Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘milieu’

‘Als gepensioneerde ben ik blij met de opwarming van de aarde want na de korte winter is er niks leukers dan weer buiten in de tuin mijn krantje te lezen en mijn koffie te nuttigen’, schreef Hans Vlaming in een ingezonden brief die via diverse social media gedeeld is.
Hans werd de baby-boom tegenhanger van de klimaatspijbelaars. Mensen schreven dingen als ‘na hem de zondvloed, en dat zal ook gebeuren al maakt hij dat zelf niet meer mee’.
Ik vraag me vooral af welke krant hij leest, dat hij dat met een gerust hart buiten in de zon kon doen in februari. Ik vermoed de Telegraaf.
Ook het woord ‘winter’ verwarde me. Ik herinner me een lange herfst en een beetje sneeuw op dagen dat het helemaal niet zo koud was, maar winter? Ik voel me net Jon Snow want ik verwacht dat de winter er nog steeds aan zit te komen.

‘Hij zal wel geen kleinkinderen hebben’, schreven sommigen. Maar daar ben ik niet zo zeker van. Kortzichtige mensen zijn kortzichtige mensen en die steken, ook als ze (klein)kinderen hebben gewoon hun kop in het zand of wijzen naar een ander en zeggen ‘maar hullie doen het ook’ en mensen met een moreel kompas doen het juiste juist niet uit eigenbelang (of dat van hun kleinkinderen). En ja, ik heb ook buiten in de zon gezeten (maar niet tussen 12 en 3 uur ’s middags) en letterlijk en figuurlijk mijn ogen even gesloten. Maar zonder kopje koffie (wist je dat voor de productie van een kopje koffie net zoveel water nodig is als voor twee tot drie douchebeurten?) en met een dubbel gevoel. Daarom ben ik wel blij dat domme gans  Hans zijn zondvloed alsnog tijdens zijn leven heeft gekregen.
Het regent al dagenlang flink, dus alle bijen-plezierende plantjes die ik tijdens de mooie dagen in de grond heb gezet maken het goed. Ik kan ze goed zien vanuit de woonkamer waar ik ‘De kanarie in de kolenmijn’ zit te lezen met het geluid van de regen die tegen de ramen slaat op de achtergrond.

Advertenties

Read Full Post »

‘Doe de hond de deur uit’, adviseerde MilieuDefensie. Volgens mij hadden ze beter kunnen schrijven ‘Leg er na twee kinderen een knoop in’. Mijn nieuwste blogpost voor EcoGoodies lees je hier.

Read Full Post »

Door een speling van het lot zijn de drie mannen in mijn leven (de echtgenoot, de paps en het hondje) alle drie in dezelfde maand jarig. Dat vraagt niet alleen een boel van mijn creativiteit, maar ook van mijn bankrekening. Hier lees je hoe ik dat dit jaar heb opgelost. 

Read Full Post »

Die grote jute tassen die je tegenwoordig bij winkels kunt kopen zijn natuurlijk enorm handig voor je weekboodschappen, maar die neem je natuurlijk niet dagelijks mee ‘voor het geval dát’. Maar als je in de stad woont, zoals ik, dan kan het natuurlijk zomaar gebeuren dat je een keer spontaan ergens een broek koopt, of en paar schoenen, of je bedenkt dat je wel even koffiebonen of thee mee kunt nemen als je toch in het centrum bent. Mij gebeurt dat wel in ieder geval. Maar ik wil dus géén tasje (nee écht niet, meisje van de HEMA. en ja, ik zie wel dat je die stempels en opschrijfblokken nu al in het tasje hebt gedaan maar ik zei al dríe keer dat ik geen tasje hoefde dus haal het er maar uit en laat daarna je oren maar even uitspuiten bij de dokter). foldaway bags
Maar zo’n jute tas laat zich niet opvouwen tot een klein pakketje dat in elke tas past. Maar gelukkig zijn er de foldaway bags van Paperchase: handige opvouwbare tasjes mét lange hengsels die over je schouder kunnen én bijpassend hoesje waar ze in passen zodat ze als héél klein pakketje in je tas passen. En in mijn geval: in élke tas, want ik heb een wegvouwtasjes-tic. In élke tas van mij moet een foldaway bag van Paperchase zitten want anders is het niet écht mijn tas. En dan moet het liefst de kleur van het tasje ook nog een beetje passen bij de tas waar ie in zit, dus inmiddels heb ik een hele verzameling. En ze blijven maar leuke nieuwe prints bedenken.
Ken jij dus iemand die nog steeds met die nare HEMA-tasjes thuiskomt of zich in elke kledingzaak weer een nieuwe plastic zak aan laat smeren en ze vervolgens weggooit of in een la doet om ze er nooit meer uit te halen? Geef ze een foldaway bag cadeau. En nu niet denken dat ze alleen leuk zijn voor vrouwen met die bloemetjes en die vogeltjes, ik heb ook een hele surrealistische met ogen erop, er is ook deze voor de Anglofiele man (die heb ik trouwens nog niet, grrr), deze voor de grafisch vormgever, deze voor de zeiler of deze voor als je met een hooglander samenwoont. En bovendien? En echte man wil best gezien worden met vogeltjes en bloemetjes. En wat als hij nog geen man bag heeft om het tasje in te doen? Door de spring clip die aan het zakje vastzit kun je ‘m ook heel makkelijk aan je sleutelbos vastmaken. Of aan je broeksband, als je in de IT werkt.
Dus nu geen smoesjes meer: ‘Nee, ik wíl geen plastic zakje, ik heb een wegvouwzakje met ogen/zebra’s/uilen/parkieten/bloemen/fruit/enz…’

