Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘huisdier’

Read Full Post »

Ze sloopte mijn yogamat, hapje voor hapje, vrat aan het onderstel van onze bank, joeg Roemer soms de stuipen op het lijf door ineens naast hem op de bank op te duiken als hij sliep. Op schoot zat ze bijna nooit, en áls dan meestal bij vriend. Die enkele keer dat ze bij mij zat vond ze mijn dekentje zo prettig dat ze er gelijk even een plasje op deed. Haar tandjes scherpte ze aan de door ons mooi blauw geverfde muren (die nu dus witte plekken hebben) en in de tuin groef ze tunnels waarvan wij het vermoeden hadden dat ze uitkwamen in Nieuw-Zeeland. En als ze bij vriendin Marieke logeerde ruilde ze met diens katten van plaats: kat in het hok en Pippa parmantig op de bank.
In mei waren we bij de dierenarts voor haar jaarlijkse prikje en zeiden wij dat ze met haar 6 jaar ‘toch al aardig op leeftijd’ was maar de dierenarts vond van niet: konijnen kunnen veel ouder worden en ze was kerngezond. ‘Oh nee hè’, grapten we nog tegen elkaar. De aanschaf van een écht mooie bank konden we dus nog wel even uitstellen als zij voorlopig nog rond zou blijven lopen. IMG-20120911-WA0000
Maar twee dagen geleden deed ze ineens ‘raar’. Nu doet ze op zich wel vaker raar, maar dit keer was het anders dan anders. Ze had net haar wc losgetrokken van haar hok (niet zo raar voor haar doen) en zat er een groot deel van de dag amechtig in (wel raar). Het viel me op dat ze sowieso heel snel ademde en haar neusje in de lucht stak. Bovendien (en dit was het állerraarst) wilde ze ’s avonds de hele tijd bij mij op schoot zitten. Ook als ik haar even naast me zette als ik naar de wc wilde sprong ze alweer terug op mijn schoot voordat ik kon opstaan. Dus de volgende dag maar even met haar naar de dokter.
Die heeft een foto gemaakt. De foto was niet mooi en ook niet leuk, zoals die Marieke me stuurde tijdens vakanties. Pippa had kanker. Het (waarschijnlijk) enige konijn ter wereld aan wie ooit een boek is opgedragen is niet meer.
Dag Pipje.

Read Full Post »

dierenpraktijken-2015-lent

Read Full Post »

dierenpraktijken-winter2014

Read Full Post »

Column Dierenpraktijken 'Op kamers'

Read Full Post »

Roemer is nu anderhalve week bij ons thuis. Om te zeggen dat we er aan gewend zijn, gaat wat ver, dat zou betekenen dat we het ‘normaal’ vinden om een pluizige stuiterbal in huis te hebben. Maar we beginnen in een ritme te komen.
Roemer is een schande voor zijn ras want hij is gek op kinderen (Kooikers staan er-misschien niet terecht- om bekend dat ze daar niet zo heel dol op zijn), maar eigenlijk vindt hij alles leuk. Iedereen die in huis komt wordt enthousiast begroet. En als het aan hem ligt iedereen die op straat langsloopt ook. Inmiddels kennen we alle kinderen en bejaarden uit deze buurt, want die nemen de tijd om te aaien en even een praatje te maken. Een tip voor iedereen die zijn buren beter wil leren kennen: neem een pup. Ze kennen je binnen de kortste keren bij naam. En anders je hondje wel.
Kinderen willen weten hoe oud hij kan worden (we hopen 14 jaar of nog ouder), volwassenen vragen wat voor een ‘merk’ dit nu is (een Kooikerhondje) en gokken soms op Sint-Bernhard of vragen of het een speelgoedhondje is (Ja, en als we straks thuis zijn is het batterijtje leeg).
Maar de meest gestelde vraag van vrienden en familie is ‘Hoe gaat het met Pippa?’  Want tja, ons konijnenmeisje was gewend om het enige dier in huis te zijn en de bank alleen met ons te hoeven delen.
En ik kan jullie vertellen, ze neemt het aardig rustig op. Verdraagzaam. Misschien wel iets té verdraagzaam. Ze stampt niet (teken van irritatie) als hij haar door de kamer achterna zit (ze geeft zelfs geen kik als hij daarbij in haar oor hapt) en ze valt niet naar hem uit als hij zijn kop in haar hok steekt. Maar stiekem hadden we dat toch iets liever. Dat ze grenzen aan zou geven. Nu moeten wij steeds ‘nee’ zeggen als Roemer wil kijken hoe Pippa woont en rennen er om de haverklap twee dieren onder de salontafel door, waarvan minstens één er straks niet meer onder gaat passen.
Gisteren hoorde ik haar al een beetje grommen toen ze veilig dacht te zijn onder de bank en haar ‘broertje’ er ook onder schoof. En vandaag was dan toch de maat vol voor Pippa. Ik weet niet of het lag aan het feit dat ik, naast de vele die ik al had, van Arjo een boek over honden kreeg (Marley and me) of omdat zíj jarig was en Roemer ook een cadeautje kreeg van Marieke, die worteltjestaart kwam eten, maar Pippa zette er haar tanden in. Niet in Roemer. Niet in mij. En ook niet in de worteltjestaart. Maar in mijn nieuwe boek.
In een heel kort onbewaakt ogenblik is het gebeurd. Ze heeft haar tanden in de kaft gezet en de flinters papier naast het boek op de bank achtergelaten. Dat had ze al ruim een jaar niet meer gedaan, boeken aanvallen….
Boodschap begrepen, ze krijgt meer aandacht. Als Roemer slaapt, gaat de bench dicht en ga ik met Pippa buiten spelen. En nu neem ik een puntje taart op haar 2everjaardag!

