Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘herkeuring’

Ziekte van Crohn kreeg ik dus als student, maar om duistere redenen kreeg ik geen Wajong-uitkering. Ik werkte daarom steeds in deeltijd omdat ik meer uren niet aankon en probeerde de eindjes aan elkaar te knopen. In 2008 werkte ik als remedial teacher en juf van groep 6 op een basisschool. Daarnaast probeerde ik mijn avond-deeltijdstudie PABO af te ronden. Tevergeefs. In dat schooljaar kwam ik drie keer in het ziekenhuis terecht. De derde keer moest ik ook geopereerd worden en omdat door het teruglopen van het aantal leerlingen mijn contract niet verlengd kon worden ging ik ziek uit dienst. Na enige tijd kreeg ik een WIA-uitkering. Ik kreeg daar geen brief over en ik heb, na één telefoongesprek, nooit meer iets van een contactpersoon of arbeidsdeskundige gehoord. Toen ik vertelde dat ik ging pogen om mijn eigen tekstbureau op te zetten wenste hij me veel succes en waarschuwde me niet dat dat aan allerlei regels gebonden was (wat de gevolgen daarvan waren lees je hier).
Een WIA-uitkering krijgen als je ziek bent is fijn, maar in mijn geval was die heel laag omdat ik maar 26 uren per week werkte en omdat ik mijn studie nog niet had afgemaakt kreeg ik ook nog niet het salaris van een leraar. Als ik daarnaast iets probeerde te verdienen moest ik daarvan 70% afstaan aan het UWV. Deze regel geldt zonder uitzondering, onafhankelijk van de hoogte van je uitkering. En dat is hard als je € 600,- per maand krijgt en maandelijks ruim € 200,- aan zorgkosten kwijt bent. Maar, zo zijn nu eenmaal de regels zegt het UWV.
Onlangs viel bij mij de gevreesde brief op de mat: ik moest me komen melden voor een herkeuring. De brief moest ik snel, snel, snel even invullen en ze hadden het liefst dat ik die week nog op de fiets (!) even naar het kantoor kwam.
De arts was vriendelijk en beleefd maar ik moest enorm op mijn qui-vive zijn want ze had de neiging om zelf wat dingen in te vullen. Zoals toen ik vertelde hoe laat ik opstond. ‘Dan staat u toch nog best op tijd op?’
‘Nou, als u ‘op goede dagen om half 11 naar beneden om te eten en daarna naar boven om me aan te kleden vroeg vindt….’
‘Oh, ik dacht dat u zei 9 uur…’
‘Ik zei, om 9 uur voedingssupplement innemen en daarna verder slapen.’
‘Oh.’
Toen ik het verslag van het gesprek dan ook kreeg stonden er dingen in die ik níet gezegd had en dingen die ik wél gezegd had stonden er niet in. Zo staat er wel in dat ik niet kan fietsen en geen rijbewijs op auto heb, maar niet dat ik vrienden die in een andere stad wonen zelden zie omdat het OV wegens rondvliegende bacillen en gebrek aan toiletten (weet u nog, die sprinters?) voor mij een ramp is. Dus plakte ik stickertjes en zette strepen in wat ik vanaf nu het ‘verslag met leugens’ zal noemen en toog ermee naar het gesprek met de arbeidsdeskundige.
Maar die wilde helemaal niet weten wat er waar was en wat niet, daar konden we een rechtszaak over aanspannen. Hij had zich gebaseerd op het verslag (met leugens) en daarin stond dat ik wel 20 uren kon werken. Wacht…wat? Ik vertelde dat ik vorig jaar een opdrachtgever had gehad waar ik 10 uren per week voor aan de slag was en dat ik dat uiteindelijk niet kon bolwerken.
Maar daar had hij niets mee te maken. Ik vroeg of er geen vergissing was gemaakt en ze niet per ongeluk in het verkeerde dossier had gekeken en of we dat niet na konden gaan. Alleen via een rechtszaak was het antwoord. Hij had besloten dat ik wel 20 uren per week in de administratie kon werken. En als het niet zo erg was zou het grappig zijn want een van de weinige dingen die wél klopt in het verslag met leugens is het feit dat mijn man mijn administratie doet.
‘Maar hoe kom ik daar dan, bij zo’n bedrijf? Er staat in het verslag dat ik niet kan fietsen en geen auto heb?’
‘Met het OV.’
‘Tja dat kan één keer en dan ben ik de rest van de week ziek.’
*haalt schouders op*
‘En kan ik dan ook om 12 uur bij zo’n bedrijf beginnen?’
‘Nee, dat zal om 9 uur ofzo zijn.’
‘Hoe kan dat dan, als ik dan nog slaap? En wie zou mij überhaupt aannemen?’
‘Dat is ons probleem niet.’
Nee, hun probleem is zo veel mogelijk mensen uit de WIA knikkeren, niet zo veel mogelijk mensen aan het werk krijgen. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik, omdat ik slechts 26 uren werkte en ik nu een terugval van maar 6 uren had dat minder dan 35% arbeidsongeschikt betekende en ik dus niet begeleid hoefde te worden naar werk en ook over 2 maanden geen cent uitkering meer zou krijgen. Het kwam me zo bekend voor allemaal…. Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »

Microbioloog en columnist Rosanne Hertzberger schrijft in NRC dat ze lid is (en blijft, ondanks het tenenkrommende optreden van Halbe Zijlstra na de aankondiging van de komst van schoorsteenpiet in de programma’s van RTL) van de VVD. Want: ‘Ik geloof in zelf doen, in een kleine overheid, dat je minderheden niet moet knuffelen en vrouwen niet moet quoteren. Ik geloof in een sterke krijgsmacht, in straffen en orde, rechtvaardigheid en genoegdoening. Ik geloof dat je tuig tuig mag noemen, en opportunisme is in mijn woordenboek geen negatief begrip.’
