Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Italiaans’

Met accent

Die enkele keer dat ik een tekst in het Latijn hardop lees moet de mijnheer hier in huis altijd een beetje gniffelen. ‘Je hebt een Italiaans accent in het Latijn’, zegt hij dan. Dat lijkt me volkomen logisch. We weten natuurlijk niet precies hoe het Latijn klonk, maar het lijkt me logisch dat de tongval van het land waar het ontstaan is nog steeds het dichtst in de buurt komt. Een steenkolen-Nederlands-accent lijkt me niet zo voor de hand liggen en het Amerikaanse accent dat in tv-series altijd te horen is als er één of andere bezwering uitgesproken moet worden slaat al helemaal nergens op (sorry Sam en Dean).
Dus accepteer ik gewoon dat ik een Italiaans accent heb in het Latijn. Ik heb een Celtic accent (mix van Iers en Schots) in het Engels en een Frans accent als ik Spaans spreek, dus dit kon er ook nog wel bij. Nederlands is gewoon de enige taal die ik accentloos spreek.
In het Duits heb ik vast ook wel een accent maar nog opvallender is dat ik daarin vrij snel overschakel op een hele andere taal. Zo waren we een paar jaar geleden in een hotel waar ik ’s avonds vol overtuiging vi sees i morgen tegen de Duits sprekende mevrouw zei alvorens naar mijn kamer te gaan. In de lift naar boven zei de mijnheer ‘Je weet dat je net Zweeds hebt gepraat tegen de Zwitserse mevrouw?’ Ehm, nee. Ik vond het al zo vlotjes gaan.
In de twee maanden voorafgaand aan onze vakantie was ik trouw elke dag mijn Duolingo aan het doen om mijn Spaans weer op te halen, Franc accent of niet. Ik was blij verrast over hoeveel ik nog wist en hoeveel ik nog bij kon leren (echt divertido). Dankzij heel wat uurtjes Casa de Papel (waar de mijnheer hier in huis de zin puto ninja con gafas van leerde) en Gran Hotel, zat ik er weer lekker in. En toen gingen we niet naar Spanje. ¡Maldita sea!
En toen moesten zowel ik als de Duolingo ineens overschakelen op Italiaans. ‘Ha!’, zei de mijnheer. ‘Je spreekt Italiaans met een Spaans accent.’ Maledizione.

Read Full Post »

Het oorspronkelijke plan was: in september naar Londen zodat ik mijn verjaardag hip and happening zou kunnen vieren (vriend probeerde zelfs mijn favoriete acteur voor me te regelen, of in ieder geval kaartjes voor een toneelstuk waar hij in speelt). Maar een weekje bruisend Kopenhagen had er financieel al aardig ingehakt dus toen vriend me voorrekende dat één week Londen gemakkelijk kon worden omgezet in twee weken zon in september en dan Londen in het voorjaar had ik daar wel oren naar. Bijkomend voordeel: in mei kun je veilig Harrods binnen zonder te worden doodgegooid met Jingle Bells en K-bomen, wat voor mij de feestvreugde alleen maar verhoogt.
Maar waar dán naartoe? Spanje was vorig jaar wel erg leuk maar om nu naar precies dezelfde plek te gaan…? Of een stukje opschuiven en dichter in de buurt van Bilbao en San Sebastián gaan zitten? Dat zie ik wel zitten, van die steden hebben we nog maar een klein deel gezien en zoals trouwe lezers weten ben ik gek op de Spaanse taal en is het mijn doel om die ooit goed te kunnen spreken (ik ben nu op het niveau dat ik de gesprekken die een Spaanse moeder achter me in de rij bij de Groene Juffers met haar kind voert kan verstaan. Dat is een fijn niveau voor een columnist). Bovendien zaten we in een lekkere wijnstreek en kwamen we met een wagen volgeladen met verdicchio weer thuis.
“Éigenlijk…”, begint vriend, “wil ik wel naar Italië…”
En ik zie de bui al hangen, want of het nu gaat om het ontcijferen van een Deense menukaart, een gesprekje met de verhuurders van het Spaanse vakantiehuisje of het inchecken in een Frans hotelletje; alle ogen zijn gericht op Kwatta. Blijkbaar weet men in het buitenland: wil je praten met Nederlanders en speek je geen Engels, kijk dan hoopvol naar de vrouwen, die spreken nog wel eens een mengelmoes van Frans, Spaans en nog iets. En dat nog iets moet dus vóór september vooral Italiaans gaan worden want we hebben geboekt: twee weken in de buurt van wat ik uitspreek als ‘Berona’ en ‘Benezia’. “Tja”, zegt vriend “in Italië spreken ze de V dus wel uit als een V en niet als een B.”  Laura
Fraai is dat, volgens onze vroegere hulp spreek ik ‘Espaanse met ene Franse accente’ en straks spreek ik Italiaans met een Spaans accent. Nou ja, het is allicht beter dan Engels met een Nederlands accent, maar ik kan dus wel wat hulp gebruiken. Dus rommel ik in een grote lichtblauwe doos en kom terug met een handjevol hulp: Laura. Vanaf mijn 14e was ik helemaal weg van haar. Het woord stijlicoon kende ik toen nog niet, maar als ik naar de bovenste cd kijk zie ik precies hoe ik erbij liep op die leeftijd: grofgebreide trui, jeans en dure Italiaanse schoenen. En vergeet het lange donkere haar niet. Laura moet me gaan helpen de komende weken want elke keer als ik me probeer te bedenken hoe iets heet of hoe je iets zegt in het Italiaans komt alleen het Spaans in me op.
Help! (Oftewel: Aiuto!) Gelukkig heb ik nog 2 maanden én ik heb Laura. Straks kan ik alle obers in vloeiend Italiaans alles vertellen over La Solitudine.

Read Full Post »