Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘de mevrouw van de winkel’

Jaren geleden werkten mijn moeder en ik allebei in een winkel in de Haarlemse binnenstad. Allebei in een andere winkel, maar wel dichtbij genoeg om tijdens de lunchpauzes of als het heel stil was even bij elkaar te komen buurten en ‘the usual suspects’ te bespreken.
Een telkens terugkerend thema was het ‘die mevrouw-verhaal’. Je kent ze wel: ouders die te belabberd zijn om hun kind op te voeden en dan maar zeggen dat ze ergens vanaf moeten blijven ‘omdat de mevrouw van de winkel anders boos wordt’. Laat me er lekker buiten en voed je kind gewoon op, was ons standpunt. Mijn moeder vond het net zo stom als dreigen met ‘anders geeft Sinterklaas je de roe’.
Ik was al jarenlang ‘die mevrouw’ niet meer, maar een paar weken geleden werd ik weer eens ongevraagd in die rol geduwd. Ik stond bij de toko op mijn beurt te wachten terwijl een vrouw het doen van haar bestelling afwisselde met het zoeken van haar kleinkind (nee, dat schoot niet lekker op). Toen ze ‘m uiteindelijk had waar ze hem hebben wilde (in het zicht) ging hij op de vloer dweilen en met een doosje over de vloer heen en weer bewegen alsof het een autootje was. Maar dat begon blijkbaar al snel te vervelen want hij schoof het doosje een eind van zich af waardoor het middenin het gangpad kwam te liggen.
Toen de vrouw dat eindelijk opmerkte zei ze dat hij het op moest pakken ‘anders gaat die mevrouw erop staan’.
Dat leek me nogal stug aangezien ik A. allang gezien had wat er was gebeurd en B. ik toch al een minuut of 10 stilstond. Daarnaast vond ik het ook een nogal suffe opmerking want alles wat een verveeld (en vervelend) kind dan hoort is: ‘erop staan’.
Wat inderdaad nog geen 2 minuten later gebeurde: het jongetje stond met beide voeten op het doosje te balanceren en deze mevrouw dacht ‘ik bemoei me hier lekker niet mee, je zoekt het maar uit’.
Toen oma het eindelijk-tussen het inpakken van de boodschappen in- doorhad moest hij het doosje aan haar geven want anders gingen de balletjes misschien terug en konden ze er niet meer mee spelen (hè jammer, en hij had het nog wel zo verdiend). Het doosje ging in de tas, het kind begon Balletjes! BALLETJES! BALLETJES te blèren en gaf uiteindelijk zijn oma een mep. En al die tijd stond de eigenaresse van de toko geduldig te wachten met het wisselgeld in haar handen en heb ik mijn zwarte band eyerolling gehaald. 

Advertenties

Read Full Post »