Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘CCUVN’

Mijn meest recente column voor Crohniek, over de eeuwige salade geitenkaas en eten op reis, lees je hier: 2018-7-2_24026

Advertenties

Read Full Post »

crohniek-201404

Read Full Post »

crohniek-2012-september

Read Full Post »

Ik heb veel aan mijn blog te danken: door het bloggen over de ziekte van Crohn ben ik ‘ontdekt’ als columnist (inmiddels schrijf ik al drie jaar voor Crohniek) en één van mijn boekbesprekingen werd gelezen door de acquirerend hoofdredacteur van een uitgeverij wat resulteerde in mijn debuut ‘Onbeperkt Mindful’ (en inmiddels ben ik bezig met het schrijven van mijn 4e boek voor dezelfde uitgeverij).
Maar zoals bijna iedereen weet worden de meeste mensen van het schrijven van boeken niet rijk. En van het doen van vrijwilligerswerk al helemaal niet (ja, geestelijk rijk, dat wel. Maar dat werd ik van die Crohn zelf ook wel). Dus toen ik de nieuwe titel van uitgeverij Haystack ‘Bloggen als een pro’ langs zag komen was mijn interesse gelijk gewekt.
‘Bloggen als een pro’ is een handzaam (het past zelfs in je achterzak) en hip vormgegeven boekje met tips voor de beginnende of nog-niet-zo-heel-succesvolle blogger. Het eerste deel is vooral heel nuttig voor de zakelijke bloggers, mensen die bloggen voor een bedrijf of ZZP-ers die over hun werk willen bloggen (denk bij voorbeeld aan coaches of therapeuten). Maar daarna wordt het voor mij ook interessant. Want ik blog nu eenmaal niet uitsluitend over mijn werk, daar heb ik mijn zakelijke Facebookpagina voor. Maar wat is dan mijn focus en niche? Die moet ik namelijk bepalen van Elja Daae. Ehm…ik schrijf eigenlijk columns, maar dan online, over dingen die mij bezighouden (mag dat Elja?).
Mijn blog moet de juiste uitstraling hebben die past bij de inhoud. Klopt mijn header? Heb ik een passende tagline? Heb ik widgets toegevoegd zoals een tagwolk (waarin de sleutelwoorden uit eerdere blogposts te zien zijn) en een lijst met categorieën? Ja, ja, ja en ja. Dat is mooi. Er schijnt ook nog een ‘best gelezen’ widget te zijn en die schrijf ik vast op mijn verlanglijstje.Blog
Maar dan komt het allerbelangrijkste: je moet regelmatig bloggen. Het liefst elke dag. Oeps. Dat is best lastig als je bezig bent met het schrijven van een boek. Maar gelukkig heeft Elja tips: nodig gastbloggers uit, plaats af en toe alleen een foto met een kort commentaar (ha, die truc had ik al van mede-blogger Petra afgekeken en laatst ook toegepast) of schrijf een bespreking van een favoriet product. Maar het is van groot belang dat je je lezers aan je weet te binden, dus een korter of minder goed stukje is minder erg dan een week zwijgen.
Ok, in mijn oren geknoopt, ik ga mijn leven beteren en daar begin ik niet pas in januari mee.
Elja heeft trouwens nog veel meer tips, dus als jij wil bloggen als een pro (en je hebt misschien een boekenbon van Sinterklaas gekregen) dan zou ik als ik jou was naar de winkel rennen. Of even hier kijken.

