Brossois die ik twee of drie jaar geleden van mijn ouders had gekregen voor mijn verjaardag.
Het was dus tijd voor nieuwe, echt góede laarzen. En in Haarlem ga je dan naar Ab Donkers (bijvoorbeeld, volgens mijn nichtjes die in een andere stad wonen is Haarlem een schoenen-walhalla, maar mijn moeder kocht het overgrote deel van haar schoenen bij Ab Donkers dus dat is voor mij van kinds af aan de ‘grote mensen schoenenwinkel’). Missie: één paar laarzen type ‘kunnen-overal-bij-geschikt-voor-elke-dag’ en één paar ‘voor erbij’, om te kunnen dragen onder jurkjes en andere uitgaans- en nette kleding.
Het paar ‘voor erbij’ was snel gevonden: bordeauxrode suède enkellaarsjes met gesp en een dunne hoge hak. Het andere paar, cognackleurige leren, moesten besteld worden omdat de maat niet aanwezig was maar zijn inmiddels ook in huis. IMG_20141027_154843
Maar wat blijkt nu? Ik pak keer op keer het ‘voor erbij’ paar uit de kast want dat blijkt dus overal bij te passen, zoals bij het shirt van het Spaanse merk Surkana dat ik in Italië kocht en dat zo leuk staat onder mijn blauwe blazer van Karen Millen. Dus daar ga ik weer; op mijn hoge hakken door weer en wind mijn hond uitlaten. Dus wordt het binnenkort tijd voor een nieuw paar écht nette laarzen ben ik bang….

Read Full Post »

Toen we 6 jaar geleden door Parijs liepen (we deden een wandeling uit de 100% Parijs-gids) bekroop het ons voor het eerst: de plaatsvervangende schaamte voor ‘de Nederlander op vakantie’. Een halve straat voor ons liepen namelijk twee Nederlandse vrouwen met hetzelfde boekje. Vrouwen met degelijk schoeisel en de één in zo’n ANWB-jas met ritsjes en de ander in een beide trenchcoat. En dat in één van de mode hoofdsteden van Europa. We hielden angstvallig die halve straat afstand.
De dag van aankomst in ons appartement in Italië kwam dar gevoel een stuk heviger terug.
‘Heb je het gastenboek gezien?’, vroeg vriend.
Ja dat had ik. Diverse reisgezelschappen hadden boodschappen achter gelaten; Italianen, Fransen, Duitsers en Australiërs. En ook een paar Nederlandse gezinnen…. Het ene zanikte over de tuinstoelen die niet lekker zaten, de volgende emmerde over de muggen en de derde zeurde dat de bandkamers op de begane grond waren. En ja: je leest het goed, er waren meerdere badkamers, maar die hadden dus boven moeten zijn. Bijna alle Nederlanders in het boek hadden wel iets aan te merken en het waren alleen de Néderlanders die iets aan te merken hadden. En dat terwijl de huurprijs van het appartement volgens vriend zeer voordelig was. Schaam, schaam…
Gelukkig waren er in de buurt geen Nederlanders te vinden en kwamen we ze pas weer tegen tijdens een bezoek aan Venetië: vrouwen in te krappe hemdjes, 50+ en 80 kilo+ vrouwen in hobbezakkerige witte broeken en man en vrouw met lelijke rugzakken, ja hoor; ze zijn er weer: Hóllanders. En in één van de vele steegjes van de stad van de bruggen horen we 10 hoofden voor ons ‘Oh kijk, hier hebben ze tenminste wel gewone broodjes en stokbrood.’
Als je gewone broodjes wil, blijf dan thuis, muts. Dan hoeven wij ons ook niet zo te schamen…IMAG0080
Van de weeromstuit willen wij vooral níet voor Nederlands worden aangezien en gooien we het adagium ‘kijke, kijke, nie kope’ waar ons volk om bekend staat overboord en plegen een aanslag op onze creditcard bij de Gucciwinkel.
Het gevolg? Toen we een dag later in het centrum van Padova naar een presentatie van klassieke auto’s stonden te kijken vroeg de bijbehorende mooie dame of we Italiaans waren. ‘Nee, Nederlands’, bekende ik (wél in het Italiaans natuurlijk), en van verbazing werden haar bruine ogen eventjes groot.
Deze Nederlanders hadden in ieder geval niets te klagen.