Hap! Zei Pippa...

De maat was vol...

Read Full Post »

Mijn trouwe volgers op Twitter weten het allang en kunnen het waarschijnlijk zelfs niet meer horen, maar vriend en ik willen een hond. Het hebben van een hond is een van de weinige van mijn kinderdromen die nog fier overeind staan. De hoop op een grote broer heb ik zo’n beetje opgegeven en een roze opoefiets en een paard hebben hun glans wel een beetje verloren. Maar het verlangen naar een hond is nog onverminderd groot.
Vriend en ik staan inmiddels op een wachtlijst, die ik de verlanglijst noem, en in de tussentijd lees ik me in. Vriend heeft al eens eerder een hond opgevoed en ik wil natuurlijk niet voor hem onderdoen wat betreft kennis en voorbereiding.
Het eerste boek van de ongetwijfeld vele die ik lezen ga, is ‘Hoe werkt mijn hond?’, uitgegeven door Mo’ Media. Inderdaad, de uitgeverij van de mooi vormgegeven 100% reisgidsjes. En ook dit boekje mag er zijn: een frisse vormgeving in mijn favoriete kleur (groen), met mooie afgeronde hoeken, hippe illustraties en in een handzaam formaat. Het ziet er uit als een ideaal cadeauboekje voor een kersverse hondenbezitter en dat is het ook, maar het is nog veel meer dan dat.
De ondertitel luidt: handleiding voor hondenbezitter. De tekst is duidelijk gebaseerd op die van een computerhandleiding. Zo is op bladzijde 15 onder het kopje ‘onderdelen’ te lezen dat zowel de mannelijke als de vrouwelijke exemplaren zijn uitgerust met aanlegplaatsen voor randapparatuur (tepels) maar dat deze alleen bij de vrouwelijke een functie hebben.
Aha, wij krijgen over een maand of 5 ‘randapparatuur’. Al lezend zit ik regelmatig te gniffelen, is het niet om de tekst dan is het wel om de illustraties. Maar naast grappig is het boekje ook heel leerzaam. Zo staat er een uitgebreide uitleg in over welk voer het beste is en waar je op moet letten als je de labels van de verpakkingen leest, hoe je een hond leert apporteren, medicijnen toedient en waar je op moet letten als je een dierenarts uitkiest.
De tip die ik meteen ter harte neem: een hond luistert beter naar een naam van twee of drie lettergrepen dan naar een kortere naam. Ok. ‘Quast’ is van de lijst met mogelijke namen afgestreept. Ik ben klaar voor de komst van de randapparatuur, nu Pippa nog voorbereiden. Er is namelijk een groot verschil tussen hondjes en konijntjes: als konijntjes kwispelen zijn ze NIET blij….. Zou dit boekje er ook in het konijns zijn?

Hoe werkt mijn hond? Handleiding voor hondenbezitters
David Brunner, dierenarts en Sam Stall
Illustraties van Paul Kepple en Jude Buffum
Cijfer: 9 ½
ISBN 9057670003
Uitgeverij Mo’ Media

Read Full Post »