Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘extreem rechts’

Net als de rest van heel Nederland was ik afgelopen maandag in de ban van het nieuws. De eerste berichten meldden dat ‘meerdere personen’ het vuur zouden hebben geopend in een Utrechtse tram. Vrij kort daarop kwam er een ooggetuigenverslag naar buiten van iemand die in het treinstel áchter het noodlottige had gezeten. Volgens hem was één vrouw het doelwit en waren de andere slachtoffers mensen die haar probeerden te helpen.
Een doelbewuste actie, gericht op één persoon dus. Wellicht gepleegd door een stalker of iemand die in een psychose zat. Vanwege de afbraak van de geestelijke gezondheidszorg kunnen en zullen we dit soort berichten steeds vaker horen. Het is schrijnend en het is verschrikkelijk voor de mensen die het meemaken of vanaf maandag iemand moeten missen in hun leven, maar één ding is het niet, en dat is wel het woord dat de hele dag rondzoemde.
Een woord dat nooit gebruikt wordt als een witte man zonder aanziens des persoons om zich heen gaat maaien.

‘We moeten rekening houden met terrorisme’, werd er al snel gezegd. Dat je er als veiligheidsdienst rekening mee moet houden, dat begrijp ik, maar je moet het niet zeggen. Je kunt het namelijk niet meer uitwissen. Al snel werd duidelijk dat het om één dader ging: een doorgesnoven crimineel die recent nog voor de rechter had gestaan in verband met een verkrachtingszaak.
En daarmee werd mijn eerste theorie zo goed als bevestigd: dit is geen terrorisme maar seksisme met dodelijke afloop.
Maar ‘terrorisme’ zal blijven hangen in het brein van mensen die niet hebben geleerd overal over door te vragen. Ook als je zegt ‘het was toch geen terrorisme’ horen mensen nog een keer het woord ‘terrorisme’. Het is net zoals de zin ‘Denk niet aan een roze olifant’. Dan kun je heel krampachtig aan een blauw nijlpaard gaan denken, je ziet toch eerst die olifant voor je. En als tante Mien uit Appelscha dan op woensdag in dat stemhokje staat denkt ze ‘het was een Turk met een wapen, was terrorisme, dat zei Rutte’. En voordat je het weet stemt ze uit angst op een blaaskaak die NSB-waarden in een nieuw jasje heeft gestoken. Want ze is bang voor ‘ze’.

En die ‘ze’ hebben inmiddels heel wat op hun geweten. Zoals een kennis het een keer verwoordde: ‘Ze hebben ook Pim Fortuyn vermoord.’
‘Ze?’, zei ik. ‘Wie bedoel je met ‘ze’? Pim Fortuyn is neergeschoten door een psychisch verwarde milieu-activist die het er niet mee eens was dat Fortuyn nertsenfokkerijen weer toe wilde staan. Dus wie zijn ‘ze’?’
Daar had hij geen antwoord op.
‘Ze’ zijn een mengsel geworden van halve waarheden en hele enge roze olifanten.

Advertenties

Read Full Post »

De naam Anne-Fleur Dekker zal velen inmiddels bekend in de oren klinken: ze is activiste en columnist bij Joop en wordt sinds kort bedreigd door fans van Baudet en Wilders omdat ze iemand met gelijke munt terugbetaalde op twitter. Ik ken Anne Fleur al iets langer omdat ik haar volg op datzelfde twitter (en zij mij ook) en we daar wel eens in gesprek zijn.
Dat vind ik bijzonder verrijkend want het is voor mij een vrij unieke ervaring om iemand tegen te komen die nog linkser is dan ik.
Dinsdagavond was Anne Fleur te gast bij Pauw, zogenaamd om te praten over de bedreigingen die haar ten deel zijn gevallen en het feit dat ze ondergedoken zit. Het werd een beschamend stukje televisie. In plaats van Anne Fleur haar verhaal te laten vertellen kreeg ze een bosje opgeheven vingers van oude witte mannen. Ze had namelijk kunnen weten wat haar tweets op zouden roepen. Wat is namelijk het geval: ze schreef een artikel over de sneuf (term van Aha ten Broeke) Thierry Baudet en vervolgens ging zijn jugend De witte mannen aan de tafel van Pauwgraven in de tweets van Anne Fleur. En daar kwamen ze de tekst tegen ‘Wie gaat er mee 500 stenen op Wilders gooien? Vind ik wel een ‘ludieke actie.’
Als ik die tekst zo lees denk ik ‘ik begrijp het gevoel, maar het is niet netjes’. Maar de tweet heeft een context, eentje die Pauw en co steeds onder tafel probeerden te moffelen: het is een reactie op een ander bericht. Namelijk dat van een vrouw die schrijft: ‘Ik ben op zoek naar mensen die samen met mij stenen willen gaan gooien naar de moskee van Bering, minstens 500 mensen, als ‘ludieke’ reactie op het radicaal moslim geweld van afgelopen nachten.’
Stenen als reactie op geweld. Laat dit even tot u doordringen.
De tweet van Anne Fleur was volgens de witte mannen aan tafel ondoordacht, ‘Hou er wel een beetje rekening mee wat je oproept’ zei Ed Nijpels. Ed Nijpels moet eens weten wat de VVD bij mij oproept, maar dit terzijde. Niemand die het had over de tweet van de vrouw die stenen wilde gooien naar de moskee. Het enige zinnige geluid aan tafel kwam van Marianne Thieme, en natuurlijk van Anne Fleur zelf, voor zover ze van de oude mannen haar mond mocht opendoen. En wat doet Wilders? Die doet aangifte, want, zo schreef Femke Halsema al in Pluche, Vrijheid geldt alleen voor rechts en enig medeleven met andersdenkenden die óók bedreigd worden hoeven we van hem niet te verwachten.
Het is meten met twee maten: de ‘boze burger’ moet vertroeteld worden alsof het de laatste Dodo is en iedereen die een (links) tegengeluid wil geven wordt vogelvrij verklaard. Ik snap niet waar dat respect voor de extreem rechtse volkswoede vandaan komt (ik kijk jou nu aan, Joris Luyendijk). We hebben genoeg ‘daar moet een piemel in’ gehoord. Iedereen die daar iets tegenin brengt wordt voor landverrader uitgemaakt (vaak in kapitalen).
De oude mannen vonden het ook niet handig dat Anne Fleur had getwitterd dat ze een taart op Baudet wilde gooien. Want dat getuigde van te weinig historisch besef. Juist. Alsof er ooit iemand is overleden aan een taart in zijn gezicht.
Toen ze de tweet plaatste schreef ik dat ik dat nog vrij netjes vond, ik wilde zelf graag de aardappel uit de strot van de zelfverklaarde intellectueel trekken. Daar kwamen wat reacties op. Ik laat het hier maar gewoon even staan, dan kunt u het zelf lezen.

