Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘keuringsarts’

Ziekte van Crohn kreeg ik dus als student, maar om duistere redenen kreeg ik geen Wajong-uitkering. Ik werkte daarom steeds in deeltijd omdat ik meer uren niet aankon en probeerde de eindjes aan elkaar te knopen. In 2008 werkte ik als remedial teacher en juf van groep 6 op een basisschool. Daarnaast probeerde ik mijn avond-deeltijdstudie PABO af te ronden. Tevergeefs. In dat schooljaar kwam ik drie keer in het ziekenhuis terecht. De derde keer moest ik ook geopereerd worden en omdat door het teruglopen van het aantal leerlingen mijn contract niet verlengd kon worden ging ik ziek uit dienst. Na enige tijd kreeg ik een WIA-uitkering. Ik kreeg daar geen brief over en ik heb, na één telefoongesprek, nooit meer iets van een contactpersoon of arbeidsdeskundige gehoord. Toen ik vertelde dat ik ging pogen om mijn eigen tekstbureau op te zetten wenste hij me veel succes en waarschuwde me niet dat dat aan allerlei regels gebonden was (wat de gevolgen daarvan waren lees je hier).
Een WIA-uitkering krijgen als je ziek bent is fijn, maar in mijn geval was die heel laag omdat ik maar 26 uren per week werkte en omdat ik mijn studie nog niet had afgemaakt kreeg ik ook nog niet het salaris van een leraar. Als ik daarnaast iets probeerde te verdienen moest ik daarvan 70% afstaan aan het UWV. Deze regel geldt zonder uitzondering, onafhankelijk van de hoogte van je uitkering. En dat is hard als je € 600,- per maand krijgt en maandelijks ruim € 200,- aan zorgkosten kwijt bent. Maar, zo zijn nu eenmaal de regels zegt het UWV.
Onlangs viel bij mij de gevreesde brief op de mat: ik moest me komen melden voor een herkeuring. De brief moest ik snel, snel, snel even invullen en ze hadden het liefst dat ik die week nog op de fiets (!) even naar het kantoor kwam.
De arts was vriendelijk en beleefd maar ik moest enorm op mijn qui-vive zijn want ze had de neiging om zelf wat dingen in te vullen. Zoals toen ik vertelde hoe laat ik opstond. ‘Dan staat u toch nog best op tijd op?’
‘Nou, als u ‘op goede dagen om half 11 naar beneden om te eten en daarna naar boven om me aan te kleden vroeg vindt….’
‘Oh, ik dacht dat u zei 9 uur…’
‘Ik zei, om 9 uur voedingssupplement innemen en daarna verder slapen.’
‘Oh.’
Toen ik het verslag van het gesprek dan ook kreeg stonden er dingen in die ik níet gezegd had en dingen die ik wél gezegd had stonden er niet in. Zo staat er wel in dat ik niet kan fietsen en geen rijbewijs op auto heb, maar niet dat ik vrienden die in een andere stad wonen zelden zie omdat het OV wegens rondvliegende bacillen en gebrek aan toiletten (weet u nog, die sprinters?) voor mij een ramp is. Dus plakte ik stickertjes en zette strepen in wat ik vanaf nu het ‘verslag met leugens’ zal noemen en toog ermee naar het gesprek met de arbeidsdeskundige.
Maar die wilde helemaal niet weten wat er waar was en wat niet, daar konden we een rechtszaak over aanspannen. Hij had zich gebaseerd op het verslag (met leugens) en daarin stond dat ik wel 20 uren kon werken. Wacht…wat? Ik vertelde dat ik vorig jaar een opdrachtgever had gehad waar ik 10 uren per week voor aan de slag was en dat ik dat uiteindelijk niet kon bolwerken.
Maar daar had hij niets mee te maken. Ik vroeg of er geen vergissing was gemaakt en ze niet per ongeluk in het verkeerde dossier had gekeken en of we dat niet na konden gaan. Alleen via een rechtszaak was het antwoord. Hij had besloten dat ik wel 20 uren per week in de administratie kon werken. En als het niet zo erg was zou het grappig zijn want een van de weinige dingen die wél klopt in het verslag met leugens is het feit dat mijn man mijn administratie doet.
‘Maar hoe kom ik daar dan, bij zo’n bedrijf? Er staat in het verslag dat ik niet kan fietsen en geen auto heb?’
‘Met het OV.’
‘Tja dat kan één keer en dan ben ik de rest van de week ziek.’
*haalt schouders op*
‘En kan ik dan ook om 12 uur bij zo’n bedrijf beginnen?’
‘Nee, dat zal om 9 uur ofzo zijn.’
‘Hoe kan dat dan, als ik dan nog slaap? En wie zou mij überhaupt aannemen?’
‘Dat is ons probleem niet.’
Nee, hun probleem is zo veel mogelijk mensen uit de WIA knikkeren, niet zo veel mogelijk mensen aan het werk krijgen. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik, omdat ik slechts 26 uren werkte en ik nu een terugval van maar 6 uren had dat minder dan 35% arbeidsongeschikt betekende en ik dus niet begeleid hoefde te worden naar werk en ook over 2 maanden geen cent uitkering meer zou krijgen. Het kwam me zo bekend voor allemaal…. Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »