Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘leestip’

Een volgend boek in een geliefde serie lezen is voor mij altijd een beetje als het aantrekken van je lievelingslaarzen nadat je ze een zomerseizoen niet hebt aangehad: het voelt gelijk lekker. Dat was ook zo met het vierde deel in de cousin’s wars-serie van Philippa Gregory (na 1800 werd deze tijdsperiode ook bekend als The Wars of the Roses) na De Rozenkoningin (in het Nederlands, verkrijgbaar in dwarsligger-formaat) the Red Queen en the lady of rivers (die chronologisch vóór het eerste deel komt) was nu The Kingmaker’s daughter aan de beurt.
Net als in de vorige delen heeft ook The Kingmaker’s daughter een vrouwelijke hoofdpersoon (wat de titel natuurlijk al doet vermoeden) die meer is dan een willoze pion van een ambitieuze vader of echtgenoot. Hoewel ze wel zo wordt opgevoed: vader (the Earl of Warwick) wil een kleinkind van hem op de troon van Engeland zien en aangezien hij slechts twee dochters heeft en geen zonen zal één van hen (Isabel of Anne) koningin van Engeland moeten worden. Zijn bijnaam the Kingmaker dankt hij aan het feit dat hij het brein was achter het afzetten van de Lancaster koning Henry met als doel Edward IV van the house of York (echtgenote van de hoofdpersoon uit ‘De Rozenkoningin/The White queen’) op de troon te zetten. Later doet hij de truc ook nog eens andersom overigens.
Na een eerste, door haar vader gearrangeerd huwelijk kiest hoofdpersoon Anne, die min of meer de gevangene is van haar zus en zwager, voor de ware liefde. Voor een man die, zoals dat in ridderverhalen wel maar in het echte leven zelden gaat, tegen haar zegt ‘Let my be your champion and fight for your cause, my lady.’
Philippa Gregory heeft met dit deel niet alleen weer een heerlijke historische roman geschreven maar ook iets heel bijzonders voor elkaar gekregen: de hoofdpersonen van dit deel zijn de vijanden van de hoofdpersonen van de eerdere delen. En net zoals je als lezer sympathie hebt voor Elizabeth Woodville als je the White Queen leest, heb je dat nu met Anne, die doodsbang is voor haar en haar vermeende magie. Door het veranderde perspectief staan gebeurtenissen nu ineens in een ander daglicht en zijn personages die eerst heel laf leken (prince George bijvoorbeeld) nu ineens veel sympathieker. Zoals de auteur zelf in een nawoord schrijft: ‘Part of the joy of writing this series based on rivalsand enimies is turning the page upside down (as it were) and seeking a totally different picture. As an historian the known facts looked very different when I changed the viewpoint from my favourite, Elizabeth Woodville, to my new heroine, Anne Neville.’
En dat heeft ze fantastisch goed gedaan. Deze serie is van harte aan te bevelen voor geschiedenisfreaks en ook voor fans van Game of Thrones die in deze verhalen heel veel parallellen zullen ontdekken. In dit deel bijvoorbeeld: we were living as kings in the northIMG_20160716_163955

Read Full Post »

Zoals dat gaat met series, die wil je binge-kijken. Dus ben ik in afwachting van de verfilming van het eerste Nina Borg-boek maar gelijk begonnen met het lezen van het tweede boek: ‘Een stille dood’. Geen titel (of omslag) waar ik normaal gesproken voor zou vallen, maar ik wist wie het geschreven hadden dus dook ik er vol enthousiasme in.
Op het omslag stond de wervende tekst ‘beter dan het eerste deel’, en daar wordt ik altijd heel sceptisch van, maar in dit geval loog de blurb niet. Het eerste deel was goed en origineel maar het tweede deel is nog een stuk spannender. ‘Een stille dood’ deed me denken aan de serie 24, qua snelheid, tijdsdruk en verschillende spannende verhaallijnen die tegelijk plaatsvonden en uiteindelijk allemaal bij elkaar kwamen.
In de periode haar man Morten twee weken op een booreiland verkeert zal Nina niet actief zijn voor ‘het netwerk’, de groep artsen en verpleegkundigen die illegalen helpt. Maar dan wordt ze gebeld door een zieke collega: of ze toch niet even langs kan bij een groep kinderen die een soort buikgriep lijkt te hebben. Zelf kan hij niet want hij is ook ziek. En wat doe je dan als je dochter toch niet met je praat en je zoon bij een vriendje logeert… Maar al snel blijkt dat het helemaal niet om buikgriep gaat. En wat heeft een Hongaarse rechtenstudent daarmee te maken? En de oude, gepensioneerde ambtenaar en zijn wereldvreemde vrouw? 20141221_174032
Net als het eerste deel leest de tweede thriller over Nina Borg lekker vlot en makkelijk weg. Ik hoop van harte dat Kaaberøl & Friis net zo beroemd en succesvol zullen worden als Sjöwall en Wahlöö en dat ze nog veel, heel veel boeken mogen schrijven. En wanneer beginnen de audities voor de serie?