Viel het u ook al op dat geen van deze helden zijn of haar eigen profielfoto gebruikt?

Read Full Post »

Ik weet niet of jullie inmiddels van de schrik bekomen zijn of in de ‘wie weet is het zo erg nog niet’-modes zijn geschoten, maar ik voel me nog ongeveer hetzelfde als die ochtend waarop ik me afvroeg waarom mijn man niet zei wie er gewonnen had en ik op nu.nl een foto zag staan van ‘der Drumpf’ in plaats van Hilary Clinton.
Holy. Fucking. Shit.
The voice of reason 
heeft weer eens verloren van het verstand en wéér is een republikein die mínder stemmen kreeg dan de democratische opponent (weet u zich de vorige keer nog te herinneren? Ik wel en zoals een vriend zei ‘daar staat het halve midden oosten nog van in brand) verkozen. Of zal dat naar alle waarschijnlijkheid worden.
Dus is het lot van de wereld straks in handen van Putin, Erdogan, Drumpf en andere dictators. En wat zet men daar in Europa tegenover? Nou, tot nu toe niet veel. In de UK zijn de populisten aan de macht, men verwacht dat in Frankrijk de racist Le Pen aan de macht zal komen en de peilingen voor de verkiezingen in maart zijn hier ook niet al te best. De enige Europese mogendheid die van het verleden lijkt te hebben geleerd is, isn’t it ironic, Duitsland. Terwijl Rutte ervan uitgaat ‘dat Trump deugt’ (een vrouwen-aanrandende racist die spot met handicaps en een homohater als vice-president heeft gekozen, serieus Mark?) heeft frau Merkel als een strenge doch rechtvaardige rectrix der Drumpf te kennen gegeven dat er met haar niet te spotten valt. Grappig, Rutte heeft geschiedenis gestudeerd maar Merkel heeft beter haar lesje geleerd.
En ook al hebben we hier nu een Pinocchio-premier zonder visie, ruggengraat en daadkracht, het kan nog veel erger. Want als we de peilingen mogen geloven (wie doet dat nog echt sinds ze er zo naast zaten wat de verkiezingen in America betreft?) staat de schreeuwende haatpruik met zijn PVV er goed voor.
En wij, de linkse elite, waar ik mezelf voor het gemak maar even toe reken, weten niet zo goed hoe we daarmee om moeten gaan. We snappen niet dat mensen kunnen stemmen op iemand die belachelijke en kwetsende dingen roept en we gaan dat steeds minder en minder begrijpen omdat we ons nieuws uit andere bronnen halen. Ik lees NRC en blogposts van mensen met wie ik het eens ben en zoals Facebook in elkaar zit zie ik alleen nog maar artikelen die ik waardevol acht. De donkere krochten waarin mensen zich opwinden over roetveegpieten en bepaalde mensen met de pakjesboot ‘naar huis’ willen sturen, die zie ik niet. PVV-stemmers lezen wellicht de Telegraaf en kijken RTL of SBS. Denk ik. Want ik weet het niet. Ik ken ze namelijk niet. Denk ik.
En daar zit ‘m de crux. Een columnist schreef afgelopen zaterdag in het NRC dat we toenadering moeten zoeken en de dialoog aangaan. Ze omarmen en het gevoel geven dat we hen niet in de steek laten. Een soort ‘pret met PVV-ers’. Rob Wijnberg doet in zijn open brief een goede poging. Arjen van Veelen roept ons op om boodschappen te gaan doen bij de Lidl en 7 enge PVV-ers als Facebookvriend te nemen en uit onze ‘bubbel’ te komen. Maar ik durf niet. Als ik iets schrijf over seksisme in reclames (doei Jumbo, een stukje van bijna 3 jaar geleden) of vraag of dingen iets minder ‘recht in je smoel’ zouden mogen (Sensitief, een stukje van bijna 2 jaar geleden) dan krijg ik al zó veel negatief commentaar over me heen dat ik niet wil weten hoe die 7 PVV-ers zouden reageren op mijn mening over Piet.
Ik durf dus niet. Behalve, misschien als frau Angela mijn hand vasthoudt. Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »