Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Iets om voor te leven’

Omdat ik deze week in Engeland ben een roman van een Britse auteur. 

Alleen om het omslag zou ik dit boek al willen hebben, en nu beloofde de binnenflap ook nog eens dat dit een roman was ‘voor de lezers van Het Rosie Project’ en om de romans in de Rosie-cyclus moet ik altijd hardop gniffelen.
Andrew werkt al jarenlang bij de gemeente, waar het zijn taak is om nabestaanden van eenzaam overleden op te sporen. In het huis waar ze zijn overleden gaat hij op zoek naar aanknopingspunten (kerstkaarten, foto’s met een naam achterop) of een sok met geld onder het matras waar de begrafenis van betaald zou kunnen worden. Uit plichtsbesef, of naastenliefde, bezoekt Andrew deze uitvaarten, waar hij vaak alleen tegenover de dominee van diest staat.
Soms is hij bang dat zijn eigen leven ook zal eindigen in eenzaam in zijn flat liggen totdat de vliegen door de brievenbus naar buiten komen. Andrew woont namelijk al jarenlang alleen. Op zijn werk hebben ze echter een heel ander beeld van zijn dagelijks leven. Wat ooit begon als een misverstand is uitgegroeid tot een heel schema waarop hij heeft opgeschreven hoe zijn vrouw eruit ziet, wat haar baan is (advocate), hoe oud hun kinderen nu zijn, enzovoorts.
En dan bedenkt zijn baas dat het een leuk team-building-idee zou zijn om omstebeurt bij elkaar te gaan eten. ‘Diane kan toch wel koken?’
Nou, afgezien van het feit dat het nog af te wachten valt of een succesvol advocate wel zin en tijd heeft om voor de collega’s van haar man te koken, bestaat ze dus niet.

Zou ik ‘Iets om voor te leven’ vergelijken met de Rosie-romans? Nee, ‘Iets om voor te leven’ deed me eerder glimlachen dan gniffelen, maar dat maakt deze roman niet ‘minder’. Het is eerder een beetje Rosie-project (maar dan tegen wil en dank), met een schep diepgang van ‘One Day’ van David Nicholls en een beetje klunzigheid van  ‘Juliet, naked’ van Nick Hornby. Een echt Britse debuutroman dus die erom smeekt verfilmd te worden.

Read Full Post »