Read Full Post »

Het afgelopen jaar heb ik (bijna) elke woensdag een blog geplaatst over een boek. Maar welke titels vond ik nou de beste van het afgelopen jaar? Dat wil zeggen: de beste van míjn afgelopen jaar, sommige titels zijn inderdaad nieuw maar anderen zijn oud. De nummer 1 stond al een tijdje vast maar over de nummers 2 tot en met 14 heb ik mijn hersens even moeten laten kraken. Maar hier zijn ze:

1. The signature of all things-Elizabeth Gilbert
2.Big Brother-Lionel Shriver
3.A song of ice and fire deel 1&2-George R.R. Martin

Er ligt nog genoeg te wachten voor het komende jaar.

Er ligt nog genoeg te wachten voor het komende jaar.

4.The goldfinch-Daonna Tartt
5.Kwartet-Anna Enquist
6.The Circle-Dave Eggers
7.Het leek stiller dan het was-Eva Kelder
8.Die laatste zomer-Tatiana de Rosnay
9.Het lam-Jannie Regnerus
10.de schilder en het meisje-Margriet de Moor
11.White teeth-Zadie Smith
12.Labyrinth-Kate Mosse
13.Brotherband-The hunters
14.Jane Eyre-Charlotte Brontë

en we beginnen het nieuwe jaar met een Deense thriller. Tot de komende #literairewoensdag!

Read Full Post »

Deze week voor de afwisseling eens een man, en dan gelijk ook een foute: Bad boy. Bad Boy is de bijnaam van Kickbokser Amir Salim (ja, je kunt hier Badr Hari lezen) die op een dancefeest waarop iedereen geheel in het wit gekleed gaat (ja, je mag daar Sensation lezen) de voormalige baas van zijn vriendin Chanel een stoot voor zijn kop verkoopt die hij verdient. Helaas is Alex D’Ami niet alleen een doorgesnoven klootzak, maar ook een vermogend zakenman én de broer van een vroegere klasgenoot van Amil en zijn vriend Mo (die ook zijn advocaat is). En toen, op de middelbare school, waren ze op z’n zachtst gezegd geen vrienden. Zijn zaakwaarnemer Fernandes stuurt hem direct na het incident naar Marokko: daar is zijn dochter gestrand tijdens een rondreis: samen met haar reisgenoten wordt ze ‘gevangen gehouden’ door de gastvrijheid van de plaatselijke bevolking. waar ze precies zijn weet niemand en telefonisch contact is niet mogelijk. Amir spreekt de taal, Marokko is het geboorteland van zijn ouders, en moet tijdelijk ‘verdwijnen’ terwijl het mediacircus in Nederland losbarst. Dus gaat hij naar Marokko om daar, onder de naam van zijn broer, voor reisgids te spelen. En zo wisselen hoofdstukken over de zoektocht naar de dochter van Fernandes en hoofdstukken over de opkomst van Bad Boypubliekslieveling ‘Bad Boy’ elkaar af. En dat gaat vlot, Bad boy slaat zijn tegenstanders vaak in de eerste ronde al knock out, maar Benali houdt er ook de vaart in, dat leest heerlijk weg en af en toe lees je een zin nog een keer, gewoon omdat ie zo mooi is. Zoals de beschrijving van Amirs vader: ‘Luisteren naar zijn vader was een verwarrende ervaring: dan sprak er een oude wijsgeer van honderd, om plotseling over te gaan op het snelle, stuitend kortzichtige geklets van een jongeman die nauwelijks droog was achter de oren, en had die zijn betoog erop zitten dan kwam er ineens een afgewogen, zakelijk oordeel uit. Dat hoofd was een grabbelton van leeftijden.’ In tegenstelling tot het echte leven is de vriendin van de K1-vechter geen ex-vrouw van een voetballer en ging de opmerking van de padjepeeërige zakenman niet over de centen van haar ex. Chanel is scout voor een modellenbureau en als een van haar protegés overlijdt kost dat haar haar baan en wordt ze uitgekotst door de hele modellenwereld. En tegen die hardheid wil Amir haar beschermen. Maar of het hem gaat lukken is nog maar de vraag… ‘Bad Boy’ is weer een fijn boek van Benali dat ik, ook vanwege het onderwerp, niet alleen aan de literatuurverslinders maar ook aan jongeren die ‘moeten’ lezen voor hun lijst zou aanbevelen. Deze foute man kun je met een gerust hart in huis halen, daar krijg je geen spijt van.