Nu vind ik alle ideeën van de VVD al schokkend en het feit dat een intelligente jonge vrouw op hen zou stemmen helemaal onvoorstelbaar, maar het is het woord opportunisme waar mijn oog aan bleef haken. De eerste betekenis die ik online tegenkom is deze: Een opportunist is een persoon die niet handelt op basis van principes, maar in elke situatie kijkt naar wat de meest gunstige houding is om tot het grootste persoonlijke voordeel te komen. Het ‘what’s in it for me?‘-principe zou u het in mooi Nederlands kunnen noemen. Opportunisme is kijken waar je je voordeel mee kan doen en waar je een slaatje uit kan slaan. Daar word je inderdaad rijk van (daar houden ze van bij de VVD).
Of het goed is voor je ziel is een tweede. Want als je zo denkt dan ga je ervan uit dat anderen dat ook doen.
Dat is te zien aan het beleid van de VVD; hoe de waard is vertrouwt hij zijn gasten, dus wordt iedereen die een WIA-uitkering heeft (gehandicapten, chronisch zieken) opgeroepen voor een herkeuring. Want, zo’n regeling, daar zullen mensen wel misbruik van maken… Dat je voor die uitkering verplicht meebetaalt in de jaren dat je werkt, dat wordt even vergeten.
Na een lang gesprek (ik mankeer nogal wat: twee chronische ziektes en ook nog wat defecten die ik al sinds mijn geboorte heb) zei de keuringsarts tegen me dat ze me niet 100% af mag keuren (ik ben 5 jaar geleden 100% afgekeurd en er is geen wijziging in mijn situatie), dat mag ze alleen nog maar doen bij mensen die verplicht zijn opgenomen in een psychiatrische instelling.
‘Olé olé, beleid van de VVD’, zei ik. Ze moest wat besmuikt lachen.
De kans is dus groot dat ik straks een veel lagere uitkering krijg dan nu. En de uitkering die ik nu krijg is al laag want ik ben sinds mijn studie chronisch ziek dus ik heb nooit fulltime kunnen werken. ‘Is het dan zo dat alles wat ik verdien dan óók met 70% belast wordt door het UWV, net als nu?’
Daar schrok de arts van. Dat wist ze niet.
‘Nou, dat stimuleert natuurlijk ook niet om te werken’, zei ze.
Nee, dat leek me ook niet heel opportuun beleid. Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Twee weken geleden kwam de brief met het formulier, en binnen een week kwam er een tweede met daarin de mededeling dat als ik ‘m niet stante pede invulde dit CONSEQUENTIES zou hebben voor mijn uitkering. Excuses voor de kapitalen maar ik vind dat het UWV schreeuwerig en opdringerig bezig is.
Wat verwachten ze van me, ‘oh jottum, een brief over een herkeuring, ik pak gelijk mijn Hello Kitty glitterpen en ga dat bête glimlachend zitten invullen? Nee, dat leg ik eventjes apart om dat rustig na te lezen en in te vullen. Maar daar was geen tijd meer voor, het moest nu, nu, nu. Dus die laatste vraag, of er nog verklaringen van artsen waren die je toe wilde voegen, die kon je wel overslaan want ik weet niet hoe het met jou zit maar ik ga mijn arts niet toeroepen dat hij nu, nu, nu een brief met een verklaring moet schrijven want het UWV had graag gehad dat ik het gisteren op de post deed.
En vandaag belden ze. Ik had, heel hoopvol, een brief gekregen waarin stond dat het kón zijn dat ze op basis van mijn antwoorden géén contact op zouden nemen, maar blijkbaar had je antwoord dan ‘ik ben dood’ moeten zijn, want zelfs ik (100% afgekeurd, geen wijziging in mijn situatie sinds de diagnose) wordt gewoon opgeroepen.
‘Er is ineens een plek vrijgekomen over twee dagen, kunt u dan?’
Nou ja, ik kan natuurlijk bijna altijd wel, maar ik leg uit aan de mevrouw aan de telefoon dat ik afhankelijk ben van anderen. Ik heb geen auto, want dat kan ik niet betalen en een rijbewijs heb ik ook niet, want een les waarbij je in een afgesloten ruimte zit zonder toilet, dat is de meeste dagen gewoon geen optie. En fietsen vraagt veel van mijn (beperkte) voorraad energie, vooral in de herfst als het vaak waait en regent. Als het te hard regent kan ik sowieso de deur niet uit, in natte kleding rondlopen betekent gewoon dat ik de volgende dag in mijn bed lig.
‘Maar u woont toch in Haarlem? Het kantoor is ook in Haarlem. Het is maar vier-en-een-halve-kilometer ver.’
‘Realiseert u zich wel dat ik ernstig chronisch ziek ben? Een kwartier fietsen is voor mij een uitputtingsslag en ik heb al een zeer beperkte voorraad energie. Als het waait of regent kan het al helemaal niet en bij rustig weer kan ik misschien wel héén, maar niet terug.En tel daar nog eens de stress bij op die deze herkeuring teweeg brengt, net waar chronisch zieken bepaald niet bij gebaat zijn.’
Het blijft even stil. Tja, wij krijgen ook maar opdracht om dit te doen…
Klopt, maar ik hoop van harte dat die herkeuringsarts íets beter begrijpt hoeveel gedoe en geregel er komt kijken bij ‘even langskomen op kantoor’ of, zomaar ‘even een boodschap doen’, ‘even naar de tandarts’ of, op sommige dagen ‘even je bed uitkomen’. Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »