Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Malala’

Het enige nadeel van een dik boek is dat het niet in je tas past. Gelukkig is daar iets op gevonden: de dwarsligger. Een écht (gebonden) boek, maar dan gedrukt op extra dun papier en overdwars gedrukt. Past in elke tas en desnoods in je achterzak. Daarom heb ik vaak, naast het boek dat ik lees, ook een dwarsligger ‘om mee te nemen’. Vaak is dat non-fictie omdat ik dat makkelijker vind dan het lezen van twee romans door elkaar. dat non-fictie boek ligt soms wekenlang op een kastje voordat het  weer eens ‘mee mag’.
Maar toen ik begon in ‘Ik ben Malala’ van Nobelprijswinnaar Malala Yousafzai kon ik eigenlijk niet meer stoppen met lezen.
De titel van haar boek is het antwoord op de vraag die de gewapende man stelde toen hij de deur van het schoolbusje opende: ‘Wie is Malala?’ maar het boek is meer dan het verslag van wat er met haar gebeurde sinds die dag. Het vertelt ook het verhaal van haar vader die niet alleen een gedreven leerkracht is maar ook een voorvechter voor onderwijs voor alle kinderen. Iets wat, zoals hij zegt, duidelijk in de Koran staat: kinderen moeten toegang hebben tot onderwijs. Álle kinderen.
Iets wat niet alleen op kritiek kon rekenen van taliban-aanhangers maar soms ook voor conflicten zorgde met zijn personeel (de vader van Malala was schooldirecteur). Maar hij heeft overal een antwoord op, zo lijkt het.Ook toen een leerkracht kwam vertellen dat hij niet langer les kon geven aan meisjes omdat een moefti (godsdienstig leider) had gezegd dat dat niet mag. ‘Ik heb ook liever dat de meisjes les krijgen van een onderwijzeres’, was zijn antwoord. ‘Maar dan moeten we onze meisjes wel eerst opleiden zodat ze onderwijzeres kunnen worden!’ En zo waren er meer passages in het boek waarbij ik heel hard hear, hear wilde roepen. Zo werden op de school van Ziauddin Yousafzai opstellen geschreven over het onderwerp ‘hoe de profeet leefde’ waarbij niet verzwegen werd dat de eerste vrouw van Mohammed een 40-jarige zakenvrouw was die al eerder getrouwd was geweest en dat het binnenhouden en monddood maken van meisjes en vrouwen totaal niet aansluit bij leven volgens de Koran.
‘Ik ben Malala’ is het meeslepende verhaal van een bijzondere vader en dochter en niet alleen een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in de jonge vrouw voor wie de taliban zo bang is dat ze een moordenaar op haar afstuurden (die gelukkig faalde!) maar ook voor mensen die graag ‘over de grenzen lezen’ en met veel plezier ‘Het huis bij de moskee’, ‘De val van Mehmet‘ of één van de vele ‘bewogen vrouwenlevens’ hebben gelezen. En als je voor de dwarsligger-uitvoering kiest hoef je ‘m nooit meer thuis te laten.
Mijn enige kritiekpunt is dat er soms hele rare zinnen in staan, zoals ‘Het leek alsof mensen vergeten waren vóór deze historische plaatsen te beschermen.’ Ik hem ‘m ongeveer 10 keer gelezen en snap ‘m nog niet. En het is helaas niet de enige. Slordige vertaling?IMG_20150428_105151

Advertenties

Read Full Post »

Ik geloof dat elke generatie zijn eigen ‘Messias’ heeft. Mensen die inspireren en je anders tegen het leven aan laten kijken. Iemand die symbool staat voor vreedzaam verzet tegen onderdrukking en uitbuiting. Toen mijn ouders jong waren, was dat Martin Luther King, in mijn jeugd moeder Theresa en natuurlijk Nelson Mandela. En voor de generatie vóór die van mijn ouders was het Mahatma Ghandi. Voor de jeugd van vandaag zal het waarschijnlijk Malala Yousafzai zijn, de jonge vrouw die dit jaar de Nobelprijs had moeten winnen (maar ja, er won al een vrouw de Nobelprijs voor de literatuur moeten ze hebben gedacht).
En natuurlijk de Dalai Lama, u weet wel, de Tibetaanse religieuze leider die al jaren in ballingschap in India woont omdat de Chinezen zijn land hebben bezet. Onlangs kwam zijn nieuwe boek uit: ‘Vrij van religie’. Een wat curieuze titel voor een geestelijk leider die op het omslag van het boek ‘Zijne heiligheid’ genoemd wordt. De oorspronkelijke, Engelse, titel geeft al iets meer duidelijkheid: Beyond religion. Zijne heiligheid heeft zich niet van het geloof afgekeerd, maar pleit voor compassie en aandacht voor ethiek op seculiere grondslag (bij voorbeeld in het onderwijs), nu religie voor veel mensen geen rol meer speelt in hun dagelijks leven.
Aan het begin van het boek legt hij het verschil tussen ethiek en innerlijke waarden enerzijds en religie anderzijds uit aan de hand van een analogie van water en thee. Ethiek zonder religieuze grondslag is als water: je hebt het elke dag nodig om te kunnen overleven. Religie is als thee: voor het overgrote deel is het water, maar er zijn kruiden of theebladeren en misschien ook suiker, honing of (in Tibet) zout aan toegevoegd. Het smaakt lekkerder en we wíllen het waarschijnlijk elke dag, maar we moeten niet vergeten dat het geboren is uit water. Opvallend is ook zijn uitspraak ‘als boeddhist dien ik ernaar te streven om geen buitensporige gehechtheid aan het boeddhisme te ontwikkelen, want als ik dit wel zou doen, zou het mijn vermogen kunnen hinderen om de waarde van andere geloofstradities te zien’. Heel mooi gezegd en als je het leest is het evident en revolutionair tegelijk. En dé remedie voor een groot deel van alle conflicten op aarde.
Wat mij betreft mag zijn hele paragraaf ‘Geduld door acceptatie van lijden’ op een tegeltje vanwege de herkenbaarheid. Niet dat ik nu zo’n geduldig mens ben, maar als hij schrijft dat tegenspoed ervoor zorgt dat we een groter vermogen ontwikkelen om moeilijkheden te accepteren en dat dit in het westen een vrij zeldzame deugd is, dan ben ik het op beide punten roerend met hem eens. IMG_20131231_155247
Het tweede deel van het boek bevat oefeningen en meditaties om de geest te trainen in het ontwikkelen van kernwaarden en om onze overwerkte hersenen tot rust te laten komen. De woorden van de Dalai Lama zijn zeer de moeite waard, het is alleen erg jammer dat delen van het boek vertaald lijken te zijn door Google translate in plaats van door iemand die echt, ‘levend’ Nederlands spreekt.

ISBN 978 90 5670 295 3
Uitgeverij Asoka

Read Full Post »