Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Dexter’

Wat maakt een vertaling nou een goede vertaling? De meningen kunnen daarover natuurlijk verdeeld zijn, maar als je als lezer heel duidelijk kunt merken vanuit welke taal een boek vertaald is heb je volgens mij niet te maken met een goede vertaling. En als de lezer af en toe een stuk Nederlandse tekst (bewust of onbewust) in het Engels terugvertaalt om te begrijpen wat er nou precies staat, dan heb je te maken met een ronduit slechte vertaling.
Het laatste is het geval bij het boek ‘Vergelding’ van Jilliane Hoffman, originele titel ‘Retribution’.  Het is nu ook weer niet zo dat ik er een woordenboek bij moet pakken om het verhaal te kunnen volgen, maar lekker lopen doet het niet. Het piept, kraakt en schuurt als een oude wagen. En dat terwijl het soepel zou kunnen lopen als een goed onderhouden oldtimer Cadillac: het verhaal speelt zich grootdeels af in het broeierige Miami, net als de populaire serie Dexter. En net als bij Dexter zijn de ingrediënten van  dit boek gruwelijke misdaden, een zieke geest en heel veel bloed. Maar steeds als ik een beetje lekker in het verhaal zit, komt het weer piepend en krakend tot stilstand. Bijvoorbeeld omdat ik lees dat de hoofdpersoon belt met de afdeling ‘Speciale Slachtoffers’.  Ok, is dat dan een afdeling waar alleen slachtoffers die beroemd of anderszins heel bijzonder zijn naartoe mogen bellen? In mijn hoofd hoor ik ‘Law and Order, special victims unit-doenk doenk’. Dat doenk doenk moet erbij want dat is het leaderfilmpje. Vriend bevestigt mijn vermoeden: “special victims unit, dat heet in het Nederlands gewoon de afdeling zedenmisdrijven.” Piep, kraak, schuur.
Ik doe nog een poging om me in het verhaal onder te dompelen en stuit op de vreemde zin ‘…een offer voor het grotere goed.’ Nu ken ik ondergoed, witgoed, vastgoed en onroerend goed. Maar het grotere goed? Is dat soms een hele grote onderbroek? In mijn hoofd vertaal ik terug: a sacrifice for the greater good’. Oh wacht, ze bedoelen een offer voor een hoger doel.  Piep, kraak, schuur en een diepe zucht.
Helaas zijn er meer van dergelijke voorbeelden (zoals ‘uitvinden’ (to find out) waar het ‘ontdekken’ moet zijn, ‘haar pakje had de schouders van een lijnverdediger’. Had linebacker nou gewoon vertaald met rugbyspeler!) en komt ‘het grotere goed’ elke paar hoofdstukken weer terug (en zie ik steeds een hele grote onderbroek voor me).
Ik hoop toch van harte dat de uitgeverij voor een volgende vertaling iemand met liefde voor de Nederlandse taal in zou willen huren (mij bij voorbeeld, ik noem maar een dwarsstraat). En dan beloof ik dat ik een niet al te gepeperde rekening zal sturen. Ik weet immers dat het voor een hoger doel is: leesplezier. Maar als u mij wilt excuseren ga ik nu even Dexter kijken, daar ben ik wel aan toe.

Advertenties

Read Full Post »

Omdat ik als Crohnpatient vaak te moe ben om ’s avonds nog allerlei hippe en bruisende dingen te ondernemen, zit ik geregeld met vriendlief op de bank een dvd-tje te kijken. Dat klinkt misschien gezapig, maar we hebben al heel wat van de wereld gezien, zo met z’n tweetjes op de bank.  De familie Fischer uit Six feet under hadden we snel in ons hart gesloten, en ik geloof zelfs dat vriend een traantje weg moest pinken toen één van de hoofdpersonen overleed in één van de laatste afleveringen. Mijn liefde voor geschiedenis is groot, dus van The Tudors hebben we ook al drie seizoenen verslonden. Maar het meest verslavend is toch wel 24.
Nadat we het eerste seizoen er op hadden zitten, zeiden we ook een tijdje “Roger” en “copy that” tegen elkaar in plaatst van “ok”. De tagline van de serie is Events occur in real time, elke aflevering van 42 minuten beslaat, met toevoeging van reclametijd, een uur echte tijd. Bij ons thuis gaat die vlieger niet op. Net op het moment dat Jack met getrokken pistool een gebouw in gaat om een hostile gevangen te nemen, ren ik de gang op en moet vriend de dvd op pauze zetten. Dit kan wel even duren. Zeker als we groente hebben gegeten moet ik vaak en lang naar de wc. Vriend doet de afwas en zet thee (kamille, lekker kalmerend!). Hoewel we dus lang over een aflevering doen, zijn we er nu wel doorheen met 24, seizoen 7 zit er op en op seizoen 8 moeten we wachten tot oktober. Zullen we ooit weer een serie vinden waar we zo aan verslingerd raken?
Toen ik vorig jaar in het ziekenhuis lag vanwege het abces in mijn buik lag ik heerlijk rustig op een eenpersoonskamer (na een eerste dramanacht waarin ik de kamer deelde met een verwarde man die elke 20 minuten alle infusen eruit trok). Bij een van de avondbezoeken verraste vriendlief mij door zijn laptop mee te nemen en te vertellen dat hij op aanraden van vrienden een nieuwe serie had aangeschaft: Dexter. Daar had ik inderdaad ook al veel goede verhalen over gehoord en gelezen en ik wist me te herinneren dat de hoofdrolspeler ook in de serie Six feet under te zien was. En als het Six feet under is, dan is het goed in het lichtelijk morbide boekje van Arie en Kim.
We gaan er dus eens goed voor zitten, met z’n tweeën in dat enorme ziekenhuisbed, past best, laptop op schoot van vriend. De mooie trailer doet me al denken aan Six feet under, duidelijk een serie die met aandacht en liefde is gemaakt. Maar dan komt het eerste lijk.
En wát voor een lijk: een in stukken gezaagd of gesneden (dat staat me niet meer zo precies bij) lichaam dat deels in bruin inpakpapier is verpakt. Dexter is teleurgesteld want er is geen bloed (hij is bloedspetteranalist). De moordenaar heeft het slachtoffer laten leegbloeden voordat hij haar in stukken zaagde.
Mijn blikt dwaalt van het scherm af naar de zak die naast mijn bed ligt. De zak die met een slang aan mijn buik vastzit. Of om precies te zijn: de slang die door mijn buikwand heen zit. In de zak zit een stroperige roestbruine vloeistof. Ik voel me een beetje niet zo lekker geloof ik…..
“Cool hè?” vraagt vriend. Maar als hij me aankijkt ziet hij volgens mij dat ik nog iets bleker om mijn neus zie dan al het geval was voordat ik aan Dexter werd voorgesteld. “Ik heb ook The Storyteller bij me….”, zegt hij. Dat lijkt me een goed idee, The storyteller is een serie waar ik in mijn jeugd enorm van heb genoten: oude volksverhalen verteld door iemand met een mooie Britse stem en vertolkt door mooie poppen. Het is niet ondenkbaar dat deze serie ertoe heeft bijgedragen dat ik historische letterkunde ging studeren. Toen ik de dvd-box dan ook voor zeven euro ergens zag liggen heb ik ‘m zonder aarzelen gekocht. En nu komt hij goed van pas: ik heb toch iets meer behoefte aan witte leeuwen, zwarte kraaien en andere poppen van Jim Hanson dan aan een bloedspetteranalist.
De laatste maanden gaat het echter stukken beter met mij, daarom heb ik besloten om onze morbide vriend een tweede kans te geven. En ik moet toegeven, Dexter is toch wel een beetje mijn type: een beetje luguber en zwartgallig, lichtelijk wereldvreemd, soms aangezien voor gay, met een sterk rechtvaardigheidsgevoel en lief voor kinderen. Sommige eigenschappen doen me sterk aan iemand denken. Oh ja; Dexter is ook nog levensgevaarlijk en verslavend.

Read Full Post »

Tijdens een van onze DVD-kijk-avondjes vraag ik vriend of hij de aflevering van Dexter die we aan het kijken zijn een stukje terug kan spoelen. Want dat schilderij dat op het kantoor van Maria Laguerta heeft precies de kleurencombinatie die ik bedoel. En enkele dagen later merk ik dat vriend tijdens de Cold Feet-aflevering die is opgenomen in Australië meer is gespitst op de vormgeving van het hoofdeinde dan op wie er nu met elkaar het bed in zijn gedoken en wat ze daar doen.
Al maanden bewerk ik mijn Flairs met een keukenschaar om plaatjes van leuke tafels, behang en vaasjes uit te knippen. Die plak ik dan samen met verfstalen op A4 vellen. Dat zijn moodboards. Ik heb bijna een plakboek vol. Vriend noemt het moet-dat-nou boards. Maar hij kijkt wel braaf mee hoor, naar mijn ‘plaksels’. U raadt het al: wij gaan binnenkort verhuizen en het grootste deel van onze ‘studentenmeubeltjes’ zullen worden vervangen.
Maar hoe ik mijn best ook doe met knippen en plakken, zo mooi als de bladzijden in het boek ‘Wonen is een werkwoord’ zullen mijn creatieve inspanningen nooit worden. Maar ons huis straks hopelijk wel. Of in ieder geval bijna zo mooi. Dus ga ik er maar eens goed voor zitten met het ‘handboek voor eigenwijs wonen’(de ondertitel). Dat klinkt wel als iets dat voor ons is geschreven.
En dat blijkt ‘Wonen is een werkwoord’ ook inderdaad te zijn. Naast de prachtige foto’s die men in een interieurboek verwacht, hebben Bakker, de Jager en Dummer de lezer nog meer te bieden: illustraties, zelf-maak tips en, niet geheel onbelangrijk, de tekst leest ook heerlijk weg. Veel woon-boeken zijn vertaald uit het Engels en daardoor doorspekt met jeuktermen zoals ‘de living’, ‘master bedroom’ of ‘kids’. Zo niet in ‘Wonen is een werkwoord’; het is geschreven door iemand die niet alleen gek is op interieurs, maar ook liefde heeft voor de Nederlandse taal. Zo is er een hoofdstuk dat heet ‘Zitten en even niets’. Daar kun je je toch al gelijk iets bij voorstellen? Ik zie mezelf al zitten in een lekkere stoel, met een kopje thee en konijn op schoot.
Mijn favoriete bladzijde is bladzijde 60, en ik ben al een zoektocht begonnen naar een soortgelijke houten kapstok om in het nieuwe huis te kunnen hangen. Heeft er iemand nog zoiets op zolder liggen toevallig?
Kortom, ‘Wonen is een werkwoord’ is een heerlijk boek om in te bladeren, ideeën op te doen én te lezen. Er is eigenlijk maar één ding mee mis: het past niet in onze op-kleur-gesorteerde boekenkast! Het is te hoog. Wonen is dus inderdaad een werkwoord: vriend zal een nieuwe boekenkast moeten maken.

Wonen is een werkwoord van Yvonne Bakker, Hanneke de Jager en John Dummer
ISBN: 9789021546827

€22,50 Kosmos Uitgevers
Cijfer: 9,5
Foto rechtsboven: BZwemmer.com

Read Full Post »