Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Mike Gayle’

Omdat ik deze weken op vakantie ben in Engeland heeft #literairewoensdag een Brits tintje

De boeken van Mike Gayle lees ik al bijna 20 jaar. Hij begon zijn journalistieke carrière onder andere met het schrijven van een adviescolumn. In de UK noemen ze die functie meestal ‘agony aunt’ (u weet wel, ‘Lieve Mona’), Mike is de beroemdste ‘agont uncle‘ van het eiland. Zijn eerste romans gaan dan vaak ook over mensen van rond de dertig en relatie-drama. Altijd op Mike’s eigen, geestige en vaak verrassende manier, maar ze lezen als een Britse rom-com. Fijn leesvoor voor de twintiger voor wie Engels de tweede taal is, die ik toen was.
Maar Mike is een andere weg ingeslagen merkte ik een paar jaar geleden toen ik ‘The man I think I know’ las. Ook met ‘All the Lonely People’ doet hij weer méér dan gewoon een fijn boek schrijven: hij snijdt grote onderwerpen als eenzaamheid, alledaags racisme en geestelijke gezondheidszorg aan. En toch blijft het vooral een heel lief en fijn boek.
Wat dit boek ook anders maakt: de hoofdpersoon is expliciet zwart. In eerdere boeken van Mike Gayle waren de personages óf expliciet wit of het werd aan je eigen invulling over gelaten. Iets wat me na een boek of 10 begon op te vallen. Maar dat is in dit boek anders.

Hubert Bird is een 80-plusser die in Londen woont. Zijn dochter heeft een succesvolle carrière in Melbourne. Elke week zit hij stipt op tijd klaar naast de telefoon om haar te vertellen wat hij die week allemaal heeft gedaan met zijn vrienden Dotty, Dennis en Harvey.
Het probleem is: ze bestaan niet. Sinds zijn vrouw Joyce is overleden is de wereld van Hubert nogal klein geworden. Van de groep vrienden die niet als hij zijn opgegroeid op Jamaica, ziet hij ook niemand meer en zijn buren kent hij niet. In pakjes aannemen heeft hij geen zin. Hij heeft eigenlijk alleen een kat. En hij houdt helemaal niet van katten.
Maar dan staat er een jonge vrouw met een dreumes aan de hand voor zijn deur. Ze is zijn nieuwe buurvrouw en ze heeft hem nodig. Gaandeweg blijkt dat Hubert en Ashleigh (in mijn hoofd gespeeld door Juno Temple) veel meer met elkaar gemeen hebben dan verwacht.
Nadat ik de laatste bladzijde van dit boek had gelezen is Hubert Bird nog een tijdje in mijn hoofd blijven wonen: ik luisterde naar Harry Belafonte en Nat King Cole en ben een bosje bloemen naar mijn buurvrouw gaan brengen omdat ze altijd onze pakjes aanneemt als we niet thuis zijn. Allemaal de schuld van Mike Gayle

Read Full Post »

Als je dit leest ben ik op vakantie in Zuid-Engeland, daarom deze week een roman van een bekende Britse auteur

De romans van Mike Gayle lezen over het algemeen als een romantische comedy (denk aan het werk van die twee andere bekende Britse auteurs David Nichols en Nick Hornby), geestig met op de juiste momenten een beetje ontroering en spanning (komt het nog goed tussen deze twee mensen of gaan we naar een ander -bitterzoet- einde waar ik waarschijnlijk ook wel mee kan leven). De boeken van Mike Gayle schaar ik altijd onder de makkelijk-weglezen-vakantielectuur die de hersenen toch een beetje kietelt. Lekker voor tussendoor dus.
Ik was dan ook benieuwd naar zijn nieuwste roman ‘The man I think I know’. De titel deed me vermoeden dat het om een relatie-drama zou gaan waarin een geheim tussen twee geliefden in komt te staan, maar niets minder waar. Op Goodreads staat het vol met 5-sterren-waarderingen en reacties van trouwe fans die schrijven dat dit een ander type boek is dan ze gewend zijn en dat het hen aangenaam verrast heeft.
‘The man I think I know’ heeft twee hoofdpersonen: James woont bij zijn ouders sinds ‘the incident’ waaraan hij hersenletsel heeft overgehouden, Danny woont met (of beter gezegd: hangt op de bank bij) zijn vriendin, maar hij vreest dat dat niet lang meer gaat duren nu zijn uitkering is stopgezet en de mislukking die zijn leven is compleet is.
Als lezer weet je dat deze twee verhalen bij elkaar gaan komen en even vreesde ik dat dit verhaal zwaar zou hangen op de Franse succesfilm Intouchables, maar de vergelijking gaat niet verder dan no-nonsense man gaat zorgen voor upper-class persoon met een handicap. ‘The man I think I know’ graaft dieper dan dat zonder op enig moment een ‘moeilijk boek’ te worden.
De meest recente roman van Gayle is dus inderdaad echt anders dan zijn voorgaande. Geestig, maar geen comedy en een feel-good boek zonder een romance genoemd te kunnen worden. ‘The man I think I know is een bromance-boek.

Read Full Post »