Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Gucci’

dierenpraktijken-2015-zomer

Advertenties

Read Full Post »

Toen we 6 jaar geleden door Parijs liepen (we deden een wandeling uit de 100% Parijs-gids) bekroop het ons voor het eerst: de plaatsvervangende schaamte voor ‘de Nederlander op vakantie’. Een halve straat voor ons liepen namelijk twee Nederlandse vrouwen met hetzelfde boekje. Vrouwen met degelijk schoeisel en de één in zo’n ANWB-jas met ritsjes en de ander in een beide trenchcoat. En dat in één van de mode hoofdsteden van Europa. We hielden angstvallig die halve straat afstand.
De dag van aankomst in ons appartement in Italië kwam dar gevoel een stuk heviger terug.
‘Heb je het gastenboek gezien?’, vroeg vriend.
Ja dat had ik. Diverse reisgezelschappen hadden boodschappen achter gelaten; Italianen, Fransen, Duitsers en Australiërs. En ook een paar Nederlandse gezinnen…. Het ene zanikte over de tuinstoelen die niet lekker zaten, de volgende emmerde over de muggen en de derde zeurde dat de bandkamers op de begane grond waren. En ja: je leest het goed, er waren meerdere badkamers, maar die hadden dus boven moeten zijn. Bijna alle Nederlanders in het boek hadden wel iets aan te merken en het waren alleen de Néderlanders die iets aan te merken hadden. En dat terwijl de huurprijs van het appartement volgens vriend zeer voordelig was. Schaam, schaam…
Gelukkig waren er in de buurt geen Nederlanders te vinden en kwamen we ze pas weer tegen tijdens een bezoek aan Venetië: vrouwen in te krappe hemdjes, 50+ en 80 kilo+ vrouwen in hobbezakkerige witte broeken en man en vrouw met lelijke rugzakken, ja hoor; ze zijn er weer: Hóllanders. En in één van de vele steegjes van de stad van de bruggen horen we 10 hoofden voor ons ‘Oh kijk, hier hebben ze tenminste wel gewone broodjes en stokbrood.’
Als je gewone broodjes wil, blijf dan thuis, muts. Dan hoeven wij ons ook niet zo te schamen…IMAG0080
Van de weeromstuit willen wij vooral níet voor Nederlands worden aangezien en gooien we het adagium ‘kijke, kijke, nie kope’ waar ons volk om bekend staat overboord en plegen een aanslag op onze creditcard bij de Gucciwinkel.
Het gevolg? Toen we een dag later in het centrum van Padova naar een presentatie van klassieke auto’s stonden te kijken vroeg de bijbehorende mooie dame of we Italiaans waren. ‘Nee, Nederlands’, bekende ik (wél in het Italiaans natuurlijk), en van verbazing werden haar bruine ogen eventjes groot.
Deze Nederlanders hadden in ieder geval niets te klagen.

Read Full Post »

Ik had ‘m al in diverse bladen gezien en toen ik op de website zag dat ie er ook in kleur ‘teal’ was, was ik zo goed als verkocht. Dus toen we in Verona waren stond ik met mijn neus tegen de etalage die tas aan te wijzen: ‘Die! Dé bucket bag, dat is ‘m!’
‘Nou, dan ga je toch even naar binnen,’ zei vriend.
Lichtelijk beschroomd (wat nou als Roemer niet naar binnen mag?) duwde ik de zware deuren open. Eenmaal binnen had ik de neiging om, net als in een kerk, gedempt te gaan praten. Ontzag voor design is me nu eenmaal van huis uit met de paplepel ingegoten. Of ik de tas wilde zien? Ja dat wilde ik wel. Met stoffen handschoentjes aan pakte de verkoopster ‘m van de plank. En hij was perfect: de kleur, het model, alles. De bucket bag is tijdloos én zowel casual als chique te combineren. Gucci bucket bag
En ik wacht toch bijna jarig, dus wat kon mij het schelen: ik deed het gewoon. En nu is ie van mij: mijn bucket bag. En hij ruikt zo heerlijk naar leer. Dát is nog eens een souvenir uit Italië.

Read Full Post »