Read Full Post »

Stel, je gaat op vakantie en je wil één boek meenemen. Een boek dat alles heeft: de spanning van een thriller, historische achtergronden als in de boeken van Dan Brown en sterke vrouwelijke personages als in de serie Game of Thrones…. In dat geval adviseer ik Labyrinth van Kate Mosse, het heeft alles en meer.
de 702-pagina’s dikke pil speelt zich af in de Franse Languedoc, afwisselend in 2005 en 1209. de twee hoofdpersonen, Alice en Alaïs zijn met elkaar verbonden:beiden hebben een belangrijke taak te vervullen, het bewaren van één van de grootste geheimen van de geschiedenis. Het líjkt een (on)gelukkig toeval als Alice Tanner bij een archeologische opgraving stuit op een grot waarin twee skeletten en de afbeelding van een labyrint worden gevonden. Als de politie wel heel veel vragen stelt en ook een advocaat zich op de plaats van de excavatie vertoont begint Alice achterdochtig te worden, en terecht.

Kate Mosse-Labyrinth

Kate Mosse-Labyrinth

Intussen lezen we over het leven van Alaïs die in de 13e eeuw in de ommuurde stad Carcassonne leefde (u weet wel, van dat zenuwslopende spel). En eerlijk gezegd vind ik díe stukken nog fijner om te lezen en ga ik door die hoofdstukken sneller heen dan die over Alice. Tot het moment dat ik driekwart in het boek gevorderd ben en alle eindjes bij elkaar komen en er een heksenjacht op Alice is ontstaan. En ik wil er niet te veel van verklappen, maar had ik al gezegd dat dit boek alles heeft? Ridders, wijze vrouwen met kennis van geneesmiddelen, een vader die in de kracht van zijn dochter gelooft, vriendschap, bedrog, liefde en een hele gemene zus. Een soap op papier? Een beetje, maar dan wel één met diepgang en een prachtig decor. Een soort ‘da Vinci code’? Ja, maar dan met -in het begin- meer rust en met hoofdzakelijk vrouwelijke personages, Dan Brown komt nooit verder dan een slimme aantrekkelijke sidekick die verkikkerd is op hoofdpersoon Langdon. Een literaire thriller? Een klein beetje, maar meer literair dan thriller. Een historische roman? Ja, voor de helft. Wat het in ieder gevál is: een heerlijk dik doek om in weg te duiken, op vakantie in Frankrijk of in je eigen tuin. En het goede nieuws is: het is het eerste deel van een trilogie. Heb je ze alledrie al gelezen? Dan adviseer ik ‘The book of unholy mischief’ van Elle Newmark als vakantie-literatuur.

Read Full Post »