Read Full Post »

Wie herinnert zich haar nog, de wolvin die in Luttelgeest werd gevonden? In Roots nummer 8 (augustus 2013), een themanummer over De Wolf, (de wolf in het algemeen, niet per sé alleen over die van Luttelgeest) schrijft hoofdredacteur Fanny Glazenburg in haar editorial dat zíj de wolf bij Luttelgeest heeft neergelegd. Niet voor de grap, maar als publiciteitsstunt voor haar blad.
Een grappige editorial vond ik, meestal gaan dit soort stukjes niet veel verder dan ‘dit zijn de onderwerpen in het blad en we hebben met z’n allen weer heel hard gewerkt’, maar deze had de spitsvondigheid van een column. En beetje jammer dat ze het nodig vond om er een PS aan toe te voegen met de tekst ‘deze column berust natuurlijk niet-of nauwelijks-op de werkelijkheid.’
Maar ik snap het wel: voordat je het weet heb je boze boswachters aan je bureau die niet zo goed begrijpen wat de (ongeschreven) regels van een column zijn.
Groot was dan ook mijn verbazing toen ik haar PS onder de editorial van het septembernummer las: een lezer blijkt Een vandaag te hebben gebeld om te vertellen dat Fanny Glazenburg van Roots de wolf bij Luttelgeest had neergelegd….
Tja, soms hebben columns een onverwacht effect. Zo was er vooraf over mijn column ‘Lieve Line’ flink wat discussie op de burelen van Crohniek. Sommigen vonden ‘m te grof en dachten dat dat niet goed zou vallen bij het ‘wat oudere lezerspubliek’. Weer anderen dachten dat het beledigend zou zijn tegenover homo’s. En of ik het niet even aan kon passen.
Nee, dat kon niet. Ik citeer iemand anders in de column en die kan ik niet ineens andere woorden in de mond leggen. En een column moet prikkelend zijn. Blijkbaar had ik dat voor elkaar gekregen dus zou het wel eens mijn beste column ooit kunnen zijn. En beledigend voor homo’s? Degene die dat denkt heeft zelf een kronkel in zijn of haar hoofd, daar ben ik niet verantwoordelijk voor.
De directeur van CCUVN had het laatste woord in de kwestie en sprak de ware woorden: “Het is een column, het zijn haar woorden en ze mag schrijven wat ze wil.”
En toen ging ik zitten wachten op de storm aan reacties en de boze juffen van RTL-Boulevard aan de telefoon. Maar er kwam niets. Ik heb het nog even gevraagd aan de redactie, of er nog mensen hun lidmaatschap hadden opgezegd of tomaten tegen de ramen van het hoofdkantoor hadden gegooid, maar niets van dat al. De enige klacht die was gekomen was van een ándere MDL-verpleegkundige die een patiënt had die niet meer aan humira® wilde beginnen na het lezen van mijn stukje.
Tja, ik vind dat mensen die beslissing vooral zélf moeten nemen en recht hebben op alle informatie voordat ze die nemen. Line is het met me eens: “Ik heb wel hoopvol nieuws: laatst had ik een gesprek met de farmaceut en ze zíjn bezig met het ontwikkelen van een nieuwe versie. Het kan even duren maar die hulpstof, zoutzuur, die proberen ze te vervangen voor iets anders.”
Hoorde u dat? Zoutzuur. Misschien is dat nog wel erger dan een lantaarnpaal. Of een dode wolf. 

Read Full Post »

Heb je altijd al willen weten wat Yvon Jaspers, mijn weegschaal en een coloscopie met elkaar te maken hebben? Je leest het hier: http://www.ccuvnjong.nl/Meedoen/Blog?action=ShowItem&ciId=1485 in mijn gastblog voor CCUVN Jong

Read Full Post »

