Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘kunstgeschiedenis’

In mei, vlak voor vertrek naar Kopenhagen, heb ik het manuscript ingeleverd bij de uitgever en nu is het resultaat dan eindelijk te zien en te lezen: mijn 4e boek ‘Kunstgeschiedenis voor in bed, op het toilet of in bad’ is uit! ‘Kunstgeschiedenis voor in bed, op het toilet of in bad’ is een beknopt en gemakkelijk leesbaar overzicht van de kunstgeschiedenis (met de nadruk op Nederlandse kunst) en daarmee een ideaal Sinterklaascadeautje.

'Kunstgeschiedenis voor in bed, op het toilet of in bad'

‘Kunstgeschiedenis voor in bed, op het toilet of in bad’

Je kunt het boek onder andere hier bestellen, of via mijn website  maar het is natúúrlijk ook bij de betere boekhandel verkrijgbaar.

Read Full Post »

Het jaar is 1664, voorjaar, en voor het eerst in meer dan 20 jaar zal er in Amsterdam weer een vrouw ter dood worden gebracht. De zoon van de beroemdste schilder van de stad ziet de terechtstelling en vertelt er zijn vader over. De oude man, nog treurend om de pas overleden vrouw met wie hij ‘in zonde leefde’, zoekt het jonge Deense meisje op op het galgenveld in Volewijck en tekent haar.
De naam van het meisje luidt Elsje Christiaens, de naam van de schilder wordt nergens genoemd maar is eenvoudig in te vullen: één van de twee motto’s van het boek is een uitspraak van Vincent van Gogh: Doch die Jodenbruid-wat een oneindig sympathiek schilderij… Het verwijst naar Rembrandt’s meest geliefde schilderij, het dubbelportret waar hij inkopen voor doet op de ochtend van de terechtstelling van het meisje.

De schilder en het meisje

De schilder en het meisje

Het meisje, net 18 jaar oud is ze en nog maar twee weken eerder vanaf Jutland naar Amsterdam gereisd, heeft haar hospita vermoord met een bijl. Het hoe en waarom, en ook de reis die ze maakte worden door AKO-Literatuurprijs-winnares Margriet de Moor mooi beschreven. Ook de liefde van de vader voor de zoon en zijn ontreddering na het overlijden van zijn vrouw (en de zorgzame pleegmoeder van zijn zoon) raken de lezer. Rembrandt was een dwarse lastpak, maar na het lezen van ‘De schilder en het meisje’ wel jóuw lastpak.
‘De schilder en het meisje’ is een mooi opgebouwde, teder verhaal dat zeer in de smaak zal vallen bij liefhebbers van het historische genre en lezers die geïnteresseerd zijn in kunst. Wat voor mij persoonlijk niet had gehoeven zijn de vooruitwijzingen: ik wéét dat zoon Titus niet oud zal worden, daar hoeft de auteur mij niet op te wijzen. en ook het volgende fragment komt op mij wat bevreemdend over: ‘De groep die de eindscène voor zijn rekening had genomen, het meisje, de beul en de knechten, bevroor in een soort acute bewegingloosheid die in films van later eeuwen een still zou worden genoemd’. 
Waarom het woord still gebruiken terwijl een tableau vivant hetzelfde is en bovendien in de tijd van de schilder een heel bekende en populaire manier om in één opstelling (vaak op een kar) een heel verhaal te vertellen. Wellicht wil De moor hiermee aantonen dat kunst vele eeuwen van verandering kan overleven en daarmee tijdlozer is dan al het andere wat de mens kan creëren, maar voor mij had dat dus niet gehoeven.  Maar dat neemt niet weg dat het een roman is die heerlijk wegleest.

Volgende week op literaire woensdag een man, en nog wel een foute.

