Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘buren’

Read Full Post »

Read Full Post »

De hel, dat zijn de anderen, leerde Jean Paul Sartre me, bij monde van mijn lerares Frans toen ik op de middelbare school zat. Een waarheid als een vache, nu meer nog dan anders.
Tijdens een wandeling met het hondje en de mijnheer (op een door de weekse dag, in het weekend blijven we maar thuis omdat het te druk is in het bos) namen we de balans op van twee maanden thuis werken. Het bevalt de mijnheer op zich best goed, al vindt hij wel dat zijn wereld wat kleiner is geworden. ‘Ik heb nu eigenlijk alleen contact met de mensen uit mijn team’.
Mijn wereld is juist groter geworden. Normaal gesproken zie ik overdag alleen mijn hond, kom ik bij het uitlaten misschien een buurvrouw tegen met wie ik even een praatje maak en als ik mazzel heb belt er misschien nog een pakjesbezorger aan. Nu heb ik een ‘collega’ boven zitten die tussen de middag vegan tosti’s maakt, komt er veel meer leuke post binnen omdat vriendinnen daar meer tijd voor hebben en video-bel ik elke week met een vriendin om haar dochters voor te lezen. En de pakjesbezorgers komen nog vaker omdat ik uit voorzorg zo veel mogelijk online bestel.
Maar mijn toppunt van geluk moest op 27 april komen. De afgelopen jaren heeft het café op de hoek van onze straat een vergunning gekregen om de kroegbrallers met versterking op een podium in onze straat op te laten treden. Ik heb daar drie grote bezwaren tegen: één: ze kunnen niet zingen, twee: al konden ze dat wel, de beat die eronder gestopt is staat zo hard dat dat nauwelijks te horen is en drie: niemand uit onze straat kan dit waarderen dus waar die mensen met die plastic bekertjes met dood bier vandaan komen…geen idee.
De afgelopen jaren vluchtten we na enkele uren getreiterd te zijn een doffe dreun door het hele huis maar ergens naartoe waar we hoopten dat het een beetje rustig zou zijn, maar dat hoefde dit jaar dus niet want: geen vergunning, geen kroegbraller. Ik verheugde me op een heerlijk rustige Koningsdag=Woningsdag.
En toen nam onze buurman dat veel te letterlijk en ging zijn gevel schuren. De godganse dag. Gelukkig begon de zon een beetje te schijnen, dus toog ik naar de tuin met een boek. Helaas duurde het niet lang of de achterburen begonnen weer op luide toon klanken uit te stoten. Je zou denken dat ze, nu de competitie stil is gelegd, het over iets anders zouden kunnen hebben, maar nee, het ging over Ajessch en ‘hij heb wellish in de Arèna geweesj’. Om me op mijn boek te kunnen concentreren zette ik wat natuurgeluiden aan, vogeltjes, regenbuitje, genoeg om wat ruis te creëren. Maar blijkbaar houden ze er niet van als ze niet iedereen overstemmen dus werd er grover geschut gebruikt. De Snollebollekes. Op vol volume klonk er uit de tuin ALLEMAAL VAN LINKS NAAR RECHTS DE TENT DIE WORDT GEMOLD!
Ik begon ook aardig zin te krijgen om iets te mollen.

Read Full Post »

Read Full Post »

Wij kennen elkaar niet, tenminste, niet echt. Ik woon een straat verderop: schuin achter jullie dus. Heel schuin. En misschien hebben we elkaar wel eens gezien, maar dat zou ik niet weten. Gehoord heb ik je wel, en Sanne en Lieke ook. Zo’n beetje elke dag. Sommige stemmen dragen nogal ver moet je weten.
En ik maak me weleens zorgen: nog voordat de dag goed en wel voor mij begonnen is heb je al ruzie met je kinderen. Sterker nog: op een tijdstip waarop ik eigenlijk nog had willen slapen, een uurtje of half 8 in de ochtend, hoor ik je in je tuin tegen je kinderen schreeuwen. En ja, ik slaap met de ramen dicht. Resultaten uit het verleden enzo….
En ik vraag me af: is dat nou leuk? Is het nou leuk om vroeg in de ochtend al zo tegen je spruiten te krijsen dat de hele buurt kan meegenieten? Is het nou leuk om een hele zondagmiddag je kinderen in de tuin te laten gillen, urenlang, zodat de buren uit wanhoop hun tuin inclusief prettige stoelen verlaten om in een nabijgelegen park maar tussen de hondendrollen op het gras te gaan zitten? Ik weet dat ik het niet leuk vind, maar ja; ik heb dan ook niet voor die kinderen gekozen.
Oh ja: en waarom laat je, als je een hysterisch huilend kind naar haar kamer brengt de ramen van die kamer wagenwijd open staan? Dat je je kind straft als het lastig is, daar kan ik inkomen, maar waarom ook de buren? Ik heb als kind geleerd dat ik, als ik in de tuin was, een beetje rekening moest houden met andere mensen, zéker in het weekend want dat wilden mensen een beetje rust en naar de vogeltjes luisteren. Ik ben bang dat jouw ouders je dat nooit verteld hebben.
We krijgen namelijk alles al mee: ‘LIEKE, NIET MET JE FIETS NAAR BINNEN!’ en ‘SANNE, JE HANDEN ZIJN NET GEWASSEN, DUS NIET NU NAAR BUITEN!” Of andersom, en daarna nog gevolgd door respectievelijk een aantal keer LIEKE!! en SANNE!! En het is iedere keer hetzelfde. Wij kunnen het al invullen, dus jij waarschijnlijk ook. Dus waarom niet beginnen met: ‘Je mag best met je fiets spelen, maar hij blijft buiten, afgesproken?’ En ‘Sanne, ik wil dat je nu even je handen wast want we gaan zo eten. En als je daarmee klaar bent dan blijf je binnen, anders worden je handen weer vies.’ En als je niet luisteren dan zet je in geval A: de fiets op slot? in de schuur en in geval B kind op haar kamer (zonder eten). En bovenal: kalm. Zonder stemverheffing waaruit je onvermogen klinkt zeg je heel kalm: ‘Dit is niet wat we hadden afgesproken. Ik ben nu boos, dus je gaat even op je kamer zitten’ (met de ramen dicht).’ Het grappige van kalm blijven is dat het veel meer indruk maakt én besmettelijk is. Do as I say, don’t do as I do, werkt namelijk niet. Als je wil dat je kinderen stoppen met gillen en krijsen (en ik weet niet of jij dat wil, maar ik wel) dan moet je dat zelf ook doen. 20140602114829
Hoe ik dat weet? Ik heb ooit een klas vol kinderen gehad en daar hoefde ik nooit tegen te schreeuwen. Als ik wilde dat ze luisterden ging ik juist zachter praten, werkte heel goed. Met honden werkt het precies zo: als ik wil dat mijn hond kalmeert en stopt met blaffen dan ga ik niet tegen hem roepen en schreeuwen, maar juist heel rustig ‘kalm’ of  ‘nee’ tegen hem zeggen. Misschien een ideetje voor je kroost, een puppycursus? Daar leren ze ook veilig samen spelen, hopelijk zonder gillen en krijsen. Ik verheug me op een rustig pinksterweekend.

 

Read Full Post »

Het heeft misschien iets te maken met de aardstralen of iets anders ongrijpbaars, maar het schijnt lekker hangen te zijn voor ons huis. Een paar dagen geleden was onze buurvrouw van een paar huizen verderop, heel begrijpelijk, haar krijsende kind zat. Ze liet het op straat achter. Voor mijn deur. Waar het minstens een kwartier de longen uit zijn lijf gegild heeft. Ik vond dat geen inspirerende achtergrondmuziek terwijl ik tegen een deadline aan zat te werken dus ging ik naar buiten om te vragen wat er aan de hand was en of hij op kon houden met gillen. Het enige wat het kind deed was me wezenloos aankijken en doorgaan met gillen.
En nu komt het buurmeisje van een deur dichterbij naar buiten terwijl ze de steel van een parasol achter zich aan over de tegels schraapt (waarom?). Haar broertje haalt haar, slurpend aan een pakje appelsap, ter hoogte van mijn raam in en begint tegen haar te roepen (terwijl hij nu vlak naast haar staat!). Misschien wil hij weten waar ze met dat ding naartoe gaat. Ik niet meer, ik wil thee, iets rustgevends.
Met thee ga ik weer zitten achter de computer. De buurkinderen zijn weg. Er loopt een buurvrouw langs die haar hond gaat uitlaten. Ter hoogte van mijn raam komt ze een andere buurvrouw tegen die op de fiets is. Ze stoppen allebei en gaan met elkaar praten, de ene buurvrouw staat nog met fiets en al op straat, de andere nog voor mijn raam. Ik ben gelijk op de hoogte van wie er nu weer geopereerd moet worden en waaraan, hoe de vakantie was en of het goed gaat met het kleinkind (jaaa, maar groeien ho maar hè?). Intussen probeert een man een buggy in te klappen (gaat niet soepel) en als dat eenmaal gelukt is zet zijn kind het op een brullen omdat het de auto niet in wil. En daar gaat donke-donke-donk, donke-donke-donk een ander buurkind op een stepje voorbij.
Ik ben bang dat die kop thee niet genoeg is en besluit maar een stuk te gaan lopen met mijn hond. Bomen schijnen heel rustgevend te zijn. En mocht dat niet helpen dan is in ieder geval Roemer weer blij. IMG_20140512_143036
Tegen de tijd dat we terug zijn is parasolonderdeelbuurmeisje ook weer terug: met een fietsje dit keer. Blijkbaar mag ze tot de hoek fietsen want als ze daar bijna is gaat haar opa voor mijn raam TERUG, TERUG, TE-RUG roepen. Als ze dat uiteindelijk doet en opa terugloopt naar haar huis valt ze en moet ze huilen. U mag drie keer raden waar dat was….
In de Rotterdamse deelgemeente Charlois worden hangjongeren verjaagd met ultrasone geluiden die mensen die ouder dan 25 zijn niet kunnen horen. Maar een proef met ultrasone beltonen van mijn havo-leerlingen van een aantal jaar geleden heeft aangetoond dat deze Hoogsensitieve Persoon die irritante piepjes wel degelijk horen kan, dat is dus ook geen optie. In Middlesbrough doen ze het met varkenspoep, klinkt aanlokkelijk want ik weet zeker dat de House-draaiende Picten daar de schuld van gaan krijgen, maar ik ben bang dat ik het ga ruiken en dat dat ook weer stoort. Een draaiorgel voor de deur laten spelen? Dan is de kuur erger dan de kwaal en ik ben bang dat de buurvrouwen niet op de loop gaan voor Bach.  Dan maar op zoek naar iemand die de aardstralen om kan leggen (of de buren, maar dat is vast strafbaar…)

Read Full Post »