“Heeft je ziekte je ook iets positiefs gebracht?”
Deze vraag werd me jaren geleden gesteld door een journaliste die een boek schreef over leven met de ziekte van Crohn. Of het boek er ooit is gekomen weet ik eigenlijk niet meer, maar de vraag heb ik altijd onthouden.
Op dat moment kon ik er (nog) geen goed antwoord op geven. Ik kon mijn studie niet afmaken door mijn ziekte, fulltime werken lukte ook niet omdat ik daar te vermoeid voor was. Sowieso lukte het niet om een baan langer dan een jaar te houden want binnen dat jaar werd ik wel minstens één keer ziek. Contractverlenging kon ik daardoor wel op mijn (zieke) buik schrijven.
Op het moment dat het interview plaatsvond was mijn aanvraag voor een Wajong-uitkering net afgewezen. Een Wajong-uitkering is een arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jongeren tot 18 óf mensen die tijdens hun studie ziek zijn geworden en om die reden geen arbeidsverleden hebben kunnen opbouwen. Naar mijn idee viel ik precies in de laatste categorie. Maar ook mijn bezwaar tegen de afwijzing is afgewezen.
Dus ploeterde ik door in een baan van drie dagen in de week, net te veel uren om gezond bij te kunnen blijven, net genoeg uren om de huur van mijn studentenkamer (kippenhok van 3 bij 4) te kunnen betalen en nog boodschappen te kunnen doen.
Niet echt een situatie waarin ik de zonnige kanten van mijn ziekte helder kon zien. Ik kwam dan ook niet veel verder dan “Ehm…ik weet nu heel goed wie mijn echte vrienden zijn. Maar dat wist ik eigenlijk al. Dat ik hele goede vrienden heb.”
En na enig nadenken: “Ik ben me er wel iets meer dan mijn leeftijdgenoten van bewust dat het leven niet oneindig is. Als ik toen, op mijn 23e, niet was geopereerd, dan had ik hier nu niet gezeten. En ik wist toen ook al dat het mis kon gaan en had al van alles op papier gezet over hoe ik mijn begrafenis wilde.”
“Tja, of dat nou positief is…” zei de journaliste.
Kortom, het was een lastige vraag die ze daar stelde en ik was niet echt tevreden met de antwoorden die ik gaf op dat moment. Daarom ben ik mezelf de vraag blíjven stellen. In de hoop ooit betere antwoorden paraat te hebben. En ik denk dat ik die heb.
Omdat ik weet wat het is om ziek te zijn en weinig te kunnen, weet ik ook hoe fijn het is om post te krijgen als je in bed ligt. Vrolijke en opbeurende post zoals ik die toen van studiegenootje Suzanne kreeg na mijn operatie. Als er iemand ziek is in mijn omgeving doe ik mijn uiterste best om te sturen waar ze op dat moment behoefte aan hebben. Ik denk en hoop dat ik me, door mijn eigen ziek zijn, goed kan inleven in een ander.
Ook al gaat het nu wat beter met mij, ik ben me er nog steeds wel van bewust dat elke dag de laatste kan zijn. Dus vandáág is de ideale dag om tegen je vrienden te zeggen dat je ze liefhebt. Ok, ik schrijf het liever en makkelijker op dan dat ik het zeg, maar het gaat er om dat ze het weten.
En tot slot nog dit. Als kind vulde ik in alle vriendschapsboekjes in dat ik later schrijver m/v wilde worden. Tijdens mijn studie letterkunde had ik een bijbaan in een bibliotheek. Hoe meer boeken ik om me heen heb, hoe gelukkiger ik ben. Maar dat Boek met een hoofdletter, dat kwam er niet. Na alle gedichten die ik in mijn basis- en middelbare schooltijd schreef was het wel een beetje op. Ik maakte er grappen over: “Tja, die gelukkige jeugd van mij is de doodssteek voor mijn schrijverschap geweest”.
Maar toen begon ik met het schrijven van blogjes over mijn ziekte. Ik kreeg via hyves veel reacties en werd ook gevraagd om te schrijven voor het magazine van de patiëntenvereniging.
In het logo van mijn tekstbureau staat een lotus. Een mooie bloem die groeit op modder. Zo is mijn schrijverschap ook opgebloeid. Op de modder (mijn ziekte) bloeit nu iets moois.
Dus ja, mijn ziekte heeft me uiteindelijk ook iets positiefs gebracht. Het heeft me (weer) aan het schrijven gekregen.

Read Full Post »