Read Full Post »

‘Jíj? Jij bent echt niet romantisch’, zegt vriend. Ik weet niet meer precies wat de aanleiding vormde voor deze uitspraak maar wel dat ik even wilde protesteren. Ik had mijn mond al open gedaan, reflex, maar sloot hem maar weer. Hij had eigenlijk wel gelijk (dat zei ik natuurlijk niet). 
Maar daarom passen we misschien ook wel bij elkaar: over het algemeen zijn we níet romantisch, maar zo af en toe weten we te verrassen. Zoals die keer dat ik kaartjes regelde voor een intiem concert van Wouter Hamel in de geboortestad van vriend en er gelijk een hotel bij boekte (dit allemaal omdat ik op een zaterdag zo lang had zitten gamen met een vriend dat ik te laat was om met geliefde nog naar een artistieke zwart-wit-film te kunnen, maar dit terzijde). Ik herkén het dus wel als ik het zie. Carrie dress de la Renta
Zoals in die ene aflevering van Sex and the City waarin Carrie een Oscar de la Renta jurk cadeau krijgt van the Russian. De meeste fans van de serie waren niet zo weg van dit vriendje van Carrie, maar ik vond dit toch wel een van de meest memorabele scènes van alle 6 seizoenen. Die grote doos met een strik er omheen, en het vloeipapier dat ze terug vouwt en de stof die zichtbaar wordt… Ik ben geen enorm fashion-victim, maar zelfs ik moet de neiging onderdrukken om blije kreetjes uit te slaan als ik zoiets zie. En dan gaan ze ook nog naar de opera. Tenminste, dat was het plan, maar Carrie valt flauw vanwege een overdosis romantiek.
Ik was al bijna vergeten dat ik dat ik dat ik de scène blijkbaar aan vriend had beschreven, totdat er op Valentijnsdag een grote doos bezorgd werd. Er zat dan geen strik omheen, maar er zat wel zo’n leuke sticker met een vogeltje op: King Louie. In de doos zat een rode overslagjurk in Chinese stijl met geisha-motief. Een superfijne jurk waar ik al jarenlang veel plezier van heb. Meer plezier dan ik zou hebben gehad van elke vrijdag bloemen, dus wat dat betreft pakt vriend het goed aan.
Afgelopen zaterdag was ik met mijn levenslange vriendin in Rotterdam: lunch en een museum terwijl vriend met zíjn beste vriend taekwondo en lunch deed. We spraken af in het centrum van de stad. En onderweg deed ik iets wat geen vrouw met een klein budget ooit moet doen: ik ging in winkels kijken naar ‘iets om aan te trekken’ voor mijn nieuwe boekpresentatie. Ik ben al op driekwart van mijn manuscript dus dan moet je over dat soort dingen na gaan denken. En toen zag ik ‘m: de perfecte jurk. De jurk die schreeuwde ‘Ik wordt gedragen door de schrijfster van ‘Kunstgeschiedenis voor in bed, op het toilet of in bad”. En toen zag ik het prijskaartje.
‘Wat was je aan het doen?’, vraagt vriend. ‘Ik was naar een jurk aan het kijken die perfect zou zijn voor mijn boekpresentatie, maar niet voor mijn bankrekening.’
Carrie-Bradshaw-Oscar-de-la-Renta‘Oh, laat eens zien dan.’
Dus trok ik ‘m aan en hoopte nog even  dat hij me niet zo staan, maar dat was dus wel het geval. ‘Wil je ‘m hebben?’, vroeg vriend. 
Nee, ik viel niet flauw, maar ik slaakte vast wel wat meisjesachtige kreetjes. En dus beste uitgever, ik weet niet wat de plannen zijn voor mijn boekpresentatie, maar ik ben er klaar voor…. nou ja, bijna dan. 

Vertel eens…wat is het meest romantische dat jij ooit hebt meegemaakt of hebt gedaan voor een ander? En voor de fans van Sex and the City: wie vond jij het leukste vriendje van Carrie? 