Read Full Post »

Dit boek vertelt je alles over eerlijke kleding (en lifestyle), belooft de kaft. En dat klopt. Er staan echt heel veel dingen in die ik niet wist.
Zo staat er een quiz in (ik ben dol op quizzen) waarvan de tweede vraag luidt: in welke drie landen wordt het grootste deel van onze kleding gemaakt? Mijn antwoorden: China, Bangladesh en Turkije (vraag van vriend: ‘Hoe wéét je dat? Antwoord: ik lees de labeltjes van de kleding als ik de was doe). Ik had er ééntje fout. Nog een leuke vraag: hoeveel water wordt er gebruikt voor het maken van je spijkerbroek? Antwoord: 10.000 liter. En een halve kilo gif. Dat is schrikken! Maar mijn spijkerbroek is van Kuyichi, een biologisch Fair Trade merk. Hoeveel liter water zit daar dan in? Dat ga ik op 9 november maar eens aan schrijfster Marieke vragen.
Haar boek vertelt je misschien zelfs iets meer dan je weten wil (ik kan me zo voorstellen dat je, als je gek bent op zijde, niet wil weten dat de meeste zijde wordt geproduceerd door poppen met bijna-vlinders in kokend water te dompelen. En ja, daar gaan ze dood van. Of als je fan bent van stoere ‘gedragen’ jeans, dan wil je vast niet weten dat de arbeiders die stofdeeltjes op je broek spuiten een grote kans lopen om stoflongen te krijgen).
Maar ik wil dat dus wél weten. Nou ja, dat van die zijde had ik misschien liever niet geweten, want ik heb in Zweden net een paar topjes gekocht die voor de helft van zijde zijn en de andere helft van katoen en die zitten zo lekker. Maar goed, dan moet ik er maar héél lang mee doen, zou schrijfster Marieke Eyskoot zeggen, dat is dan het beste voor het milieu.).
En wat ik óók graag wilde weten is dat het Nederlandse kledingmerk Expresso is aangesloten bij de Fair Wear Foundation en dat die zich dus inzet voor een eerlijk loon en goede arbeidsvoorwaarden voor z’n werknemers. Helaas zijn er nog maar weinig winkels in Nederland bij deze vereniging aangesloten en dat zou moeten veranderen. Daar heeft Marieke ook tips voor: stel vragen in de winkel, schrijf brieven of mail het hoofdkantoor van je favoriete kledingmerk. Jij bent de klant, dus moeten ze naar je luisteren. Ze zouden wel gek zijn als ze het niet deden.
Marieke nodigt ons, vrouwen die van kleding houden, uit om zelf de industrie te veranderen en die eerlijker en ‘groener’ te maken. Ik neem de uitnodiging graag aan en doe de 7 days challange: 7 dagen hetzelfde basisstuk dragen. Als je ziet hoe veel combinaties er mogelijk zijn met één kledingstuk word je creatiever en heb je minder kleding nodig (niets kopen is immers altijd nog het beste voor het milieu). Welk stuk ik daar voor gekozen heb? Mijn naked ape skinny jeans van Brand Mission natuurlijk!

Conclusie: een mooi verzorgd en prachtig geïllustreerd boek, dat je niet alleen aan het denken maar ook aan het dóen zet. En dat is wat er nodig is om de oneerlijke kledingindustrie te veranderen. Met haar prettig leesbare schrijfstijl heeft Marieke Eyskoot me enthousiast gemaakt. Dit boek is een geweldig decembercadeau voor je koopverslaafde vriendin, bibliofiele moeder of eco-loving zusje.

Read Full Post »