Ik ben niet zo snel onder de indruk van beroemdheden en moest altijd een beetje glimlachen als Kim en haar moeder over bekende Haarlemmers spraken. Hierbij gebruikten zij niet alleen nadrukkelijk de voornaam, maar lieten ook nog eens de achternaam weg waardoor het mij vaak even kostte om te achterhalen over wie het gesprek nu eigenlijk ging. Inmiddels begrijp ik dat wel wat beter, want sinds Kim de rangen van bekende Haarlemmers heeft versterkt spreek ik zo nu en dan ook een min of meer bekende Haarlemmer en dan blijken het toch relatief normale mensen..
En dan meldt Daan, van H. de Vries boeken: Dave komt naar Haarlem om zijn recentste werk De Cirkel te signeren. Dave Eggers, voor niet-intimi. Mijn bewondering voor Dave is gestoeld op zijn bewerking van Maurice (Sendak)s Where the Wild Things are, in Nederland bekend als Max en de Maximonsters, en de fantastische verfilming uit 2009. Sindsdien koop ik ieder boek wat hij schrijft, maar van lezen komt het niet altijd. Of moet ik zeggen: altijd niet.. The Circle (ik heb niet veel goede ervaringen met Nederlandse vertalingen) ligt dus al 4 maanden ongelezen stof te verzamelen.
Maar Dave moet natuurlijk niet doorkrijgen dat ik zijn werk niet gelezen heb, dus ik vestig het record buiten-vakantietijd-een-boek-uitlezen en lees de 495 pagina’s in 5 dagen. Wat daarbij helpt is dat het boek niet uit hoofdstukken bestaat, uit drie “boeken” die met behulp van slechts zo nu en dan een witregel en een nog zeldzamere *** een logische verdeling krijgen.
Het verhaal beschrijft de carrière van Mae, die dankzij haar vriendin Annie haar stoffige baan bij een stoffig bedrijf in een stoffige uithoek van Amerika inruilt voor ieder’s droombaan: Werken bij The Circle, een machtig bedrijf met een enorme Campus in de regio van San Francisco. The Circle lijkt een combinatie van Google, Apple, Facebook en Microsoft en blijkt dat ook te zijn: Door de uitvinding van TrueYou is The Circle zo rijk en machtig geworden dat Google en Facebook zijn opgekocht. TrueYou garandeert dat zich met zijn echte identiteit op het internet beweegt, en zonder anonimiteit blijkt de mensheid zich op internet opeens wél te kunnen gedragen. Van iedereen is tot in detail te volgen wat hij of zij uitvoert en met wie, wat men leuk vindt, koopt en binnnen The Circle wordt je afgerekend op je sociale bijdrage en status die daaraan verbonden wordt, en dit alles lijkt volkomen logisch en in het belang van iedereen.
Langzaam maar zeker sijpelt dit concept ook door in het echte leven en zo zien we een groot gevaar werkelijkheid worden: Privacy is niet langer een grondrecht maar bijna een misdrijf, en iedereen die niet alleen zijn hele doopceel maar ook zijn hele leven niet met de wereld wil of kan delen heeft iets te verbergen en wordt met argwaan bekeken.IMG_20140310_102738
De introductie van Mae verloopt wat langzaam maar dat is snel over. Al snel bekruipt je een onbehaaglijk gevoel, dat er iets ernstig mis is. Dat begint heel subtiel, als Mae bijvoorbeeld grappenderwijs aan een nieuwe collega die haar rondleidt vraagt “de architect houdt zeker van glas?” en deze weet daarop niet direct het antwoord onstaat er direct een hele ongemakkelijke sfeer.  Alsof je als lezer in een achtbaan bent gaan zitten wordt je eerst langzaam omhooggetakeld maar daarna volgen de loopings en wendingen en de geordende chaos in Mae’s hoofd elkaar in hoog tempo op, en hoewel ik bepaalde bochten wel aan zag komen moest ik aan het einde van de rit echt wel even bijkomen.

Mijn bewondering voor Dave Eggers, hoewel niet op heel veel gebaseerd, blijkt gegrond. Ik heb genoten en ga heel snel zijn boeken die hier nog ongelezen liggen uitlezen en intussen de rest vast kopen!

Read Full Post »

Nadat ik The Goldfinch had uitgelezen vond ik het een mooi moment om eens aan ‘The Catcher in the Rye’ te beginnen. Niet alleen omdat ik me heb voorgenomen om dit jaar een aantal klassiekers te lezen, maar ook omdat ik ergens het vermoeden had dat er wat overeenkomsten zouden zijn tussen Theo Decker (uit the Goldfinch) en Holden Caufield: New Yorkers, enigszins verloren en zwervend. En al op bladzijde 3 blijkt er nog een overeenkomst te zijn: ze hebben beiden ooit een camel’s-hair coat gehad die ze niet meer kunnen dragen. Die van Theo is weggegooid vanwege de vlekken die er in zaten (nee, ik verklap niet welke, ga het zelf maar lezen) en die van Holden is gestolen, uit zijn kamer op Pency Prep. Een verwijzing van Tartt naar het klassieke werk van ‘de grote meester’? Heel goed mogelijk. Maar als ik beide boeken met elkaar vergelijk dan komt Tartt toch als de échte meester uit de bus.
Misschien komt het omdat ik geen 16 meer ben (dat schijnt dé leeftijd te zijn waarop je ‘The Catcher in the Rye’ moet lezen), of omdat het voor het eerst in 1945 verscheen, maar ik kan niet zeggen dat ik het een meesterwerk vond. Tartt weet de lezer beter te bespelen, te betrekken bij het leven van de hoofdpersoon. Het kan je schélen wat er met Theo gebeurt. Holden begon me een beetje te irriteren. Dat kan ook komen door het taalgebruik, and all. Bijna elke zin sluit namelijk af met, and all. And that got on my nerves and all. En geld wordt steevast dough genoemd. Volgens mij is in het hele boek het woord money niet te vinden, terwijl Caufield het er wel vaak over heeft, maar dan noemt hij het dus dough. And all.catcher
De enige keren waarop Salinger me echt weet te raken met zijn verhaal is als Holden terugdenkt aan zijn overleden broertje Allie. Als hij voor een schoolopdracht (die hij voor een ander maakt) schrijft over Allie’s baseball mitt waar gedichten op geschreven staan. In groene inkt. Zodat hij iets te lezen had als hij in het veld stond en niets te doen had. Salinger laat zijn hoofdpersoon op een niet-sentimentele manier praten over de dood, een manier die me aanspreekt. Dus van alle quotes uit ‘The Catcher in the Rye’ die je regelmatig tegenkomt, zal dit mijn favoriet blijven: I know he’s dead! Don’t you think I know that? I can still like him, though, can’t I? Just because somebody’s dead, you don’t just stop liking them, for God’s sake.’
Ondanks dat het een klein en dun boekje is (wel met hele kleine lettertjes) zou ik een 16-jarige niet zo aanraden om ‘The Catcher in the Rye’ te gaan lezen, ik heb er best een poosje over gedaan om er doorheen te komen. ‘The wild things’ van Dave Eggers zou eerder mijn advies zijn, dat heb ik namelijk in twee dagen uitgelezen.

