Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Libris literatuurprijs’

Een aantal jaar geleden las ik ‘Verloren Grond’, het debuut van Murat Isik. Een sprookjesachtig verhaal dat me deed denken aan het beste werk van Kader Abdollah. Het verraste me dan ook niet dat zijn tweede roman ‘Wees onzichtbaar’, een groot succes werd. Eerder dit jaar kreeg hij er de Libris Literatuurprijs voor.
Net als in ‘Verloren Grond’ is de hoofdpersoon van zijn bekroonde roman een kleine, gevoelige jongen die opgroeit in onzekerheid. Metin verhuist op 5-jarige leeftijd met zijn grotere zus en zijn moeder vanuit Duitsland naar de Amsterdamse Bijlmermeer waar zijn vader (voor hem haast een onbekende man) woonruimte heeft gevonden. De lijvige roman volgt de jongste telg uit het gezin Mutlu tot aan jongvolwassenheid. Hoe houdt een zachtaardige jongen zich staande in een gezin met een agressieve narcistische klaploper als vader en een verloederende buurt waarin junks zich op elke donkere straathoek kunnen ophouden?
De stijl en sfeer van dit boek is beduidend anders dan die van ‘Verloren Grond’. Minder sprookjesachtiger dan het debuut en na de eerste paar hoofdstukken vroeg ik me af of de auteur een record ‘zo veel mogelijk beeldspraak in één alinea proppen’ wilde verbreken. Bovendien overheerste er bij mij een ‘jaha, die vader is een lul, kunnen we nu verder?’ Maar gelukkig kwam het verhaal daarna beter op gang. En net als in zijn eerste roman slaagt Isik er weer in om een personage te scheppen waar je van gaat houden.
‘Wees onzichtbaar’ is minder literair dan ‘Verloren Grond’. Het is eerder een hap uit het leven van een jongen die in de jaren ’80 in de Bijlmermeer opgroeit dan dat het een afgerond verhaal is, maar dat heeft er waarschijnlijk wel voor gezorgd dat het een breed publiek heeft aangesproken. En en passant krijg je ook een geschiedenislesje Bijlmermeer en waar het fout is gegaan mee van buurman Rolf. 

Advertenties

Read Full Post »

Ik geloof dat het Youp van ’t Hek was die ooit eens zei dat als je echt van iemand houdt, je niet uit kunt leggen waarom dat zo is. Daar moest ik aan denken toen ik ‘Zachte riten’ van Marja Pruis las. ‘Waarom vind ik dit nou zo ontzettend mooi?’ Ik kan het niet uitleggen, dus het zal wel echt zo zijn.
Deze roman over universitair poëziedocente Guusje zit knap in elkaar, want het gaat over een verloren broer, een vriendin die ineens zeer ernstig ziek wordt en een goede vriend en collega die wordt verdacht van plagiaat door hun baas. Maar het begint allemaal met een flashback waarin een veel jongere Guusje een bewonderde vrouwelijke auteur interviewt in New York. Ze is in de stad samen met haar broer, die later zal verdwijnen (overlijden?). En tóch raak je als lezer geen enkel moment de draad kwijt. Je meandert mee met Guusje in haar dagdromerij waarin ze terugdenkt aan haar eigen studententijd, haar sympa- en antipathie voor studenten die ze lesgeeft en de gesprekken met een excentrieke collega die ze in gedachten herbeleeft.
De enige reden dat ik af en toe in de war raak is omdat de namen van de broer en de beste vriend met dezelfde letter beginnen waardoor ik ze nog wel eens met elkaar verwar. Verder laat ik mee heerlijk meedeinen met de gedachten van Guusje. Wellicht komt dit omdat mijn brein op dezelfde manier ‘waait’?
Ook de setting, het grootste deel van de roman speelt zich af op een Amsterdamse universiteit, is mij heerlijk vertrouwd. En de goede verstaander herkent in de collega’s bekenden uit de Nederlandse literaire wereld. Die éne collega die van geslacht verandert is, zou daar die bekende columnist(e) mee bedoeld worden…? 

En ik weet nog steeds niet precies waarom, maar ik vind ‘Zachte riten’ (dat ook op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs van 2017 stond) het mooiste boek dat ik dit jaar tot nu toe heb gelezen.
Tip: lees eerst the handmaid’s tale , als je dat nog niet gedaan hebt.

Read Full Post »

Het omslag sprak me niet aan en de titel al helemaal niet. Er is een liedje van Marco Borsato waarin hij, terwijl het helemaal niet past, aan het eind van de zin de tekst ‘heeft consequenties voor iedereen’ propt. Wij noemden dat thuis ‘het consequentie-liedje’. En dat was niet positief bedoeld.
Maar toen kwam er het bericht dat ‘De Consequenties’ van Niña Weijers op de longlist van de Libris Literatuurprijs 2015 staat (evenals ‘IJstijd’ van Maartje Wortel en ‘De hemel boven Parijs’ van Bregje Hofstede overigens) en was de interesse gewekt. En daarna was het debuut van de redactrice van ‘De Gids’ heel snel uitgelezen. Om zinnen als ‘De badkamer was, net als de rest van het huis, van het type eenvoud dat klauwen met geld kost.’ en passages als ‘Op een beurs had Minnie eens twee kunstenaressen ontmoet, tweelingzussen, beiden zo mager dat grijskleurig waren geworden. De zussen maakten video-installaties van de eetstoornis die ze bij elkaar in stand hielden. Ze waren wereldberoemd en rijk geworden van die installaties, die de uitwassen van het vrouwelijk schoonheidsideaal toonden, kritiek leverden op de consumptiemaatschappij, vraagtekens plaatsten bij zowel individualisme als collectiviteit, et cetera. In werkelijkheid, dacht Minnie, kon voor sommige gektes geen andere term worden bedacht dan kunst.’ moest ik (glim)lachen en het verhaal van hoofdpersoon Minnie wist me te boeien.IMG_20150210_101839
Jonge kunstenaar Minnie heeft met haar afstudeerproject (waarvoor ze foto’s maakt van haar eigen afval) al gelijk succes en mede door haar (stiekeme) relatie met ‘de fotograaf’ wordt ze in korte tijd bekend en geliefd in ‘het wereldje’. Haar persoonlijke relaties (waaronder die met de vrouw die steevast ‘Minnies moeder’ wordt genoemd) zijn echter minder succesvol. ‘De consequenties’ volgt enkele maanden uit het leven van de Minnie van 28 jaar én twee lange flashbacks naar haar jeugd. Het is vreemd, het is raar en ontzettend vermakelijk. Ga dat lezen. Grote kanshebber voor de Libris Literatuurprijs.

Read Full Post »

Het werd tijd voor iets Nederlands: literatuur van eigen bodem. En wat is er nu vaderlandscher dan ‘De Nederlandse maagd‘, het boek waarmee Marenthe de Moor in 2011 de AKO Literatuurprijs won (als eerste vrouw van wie haar moeder ‘m ook al eens won)? Hoewel, vaderlands…het boek speelt zich voor het overgrote deel af in Aken. Op het landgoed van een gedesillusioneerde, gesloten man met een geheim. ‘In elke hoek lagen taboes, geheimen en raadsels op de loer’.
En een man met geheimen, dat heeft op en een jonge vrouw natuurlijk net zo’n aantrekkingskracht als een kaarsenvlam op een nachtvlinder. Maar voordat je denkt dat dit boek een ‘Jane Eyre-revisited’ is (kom op zeg, dan had de auteur er toch geen prijs voor gekregen): Janna heeft hogere ambities dan gouvernante worden. De 18-jarige hoofdpersoon wil namelijk de beste schermster van Nederland worden en is in Aken om te trainen: de eigenaar van het landgoed is haar maître (schermleraar). Janna’s idool is de half-Joodse schermster Helene Mayer die tijdens de Olympische Spelen in Berlijn de zilveren medaille voor Duitsland won. Want, zo zegt Janna, wij zijn de eerste generatie meisjes die zélf het uniform aantrekt. De titel van het boek slaat niet alleen op Janna (en misschien zelfs helemaal niet op Janna), maar op de postzegel op een brief die maître Egon von Bötticher in 1915 vanuit een krijgsgevangenkamp naar de vader van Janna stuurde. De Nederlandse maagd
Ik zal niet beweren dat ik tijdens het lezen gelijk wist dat ik een prijswinnend werk in handen had (maar goed, dat dacht ik bij ‘De laatkomer’ van Dimitri Verhulst wel, en die is tot op heden volgens mij niet onderscheiden), maar vertelstijl van De Moor is wel degelijk de moeite waard: Ik miste die avonden niet, ik miste zelfs mijn vriendinnen niet. Ze waren flets geworden, als het omslag van een stukgelezen tijdschrift’. Prachtig toch: je verwacht ‘vergeelde foto’, maar De Moor komt met iets originelers, zonder dat het geforceerd aandoet. Daarnaast is ‘De Nederlandse maagd’ een van de weinige romans van eigen bodem waarin De Eerste Wereldoorlog (en de aanloop naar de Tweede) een rol van betekenis speelt. Een oorlog die niet alleen littekens achterliet op de huid van maître Egon von Bötticher maar hem ook geestelijk tekende. ‘Ik zou niemand vermoeien met details, het zou een puntsgewijs, compact verslag zijn, dat op de achterkant van een ansichtkaart zou passen, het zou zeker overzichtelijker zijn dan de chaos van zijn land, geschiedenis en toekomst, waarin ik hem bewusteloos achterliet’.
En dan zijn er ook nog de tweeling met wie Janna traint, het nazistische echtpaar dat op het landhuis werkt en de verboten wedstrijden die er worden gehouden…

Haar nieuwe boek ‘Roundhay, tuinscène’ is dit jaar genomineerd voor de Libris Literatuurprijs

Read Full Post »