Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘humira en slecht gebit’

Met die nieuwe wilde het niet zo klikken. Het zal wel aan mij liggen, ik heb te weinig geduld met mensen met een slecht geheugen die ik elke keer opnieuw weer uit moet leggen dat ik geen suiker eet en nee, ook geen brood met suiker of potjes saus met suiker. En elke keer weer wilde hij dat ik op tandenpoetsles ging bij de strenge assistente (ik vond één keer en de aanschaf van weer een ander model elektrische tandenborstel wel genoeg). En toen hij bij het vierde bezoek tegen me zei ‘Ik heb het idee dat je hier helemaal niet graag komt’, was voor mij de maat vol.
Dat had zowel vriend als ik nog vóór mijn eerste afspraak al tegen hem gezegd: naar de tandarts gaan is mijn hobby niet. Er is namelijk altijd wel wát, zeker nu ik sinds 2 jaar humira gebruik. Bovendien ben ik ook nog eens hoogsensitief dus voel ik alles extra goed. En daarom is het ook zo vervelend als hij weer vergeet dat ik een light verdoving moet hebben want de gewone werkt bij mij veel te lang. Bovendien: wie zegt er dat ik het léuk moet vinden bij de tandarts? Het is niet zo dat ik stampend en met deuren smijtend binnen kom, ik gedraag me netjes en beleefd maar als ik een leuke middag wil hebben ga ik wel met een vriendin naar een museum ofzo, of schoenen kopen.
Dus toen ben ik maar eens gaan bellen met een praktijk bij mij in de buurt waar meerdere tandartsen werken. ‘Heeft u een voorkeur voor een man of een vrouw?’, vroeg de telefoniste. ‘Dat maakt me niet uit’, zei ik, ‘ik wil gewoon de allerliefste’.
En die kreeg ik: een vrouw, ietsje ouder dan ik en met een stem die erg veel leek op die van een vriendin van mij. Samen begonnen we aan de herstelwerkzaamheden van mijn gebit. Er zaten gaatjes onder oude vullingen. ‘Je hebt ook gaatjes in je voortanden, dat is wel het bewijs dat het niet aan je manier van tanden poetsen ligt’, zei ze (in gedachten zei ik ‘dank u, dank u, en tegen de betweterige tandarts ‘zie je wel!’).
En als ik zeg dat iets pijn doet begint ze niet met een betuttelend ‘nou nou nou’ maar geeft ze er gewoon nog een prikje bij. Gisteren lag ik anderhalf uur in haar stoel voor een wortelkanaalbehandeling, een behandeling die bij mijn eerste (oude oude) tandarts altijd nog wat nazeurde maar waar ik, toen ze eenmaal klaar was, niets meer van voelde. Toch zat ik niet opgelucht op de fiets naar huis, ze moest me namelijk iets vertellen: ze ging stoppen bij deze praktijk. Het kostte me een klein beetje moeite om me niet als een verlatingsangstige kleuter aan haar benen vast te klemmen en ‘NEEHEEE!’ te brullen.

Read Full Post »