Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘eten met ziekte van Crohn’

Mijn meest recente column voor Crohniek, over de eeuwige salade geitenkaas en eten op reis, lees je hier: 2018-7-2_24026

Advertenties

Read Full Post »

Ik had het laatst met een vriendin over eten. Zij eet sinds kort, op advies van een natuurgeneeskundig arts, geen gluten meer. Ik eet al jaren geen tarwe meer en alleen zo af en toe een speltboterham (bevat geen tarwe maar wel een beetje gluten). We hadden het over wat ik zoal eet. Dat wijkt nog best af van haar voedingspatroon want ik eet een paar keer per week vis, wat zij niet lust, en zij eet elke dag vlees, wat ik dus niet meer doe.
‘Waarom eet jij eigenlijk geen vlees?’, vroeg ze. ‘Is het vanwege de dieren, het milieu of voor je gezondheid?’
Het korte antwoord is ‘alle drie’. Als kind wilde ik al ‘later als ik groot was’ vegetariër worden (en ik wilde ook een hond en het liefst ook een paard en een geit). Maar zolang ik thuis woonde zat het er niet in want mijn moeder wilde niet ‘apart koken’. Toen was ik gewoon flexitariër want heel veel dingen (worstjes, karbonaadjes, lamskoteletten) hoefde ik niet.
Maar toen ik niet meer bij mijn ouders woonde werd ik chronisch ziek en daarmee ook chronisch vermoeid. Mijn huisarts drukte me op het hart dat ik met regelmaat biefstuk moest eten, vanwege het ijzer. Vegetarisch eten was voor mij geen optie, zei hij.
Inmiddels ben ik een aantal jaren verder en weet ik dat het onzin is: in spinazie, noten en gedroogde abrikozen zit ook enorm veel ijzer en het wordt nog beter door je lichaam opgenomen ook. Rood vlees is voor mij zelfs ongezond en ik eet het al jaren niet meer. Ik kan vertellen: dat scheelt mee een hoop buikklachten. Bovendien voelde het voor mij ook als een bevrijding: ik eet geen koe meer. Al jaren niet meer. Net als schapen en geiten overigens. Ik kan er dus op een boerderij eentje staan aaien zonder schuldgevoel. Net als een hond, kat, konijn op paard want die heb ik nog nooit gegeten en dat zal ik ook nooit doen.
Een plakje ham of een stukje kip at ik nog wel, maar uitsluitend biologisch. Zodat de dieren in ieder geval een goed leven hadden gehad en ik at het met mate (één keer per week), vanwege het milieu. Maar een beetje hypocriet vond ik het wel: wél een beetje varken of kip eten. Want het dier gaat niet een béétje dood…. En ik vind het wel heel leuk om een kip op schoot te hebben en te aaien.
Dus ben ik ermee gestopt, met het eten van dieren die ik aaien wil. Ik ben nu ruim een maand pescotariër. Dat wil zeggen: als het ooit gelopen heeft eet ik het niet. En ik weet het, plofkippen kunnen ook niet lopen, maar kippen zouden dat wel moeten kúnnen, dus die eet ik ook niet. Vis en weekdieren eet ik wel. Niet alleen omdat ze minder aaibaar zijn, ook omdat ik weet dat vis wél goed is voor mijn gezondheid (en ik het veel te erg zou missen als ik het helemaal niet zou eten). Dus twee of drie keer per week eet ik vis.
‘Een krab loopt’, zei de echtgenoot. Nou, vooruit, die eet ik dan ook niet, al wil ik ‘m niet aaien. 

Read Full Post »