Volgende week een gastblog over The Circle van diezelfde Dave Eggers.

Read Full Post »

Leesvoer

Het is al een paar dagen rustig op mijn blog: mijn excuses, ik ben druk bezig met het schrijven van ‘offline kopij’. Voor het geval jullie je mochten vervelen heb ik twee leestips (die je ook op kunt vatten als cadeau- of verlanglijsttips).
Allereerst het veelgeprezen ‘the Help’ van Kathryn Stockett. Als een boek door de media compleet doodgeknuffeld wordt is het voor mij vaak een reden om het links te laten liggen (gewoon, omdat ik eigenwijs ben), maar ik ben blij dat ik dat met dit boek niet gedaan heb. De personages zijn levendig, de tijd waarin het zich afspeelt is interessant en de schrijfster weet perfect de juiste sfeer op te roepen: je voelt de vochtige warmte die er hangt in Mississippi, je hoort de eerste beatmuziek uit de krakerige radio’s komen en je ziet de huize van de rijke  katoenplantage-eigenaren voor je. Wil je even weg uit het herfstige Nederland? Duik in dit boek! De Nederlandse vertaling heet ‘Een keukenmeidenroman’, maar ik weet niet hoe goed die is. Ik heb ‘m in het Engels gelezen en die versie was fantastisch.
Mijn volgende tip wordt verkocht onder de noemer ‘spannend jeugdboek’, maar zo zou ik het niet noemen. Wat ik heb gelezen is een maatschappijkritische roman die leest als een trein en inderdaad verpakt is in een aantrekkelijk avonturenverhaal. Maar het maatschappijkritische staat voor mij voorop. Dat kán natuurlijk aan mij liggen, maar zeg nu eerlijk: in het land Panem ziet het Capitool zich als het middelpunt van de wereld. De omliggende delen van het land worden uitgebuit. De mensen in die gebieden produceren voedsel, brandstoffen, kleding, wapens of luxeartikelen waar ze nauwelijks genoeg voor betaald krijgen om hun kinderen fatsoenlijk van te eten te kunnen geven. Komt het al bekend voor? Nee? Dan vertel ik nog iets meer. De inwoners van het Capitool zijn enorm gefixeerd op uiterlijk en geven grof geld uit aan

Panem

cosmetische operaties waarmee ze er jong en slank uit zien. Daarnaast zijn ze gek op televisie kijken. Het jaarlijkse hoogtepunt zijn the Hunger Games die live te volgen zijn in het hele land; het toppunt van real life televisie. Bij deze ‘spelen’ nemen 24 kinderen (2 uit elk gebied rondom het Capitool) het tegen elkaar op in een arena. Juist, net zoals vroeger de christenen tegen de leeuwen. Gruwelijk? Nogal, maar ja, het Capitool kent nu eenmaal een wegwerpcultuur…
Léés dit doek. Of, beter nog, lees één bladzijde. Daarna kun je het toch niet meer wegleggen. Gelukkig is de Nederlandse vertaling van the Hunger Games ook als dwarsligger verkrijgbaar, kun je gewoon doorgaan met lezen in de bus, trein en tijdens het doen van je Sinterklaasinkopen. Ook handig: hij past in je schoen.

Read Full Post »