Read Full Post »

‘if a painting really works down in your heart and changes the way you see, and think, and feel, you don’t think, ‘oh, I love this picture beceause it’s universal. ‘I love this painting because it speaks to all mankind.’That’s not the reason anyone loves a piece of art. It’s a secret whisper from an alleyway. Psst, you. Hey kid. Yes you.” (…) “An individual heart-shock. You see one painting, I see another, the art book puts it at another remove still, the lady buying the greeting card at the museum gift shop sees something else entire, and that’s not even to mention the people separated from us by time-four hundred years before us, four hundred years after we’re gone-it’ll never strike anybody the same way and the great majority of people it’ll never strike in any deep way at all but-a really good painting is fluid enough to work its way into the mind and heart trough all kinds of different angles, in ways that are unique and very particular. Yours, yours. I was painted for you….The Goldfinch en het puttertje
Zo makkelijk als het is om van het Puttertje van Carel Fabritius te houden, zo makkelijk maakt Donna Tartt het je niet om van haar ‘the Goldfinch‘ te houden. Dat had ik al begrepen voordat ik ook maar een bladzijde gelezen had (ook omdat ik haar eerste twee boeken gelezen had, en met name de tweede geen lichte kost vond). Toen ik op Facebook schreef dat ik aan het potige puttertje zou beginnen (771 bladzijden) varieerden de reacties van ‘oef, succes, ik vond het een heel deprimerend boek’, tot ‘die van mij hangt aan de wilgen, ik heb het niet uitgelezen’. Ook op Goodreads varieren de beoordelingen van één tot de volle vijf sterren. En ik begrijp precies waarom: Tartt is een meester in het oproepen van sfeer en in dit boek is er weinig sprake van gezellige middagjes in musea. Dat is alleen het begin. Daarna komt de ellende. En ik kan je vast verklappen, die stopt niet na de eerste explosie. The Golfinch is als een vulkaan met meerdere fatale erupties in 771 bladzijden. 925 als je het in de Nederlandse vertaling leest.
Het deel van het boek dat de Volkskrant ‘de enerverendste en meest onderhoudende’ van de roman noemt, ervaarde ik als leven onder de as van Pompeii: alles is grijs en grauw en er is geen teken van leven of hoop. Ik vermoed dat dit het moment is geweest waarop Mae besloot haar distelvinkje aan de wilgen te hangen. Tweehonderd bladzijden lang lezen hoe een bovengemiddeld intelligente tiener zijn leven verzuipt en versnuift… Ik kreeg Atlas-flashbacks en was opgelucht toen er wéér iemand dood ging. En die opluchting was niet onterecht: hoofdpersoon Theo gaat terug naar New York en gaat daar uiteindelijk wonen bij wie hij thuis is (ook als je halverwege gestopt bent met lezen dan weet je ongetwijfeld precies wie ik bedoel).
De eerste hoofdstukken van het boek hebben de titels van schilderijen uit de Gouden Eeuw; ‘Boy with a skull’ (de Frans Hals waarvan nog steeds gefluisterd wordt dat het een Leyster is), ‘The Anatomy Lesson’, en verderop in het boek worden vaak vergelijkingen met schilderijen gemaakt: ‘In and out I glidedof slow moments, delightful, shades drawn, empty cloud dreams and evolving shadows, a stillness like Jan Weenix’s gorgeous trophy pieces.’ Het laatste hoofdstuk had dan ook wat mij betreft de titel van een werk van Edward Hopper mogen krijgen, want daar moest ik gelijk aan denken toen ik ‘eleven months spent largely in airport lounges ans hotel rooms and other walk-trough places, las. Maar misschien zou dat té direct zijn en laat Tartt het aan ons over om dat in te vullen. Ze heeft ons namelijk al ruim 750 bladzijden lang laten kijken met haar kunstkenners-blik.
Als ik het me goed herinner noemde Opzij ‘het Puttertje’ de perfecte roman*. Of ik het mee eens ben weet ik nog niet, er zijn boeken waarmee je, als je ze uit hebt, even op schoot blijft zitten omdat je verbluft bent over de manier waarop aan het einde alles bij elkaar is gekomen. Dat had ik niet met ‘The Goldfinch’. Maar Tartt slaagt er als geen ander in om te spelen met het humeur van de lezer. The Goldfinch lijkt wat dat betreft op de zak met pillen die Theo meeneemt uit het huis van zijn vader: na een upper volgt een downer en soms volgen er zoveel naast elkaar dat je het bijna uit wil spugen. Maar ik heb het niet gedaan en ik ben ervoor beloond. Probeer het zelf, als je durft.

Volgende week: the Cather in the Rye, en niet zonder reden.

*er staat minimaal één slordige fout in: Beetaalautomaat op pagina 677

Read Full Post »