Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Jane Austen’

‘De eersten zullen de laatsten zijn’ gaat zeker op voor deze roman van Jane Austen: het was haar eerste werk, afgerond in 1803 (toen hadden het boek en de hoofdpersoon nog de naam ‘Susan’) maar werd pas als laatste uitgegeven. Is het daarmee haar eerste roman of, samen met Persuasion dat tegelijkertijd werd uitgegeven, haar laatste?
Ik ben geneigd te denken dat het haar eersteling is, ook al heeft ze 14 jaar de tijd gehad om veranderingen aan te brengen aan het manuscript en dat wellicht ook gedaan. Northanger Abbey is namelijk meer dan haar andere werk een parodie op het leven van de Bath-bezoekers, van jonge vrouwen die zich het hoogt op hol laten brengen door Gothic novels over aloude families met geheimen, wonend in halve ruïnes met verborgen gangen en opgesloten onfortuinlijke vrouwen.
Hoofdpersoon Catherine Moorland wordt door vrienden van haar ouders uitgenodigd om ‘het seizoen’ met hen in Bath door te brengen. Al snel sluit ze vriendschappen met andere jonge vrouwen die helemaal bevangen zijn door ‘het spannende verhaal’, vooral de roman ‘The mysteries of Udolpho’ van Ann Radcliffe. Elk mooi landschap doet Catherine denken aan een scène in het verhaal en in elke vorm van miscommunicatie ziet ze potentiële intrige.
Lezers die Austens Emma maar een dom wicht vonden kunnen met Northanger Abbey helemaal hun hart ophalen. Opvallend is ook dat Austen in deze roman af en toe de lezer direct toespreekt, voor zover ik me kan herinneren doet ze dat in ander werk niet (meer), of in ieder geval niet zo nadrukkelijk.
Niet mijn favoriete Austen roman (dat is nog steeds Persuasion). maar zeer vermakelijk. Ook omdat mijn editie kleine illustraties bevat die het komisch effect van sommige passages versterken.

Read Full Post »

Hoofdpersoon Sarah werkt als dienstmeisje voor één van de beroemdste gezinnen uit de Britse literatuur: de familie Bennet (vijf ongetrouwde zussen, een onuitstaanbare moeder, een vader die het zuchtend aanziet). Oudste dochter Lizzie leent haar boeken aan Sarah uit maar voor de rest heeft upstairs weinig idee van wat zich downstairs afspeelt.
En dat is nogal wat. De komst van Mr. Bingley doet niet alleen de hoop van moeder Bennet leven, het zorgt ook voor wat opschudding in de keuken waar zijn footman (ook mister Bingley genaamd) een veel geziene gast wordt. Huishoudster Mrs. Hill vindt het maar niets, die man met donkere huidskleur en verhalen over verre oorden die de meisjes van hun werk houdt, maar Sarah is geïntrigeerd. Ze vindt hem in ieder geval een stuk charmanter dan die Mr. Smith die onlangs is aan komen waaien en voor de paarden zorgt en als koetsier en butler voor de familie werkt.
Met zijn stugge houding en zijn geheimen.

Zo boven zo beneden. De levens van het personeel zijn meer met dat van de familie verweven dan mevrouw Bennet en haar dochters denken en in sommige zaken zijn Sarah en mevrouw Hill wereldwijzer van Izzie en Jane. Dankzij footman mister Bingley weten ze hoe duur de suiker is en wie die prijs betaalt. Ze zagen allang aankomen dat Mr. Collins nul op het rekest zou krijgen van Izzy en dat een mooi uniform een lelijk karakter niet kan verbergen.

‘Een must voor liefhebbers van het werk van Jane Austen’, is de samenvatting van menig blurb op en in het boek, ik zou daar ‘liefhebbers van Downton Abbey’ aan toe willen voegen. Ook al is de tijdsperiode heel anders, de sfeer en het verweven van de levens van ‘de familie’ en ‘het personeel’ is vergelijkbaar. En ook lezers die ‘niet zo veel hebben met Jane Austen (zijn die er eigenlijk?) maar wel van mooie historische verhalen met een vleugje mysterie en wat romantiek houden, zouden er goed aan doen om in Longbourn te duiken.

Read Full Post »

Ooit, meer dan twintig jaar geleden, zat ik in een dubbeldekker met de rest van 4havo. We reden door Londen en niemand luisterde naar de mevrouw met de microfoon die ons voorin de bus op allerlei bezienswaardigheden probeerde te wijzen. We hadden het te druk met het gerucht dat we die avond naar de bioscoop zouden gaan. Er werd gespeculeerd over welke film het zou worden. ‘Independence Day’ luidde de consensus.
Ik wendde me tot mijn leraar Engels en zei ‘Nee toch hè? Dat is een Amerikaanse film. Daar steken we toch niets van op? Kunnen we niet naar Emma gaan? Dat is een verfilming van een Jane Austen-roman…’ Hij zuchtte en zei iets in de trant van ‘would if I could’ maar we moesten Independence Day uitzitten en die boekverfilming (met Gwyneth Paltrow in de hoofdrol) heb ik tot op de dag van vandaag niet gezien.
Daar moest ik ineens aan denken toen ik zag dat één van de streamings-diensten waar wij een abonnement op hebben Emma (2020) aanbood. Er was dus een nìeuwe verfilming van het boek. Zo oud ben ik dus.
Tijd dus om het boek maar eens te lezen want die cloth bound edition moest ik natuurlijk hebben. Hoofdpersoon Emma is een meisje dat het een beetje hoog in haar bol heeft maar toch door iedereen op handen gedragen wordt omdat ze het allemaal zo goed bedoelt. Ze is steeds bezig om ‘matches’ te maken binnen haar vrienden- en kennissenkring en haar vader beklaagt dan die mensen want waarom zouden mensen toch willen trouwen? De rest van de tijd is hij bezig om zich zorgen te maken om ieders gezondheid en te wachten op het dagelijks bezoek van zijn huisarts.
Als Emma een jong meisje onder haar vleugels neemt dat vermoedelijk de buitenechtelijke dochter van een adelijke man is, kan ze het weer niet laten om advies te geven. Maar dit zou weleens heel slecht uit kunnen pakken voor de betrokkenen.
Overige ingrediënten zijn natuurlijk misverstand, huwelijksaanzoeken en ‘gentlemen’ die toch iets minder zuiver op de graad zijn dan die titel zou doen verwachten.
Een typische Jane Austen-roman maar wat mij betreft niet mijn favoriet, dat blijft ‘Persuasion’.
En toen ik het uit had hebben we lekker de 2020-versie gekeken. Vermakelijke romcom met veel mooie kostuums en interieurs. En nou hoef ik die met Gwyneth Paltrow niet te kijken.

Read Full Post »