Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘gebit humira’

‘Ik heb een kroon’, zei de mijnheer ruim 10 jaar geleden tegen me toen ik hem leerde kennen. Hij bedoelde zo’n ding in zijn mond, hij was geen lid van een Europees vorstenhuis, zoveel wist ik nog net over hem. ‘Dat komt mooi uit want ik heb Crohn’, zei ik.
Kronen had ik niet. Wel vullingen. Terwijl mijn nichtje straffeloos dagenlang in zakken drop en winegums aan het graaien was en ’s avonds haar tanden niet poetste, at ik liever een cracker met pindakaas en sloeg geen poetsbeurt over (vooral niet als ik bij mijn nichtje logeerde want bij mijn tante thuis hadden ze driekleuren-streepjestandpasta uit een pompje). Maar als mijn moeder en ik een bezoek brachten aan de tandarts was het net alsof we naar IKEA waren geweest: we moesten nog een paar keer terug. En dan niet voor de schroefjes en de moertjes maar voor de boortjes.
Toen ik uit huis ging was één van de eerste dingen die ik aanschafte mijn eigen elektrische tandenborstel (een appeltjesgroene, hij moest natuurlijk wel bij mijn stofzuiger en mijn staafmixer kleuren). En hoe laat ik ook thuiskwam: tanden poetsen deed ik altijd.
En de tijd dat ik de mijnheer met de kroon leerde kennen ging het best goed met mijn tanden, maar na een paar jaar werd mijn Crohn weer actief en kreeg ik een hels medicijn voorgeschreven: humira. Niet alleen waren de injecties die ik toegediend kreeg een ware marteling: mijn gebit werd gatenkaas.
Omdat mijn oude tandarts met pensioen was kwam ik eerst terecht bij een bullebak die me elke keer dat ik langskwam invreef dat ik ‘het gebit van een bejaarde’ had. Toen de maat vol was kwam ik bij een vrouwelijke tandarts terecht die zei ‘je hebt ook gaatjes in je voortanden maar geen plak, dan is er een andere oorzaak dan het poetsen’. Ik kon haar wel zoenen (nou ja figuurlijk dan want er zaten nog een haakje en een spiegeltje in mijn mond).
Inmiddels zijn we jaren en heel wat wortelkanaalbehandelingen en zelfs een abces in mijn kaak verder en gebruik ik het medicijn al zo’n 5 jaar niet meer, maar ik ben nog steeds niet van de gevolgen af. Zo’n beetje alles wat kán ontsteken (wortelpunten, half dode zenuwen) onder oude vullingen, gáát ook één voor één ontsteken. ‘Tja, er komen geen nieuwe gaatjes bij en je hebt ook geen plak ofzo, maar ik zie zo al drie kiezen die een wortelkanaalbehandeling nodig hebben.’
Het is haar dus wel duidelijk dat het niet aan het poetsen ligt en ik ben online eens gaan kijken naar een bijsluiter van die humira. Daar staat inderdaad ‘gebitsinfecties’ bij. Nu heb ik sowieso van tevoren nooit die bijsluiter onder ogen gekregen maar ik vraag me af of ik ‘gebitsinfecties’ zou hebben gelezen als ‘je hele gebit gaat naar de klote, oude vullingen gaan lekken en je wordt doodziek en jaren na het stoppen van het gebruik van dit medicijn heb je er nog steeds last van.’ Ik denk het niet. 
‘Oh ja’, zegt mijn tandarts, ‘op die kiezen die vorig jaar behandeld zijn wil ik graag een kroon plaatsen.’
Kronen én Crohn, ik vind het wat veel van het goede. Wellicht kan de fabrikant van dat gif mijn tandartsrekening betalen.

Advertenties

Read Full Post »

Van de week zag ik op Facebook een filmpje voorbij komen met een mand vol Beagle puppy’s. Tenminste, dat wil zeggen, het was de bedoeling dat de pups in het mandje bleven, maar telkens ontsnapte er wel weer één. En het is net als met schapen: als er ééntje over de dam is. En zo liepen er steeds wel een paar hondjes achter elkaar aan door de kamer. Twee geduldige handen zetten de hondjes iedere keer weer terug in de mand.
En ik dacht: zo is het leven met een chronische ziekte. Je moet steeds al je pups in de gaten houden en zodra er ook maar één weet te ontsnappen weet je dat er meer volgt.
Zo kreeg ik vorige week woensdag last van mijn kies. Flink last. De mevrouw die ik aan de telefoon kreeg toen ik de tandartsenpraktijk belde, vroeg nog of het pijn deed bij koud en warm, ‘het doet de hele tijd pijn’ zei ik. Toch moest ik nog tot vrijdag wachten voordat ik geholpen kon worden. Groggy van de pijn en de pijnstillers lag ik op de bank.
Die vrijdag bleek dat ik een enorme ontsteking had aan de wortelpunt van mijn kies (pup nummer één: als er iets kan ontsteken dan gaat het ontsteken). De ontsteking is waarschijnlijk zo enorm geworden omdat ik medicijnen heb die mijn afweer remmen.
De tandarts is er ruim een uur mee bezig geweest: open gemaakt en gespoeld zodat de druk eraf was. Een week later zou ik dan een wortelkanaalbehandeling kunnen krijgen. Een andere optie was antibiotica en dan een week later die kies eruit. Maar dat leken me twee slechte ideeën bij elkaar: als Crohnpatiënt moet je juist próbiotica slikken, geen anti. En een kies trekken…sowieso geen feest.
Dus ging ik naar huis met iets minder pijn in mijn kies en kon ik met de helft van de pijnstillers van daarvoor de dag wel doorkomen. Op zondag merkte ik echter dat mijn gezicht dik werd aan één kant. Ze hadden gezegd dat die kies wel een week nodig had om tot rust te komen, dus ik dacht ‘dat trekt wel weer weg’. Maar op maandagochtend was het erger, dus belde ik maar weer eens.
Oh jee, dat was niet goed en ik had eerder moeten bellen. De tandarts keek, constateerde een abces in mijn kaak en stuurde me door naar de kaakchirurg. Dat is puppy 2: als er bij mij een abces kan ontstaan, dan ontstaat er een abces. De behandeling daar was op z’n zachtst gezegd pijnlijk, maar hij was gelukkig heel vriendelijk.
Helaas gaf hij ook een recept mee voor antibiotica.
Tien dagen zou ik ze moeten slikken. Maar na één dag moest ik al aan India denken. Aan de reizigersziekte die je daar op kunt lopen en dat ik er niet meer naartoe hoef om dat te ervaren. De hele rivier de Ganges leek uit me te stromen. Inclusief alle dure probiotica en al het gezonde voedsel dat ik de afgelopen tijd in mijn mond heb gestopt om mijn darmflora blij en gezond te houden.
Alle puppy’s door het huis, vloerkleed vol haren, afgekloven meubilair en plasjes op de deurmat. Ik vind het prima, ik ga even in dat lege mandje liggen om een tukje te doen. 

Read Full Post »