Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘meisjesnaam’

Een poosje geleden las ik in een Facebookgroep een hartekreet van iemand die het niet van deze tijd vond dat ze bij een formulier nog de aanspreektitel ‘juffrouw’ in kon vullen. En terecht, jongetjes zijn van geboorte tot dood ‘mijnheer’, terwijl voor meisjes de aanspreektitel af zou moeten hangen van burgerlijke staat: tot je trouwen zou je ‘juffrouw’ zijn. Belachelijk.
Dat bracht mij op de volgende term: ‘meisjesnaam’. Elke keer als iemand aan mij vraagt of iets mijn ‘meisjesnaam’ is, zeg ik dat Kim een meisjesnaam is, overigens ook een jongensnaam en dat ze waarschijnlijk willen weten wat mijn geboorte-achternaam is. ‘Of vraagt u mannen ook naar hun jongetjesnaam?’
Trouwen heeft van mij niet ineens een ander mens gemaakt, dus heb ik mijn naam niet veranderd. Ik was ook niet onvolwassen tot het moment dat ik ‘ja’ zei, dus was ik voordat ik trouwde geen meisje.
Er zijn ook mannen die wèl van achternaam zijn veranderd na hun trouwen. Omdat ze die van hun man of vrouw hebben aangenomen of voor of achter die van henzelf hebben geplaatst. Toch heb ik het nog nooit zien gebeuren dat mijn echtgenoot om zijn jongetjesnaam is gevraagd door welke instantie dan ook.
Ik schreef iets van die strekking in de Facebookgroep, vergezeld van een emoticon met groen gezichtje, en kreeg een reactie in de trant van ‘nou wat fijn dat je zo’n makkelijk leven hebt dat je je druk kunt maken over zulke dingen en misselijk wordt van zo’n normale ingeburgerde term’.
Ik heb de mevrouw in kwestie verder niet uitgelegd hoe ‘makkelijk’ mijn leven is maar haar bedankt dat ze het fijn voor me vindt en haar nog veel plezier gewenst in de jaren ’50.
Maar dat ‘ingeburgerd’ zette me wel aan het denken. Ingeburgerd staat bij haar kennelijk gelijk aan ‘normaal’ en ‘ok om te gebruiken’. Maar er zijn zo veel termen en woorden die ooit ingeburgerd en sociaal geaccepteerd waren die dat nu niet meer zijn. Debiel, flikker, mongool en het n-woord dat werd gebruikt voor mensen met een zwarte of bruine huidskleur, om er maar een paar te noemen. Oudere generaties kunnen er vast nog veel meer noemen waar onze oren in 2020 van gaan klapperen. Zum kotsen, maar ooit doodnormaal. Net als ‘meisjesnaam’.
Gelukkig zijn deze termen ‘uitgeburgerd’, vervangen voor neutralere termen die nu sociaal geaccepteerd zijn. Tijd dat ‘meisjesnaam’ in de betekenis van ‘achternaam die je bij je geboorte kreeg’ uitburgert. Dan kan ik verder met mijn super-makkelijke leven in de 21e eeuw.

Read Full Post »

Al van heel kleins af aan speel ik graag met taal (het verhaal gaat dat ik, toen ik 3 maanden oud was, al een soort Zweeds brabbelde en nog voor mijn 2e verjaardag zei: ‘Kijk oma, dat zijn aubergines, daar naast de paprika’s’); ik begin bijna elke ochtend met een half uur lezen in bed en als ik dan aan het werk ga dan speel ik ook weer met woorden.  En zo heel af en toe verzin ik een nieuwe.
Maar dat wil niet zeggen dat ik van alle woorden houd. Sommige mogen van mij worden afgeschaft. Lelijke, nare woorden zoals apartheid of zogenaamd grappige zoals toppertje, toppie en alle tenenkrommende varianten daarop, of, ik hoorde het van de week nog iemand zeggen, tegen een medewerker in het ziekenhuis nota bene; goeiesmorgens (het was 5 minuten leuk, maar nu ophouden).
En dan nog een persoonlijke ergernis van mij: het sensatiebeluste Heftig! Waar ‘tragisch’ bedoeld wordt. Als in (en ik citeer nu het Twitter-account van Grazia) ‘Heftig: vrouw raakt verlamd door het lenen van poederkwast’.
Maar het allerergst zijn de volgende twee woorden. Als ik ze hoor komt de stoom uit mijn oren en mijn neus en als je ze gebruikt in een gesprek met mij, berg je dan maar. Het eerste is ‘meisjesnaam’. Ik hoor in gedachten weer een telefoon-muts vragen wat mijn meisjesnaam is. Ik moet me dan altijd inhouden om niet te zeggen: ‘Kim. Kim is een meisjesnaam, stond in het grote boek met kindernamen. Het is trouwens tevens een jongensnaam, vooral in Denemarken’. Maar helaas weet ik wat ze bedoelt en zeg ik : ‘Mijn EIGEN achternaam is Bergshoeff’.
Deze achterhaalde term suggereert dat je een kind zou zijn totdat je van achternaam verandert, tenminste, als je een ‘meisje’ bent. Nou, ik kan je vast op een briefje geven dat ik, als ik hoogbejaard ben, ook nog steeds Bergshoeff heet. En hou zit dat met mannen die na hun huwelijk de achternaam van hun vrouw aannemen, wordt hen naar hun ‘jongetjesnaam’ gevraagd?
En in het verlengde daarvan: waarom moet er een aparte aanspreekvorm zijn voor ongetrouwde vrouwen? Ik vind het pure discriminatie: mannen worden geboren als ‘mijnheer’ maar vrouwen moeten eerst trouwen on ‘mevrouw’ te zijn? En wat als ze daar geen zin in hebben? Dan heten ze voor de rest van hun leven ‘juffrouw’? Bespottelijke terminologie uit de jaren ’50 van de vorige eeuw. Toen vriend het, strak naar de letter, had ingevuld op de website van KLM voor mijn vliegticket ontplofte ik dan ook (gelukkig kon het gewijzigd worden). Het deed me denken aan de periode waarin ik naast mijn studie in een schoenenzaak werkte en ik eens een klant had die me ‘juffrouw, juffrouw’ bleef noemen. Ik stond niet voor de klas, dus was het mijn titel niet, vond ik. Bovendien woonde ik al 2 jaar samen, wat zou betekenen dat ik, als we hadden geleefd in een tijd dat het nog sociaal acceptabel was om iemand zo aan te spreken, allang getrouwd was geweest. Pas toen ik haar aansprak met ‘ja, juffróuw’, hield ze er mee op. Nu nog voor elkaar krijgen dat deze optie van alle officiële formulieren verdwijnt. 

 

Read Full Post »