Read Full Post »

Ik had ‘m al in diverse bladen gezien en toen ik op de website zag dat ie er ook in kleur ‘teal’ was, was ik zo goed als verkocht. Dus toen we in Verona waren stond ik met mijn neus tegen de etalage die tas aan te wijzen: ‘Die! Dé bucket bag, dat is ‘m!’
‘Nou, dan ga je toch even naar binnen,’ zei vriend.
Lichtelijk beschroomd (wat nou als Roemer niet naar binnen mag?) duwde ik de zware deuren open. Eenmaal binnen had ik de neiging om, net als in een kerk, gedempt te gaan praten. Ontzag voor design is me nu eenmaal van huis uit met de paplepel ingegoten. Of ik de tas wilde zien? Ja dat wilde ik wel. Met stoffen handschoentjes aan pakte de verkoopster ‘m van de plank. En hij was perfect: de kleur, het model, alles. De bucket bag is tijdloos én zowel casual als chique te combineren. Gucci bucket bag
En ik wacht toch bijna jarig, dus wat kon mij het schelen: ik deed het gewoon. En nu is ie van mij: mijn bucket bag. En hij ruikt zo heerlijk naar leer. Dát is nog eens een souvenir uit Italië.

Read Full Post »

Dit boek vertelt je alles over eerlijke kleding (en lifestyle), belooft de kaft. En dat klopt. Er staan echt heel veel dingen in die ik niet wist.
Zo staat er een quiz in (ik ben dol op quizzen) waarvan de tweede vraag luidt: in welke drie landen wordt het grootste deel van onze kleding gemaakt? Mijn antwoorden: China, Bangladesh en Turkije (vraag van vriend: ‘Hoe wéét je dat? Antwoord: ik lees de labeltjes van de kleding als ik de was doe). Ik had er ééntje fout. Nog een leuke vraag: hoeveel water wordt er gebruikt voor het maken van je spijkerbroek? Antwoord: 10.000 liter. En een halve kilo gif. Dat is schrikken! Maar mijn spijkerbroek is van Kuyichi, een biologisch Fair Trade merk. Hoeveel liter water zit daar dan in? Dat ga ik op 9 november maar eens aan schrijfster Marieke vragen.
Haar boek vertelt je misschien zelfs iets meer dan je weten wil (ik kan me zo voorstellen dat je, als je gek bent op zijde, niet wil weten dat de meeste zijde wordt geproduceerd door poppen met bijna-vlinders in kokend water te dompelen. En ja, daar gaan ze dood van. Of als je fan bent van stoere ‘gedragen’ jeans, dan wil je vast niet weten dat de arbeiders die stofdeeltjes op je broek spuiten een grote kans lopen om stoflongen te krijgen).
Maar ik wil dat dus wél weten. Nou ja, dat van die zijde had ik misschien liever niet geweten, want ik heb in Zweden net een paar topjes gekocht die voor de helft van zijde zijn en de andere helft van katoen en die zitten zo lekker. Maar goed, dan moet ik er maar héél lang mee doen, zou schrijfster Marieke Eyskoot zeggen, dat is dan het beste voor het milieu.).
En wat ik óók graag wilde weten is dat het Nederlandse kledingmerk Expresso is aangesloten bij de Fair Wear Foundation en dat die zich dus inzet voor een eerlijk loon en goede arbeidsvoorwaarden voor z’n werknemers. Helaas zijn er nog maar weinig winkels in Nederland bij deze vereniging aangesloten en dat zou moeten veranderen. Daar heeft Marieke ook tips voor: stel vragen in de winkel, schrijf brieven of mail het hoofdkantoor van je favoriete kledingmerk. Jij bent de klant, dus moeten ze naar je luisteren. Ze zouden wel gek zijn als ze het niet deden.
Marieke nodigt ons, vrouwen die van kleding houden, uit om zelf de industrie te veranderen en die eerlijker en ‘groener’ te maken. Ik neem de uitnodiging graag aan en doe de 7 days challange: 7 dagen hetzelfde basisstuk dragen. Als je ziet hoe veel combinaties er mogelijk zijn met één kledingstuk word je creatiever en heb je minder kleding nodig (niets kopen is immers altijd nog het beste voor het milieu). Welk stuk ik daar voor gekozen heb? Mijn naked ape skinny jeans van Brand Mission natuurlijk!

Conclusie: een mooi verzorgd en prachtig geïllustreerd boek, dat je niet alleen aan het denken maar ook aan het dóen zet. En dat is wat er nodig is om de oneerlijke kledingindustrie te veranderen. Met haar prettig leesbare schrijfstijl heeft Marieke Eyskoot me enthousiast gemaakt. Dit boek is een geweldig decembercadeau voor je koopverslaafde vriendin, bibliofiele moeder of eco-loving zusje.

Read Full Post »

Older Posts »