Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘bont voor dieren’

HPDeTijd publiceerde onlangs een artikel waarin de auteur veganisten oproept om eens op te houden met het ‘overal bijhalen van hun morele meetlat’. Want, zo schrijft ze, het is heel bewonderenswaardig als mensen geen dierlijke producten meer eten of anderszins gebruiken, maar de ‘verlichte zielen’ slaan iedereen om de haverklap om de oren met hun heiligheid en betweterigheid.
Nu is het mijn ervaring dat mensen die uit overtuiging geen vlees meer eten over het algemeen heel goed ingelicht zijn en dat het de verstokte vleeseters zijn die met rare redenaties komen. Wist je bijvoorbeeld dat we, als we allemaal vlees en zuivelproducten af zouden zweren, 4 miljard mensen extra kunnen voeden? Dus ook als je geen bal om dieren geeft maar het wel erg vindt dat er kinderen honger lijden en er mensen omkomen op zee omdat ze droge dorre landen ontvluchten, dan heb je ook een goede reden om veganistisch te gaan eten.
Maar mensen hebben geen zin om naar dit soort argumenten te luisteren want ze willen ‘gewoon’ een gehaktbal eten en wél boos mogen worden om een festival in China waar honden worden gedood maar met kerst ‘gewoon’ een plofkip of een kistkalf op tafel zetten als feestelijk middelpunt. Want het moet wel gezellig blijven natuurlijk. Er doet een ‘grap’ de ronde: hoe weet je of iemand een vegan is? Antwoord: dat vertellen ze je snel genoeg. Nu wil de harde werkelijkheid dat er nog nooit een vegan is geweest die me met een bos wortels achterna heeft gezeten of die me in geuren en kleuren uit de doeken heeft gedaan wat ze dit weekend allemaal met een aubergine hebben uitgespookt, maar de keren dat ik heb moeten horen wat mensen allemaal voor vlees hebben geserveerd kan ik niet op één hand meer tellen en ik de keer dat ik tegen iemand zei dat ik absoluut geen vlees eet en hij het even nodig vond om de stukken vermoord varken in mijn gezicht te duwen met een ‘weet je het zeker’ staat me nog levendig voor de geest.
Ja ik weet het zeker. Maar terug slaan met een wortel of een krop sla heb ik niet gedaan ‘want het moet natuurlijk wel gezellig blijven’.
En daar probeer ik een beetje tussendoor te navigeren: aan de ene kant heb ik missie-drang want ik wil niet dat er kinderen verhongeren en dat koeien van hun kalfjes beroofd worden en dat vosjes die verdomd veel op mijn hond lijken worden vermoord voor hun vacht, en aan de andere kant wil ik niet alleen maar doom and gloom spuien. Ik zie dus meer dan dat ik deel. Zo zag ik gisteren een foto van een oerang oetang die met haar blote handen de graafmachine tegen wil houden die haar bos verwoest (waarschijnlijk vanwege de palmolie-industrie).
Ik heb de foto niet gedeeld, maar ik moet wel de hele tijd aan haar denken. Ik denk dat zij het ook graag ‘gezellig’ had willen houden.

Advertenties

Read Full Post »

Van de week had ik een gesprek met iemand over mijn 5:2 veganisme (door de weeks vegan eten, in het weekend een stukje vis en/of een beetje geitenkaas). Het verschil tussen vegetarisch en vegan eten was hem niet helemaal duidelijk. ‘Ik eet al jaren geen vlees meer, maar vegan eten wil zeggen dat je ook geen zuivel of eieren eet. Dus helemaal niets waar een dier aan te pas is gekomen.’
‘Ik vind dat nogal overdreven’, zei hij. Waarop ik zei dat ik het nogal overdreven vind om een pasgeboren kalfje vlak na de geboorte bij de moeder weg te halen. Sommige bedrijven doen zelfs een metalen klem met spikes om de mond van zo’n kalfje om ervoor te zorgen dat de koe het wegduwt als het bij haar wil drinken. Allemaal omdat sommige mensen vinden dat zij recht hebben op haar melk. En je wil al helemaal niet weten wat ze die koe aandoen om ervoor te zorgen dat ze zwanger raakt van dat kalfje.
Om over het levend shredden van mannelijke kuikentjes in de eieren-industrie nog maar te zwijgen. En kippen met minder dan 3-beter-leven-sterren hebben niet eens een snavel.
‘Nou,’ zei de man, ‘er zijn wel ergere dingen om je druk over te maken, zoals kinderen die uitgezet worden.’
Een fractie van een seconde vroeg ik me af hoe die kinderen ermee geholpen zouden zijn als ik ineens stukken dode koe zou gaan eten, maar ik geloof toch niet dat dat het punt was. Het punt was ‘eigen soort eerst’, geloof ik. En het impliceren dat mensen die van dieren houden een hekel zouden hebben aan mensen.
Toegegeven, als ik een mens zie lopen met een Canada Goose jas waar het restant van een gemartelde vos of coyote aan bungelt dan roept die mens bij mij geen warme gevoelens op, maar het uitzetten van kinderen gaat me wel degelijk aan het hart, en dat zei ik ook. ‘En daar denk ik ook aan, elke keer als ik mag stemmen en baseer mijn stem daarop. Maar de keuze voor een diervriendelijkere wereld kan ik elke dag maken door geen producten te eten waar dieren voor hebben hoeven leiden, daar heb ik de politiek niet voor nodig.’
Hij moest wel toegeven dat het inderdaad mogelijk was om je over meer dan één ding druk te maken en dat je druk maken over het één niet wil zeggen dat de rest van de berg onrecht je koud laat. Maar ben bang dat het ‘als je van dieren houdt haat je mensen’-frame een hardnekkige is.
Het is net zo ridicuul (en hardnekkig) als ‘feministen zijn mannenhaters’. Ik ben feminist maar ik vind heel veel mannen heel erg leuk. En leuke mannen die zichzelf feminist noemen zijn dubbel leuk. En als ze dan óók nog eens vegetarisch eten… 

Read Full Post »

Ergens tussen K en Oud-en-Nieuw liepen de mijnheer en ik door de stad. Behalve ‘oliebollen van Marqt’ en ‘boeken inleveren in de bibliotheek’ stond er ook ‘groen T-shirt voor bij mijn nieuwe rokje’ op het boodschappenlijstje. We lopen de Esprit binnen. Ze hebben uitverkoop. We worden verwelkomd door rekken vol met lijk-in-de-nek-jassen, zoals we die noemen. Op de poster die wij thuis voor het raam hebben hangen noemt Bont voor dieren het ‘schaamkragen’.
Er is niet goed te zien of de ‘lijken’ echt of nep zijn. En dat maakt ook niet zo heel veel uit, want met het dragen van een nep-kraag houd je het modebeeld in stand. Je draagt letterlijk uit dat het doodnormaal is dat er een stuk dier aan je parka hangt. Ik heb alleen een dier aan mijn parka hangen als een bijdehante Beagle in het bos de koekjes in mijn jaszak gevonden heeft. En ja, die laat ik gewoon leven. Ik heb niet voor niets allerlei webwinkels afgespeurd naar een parka zónder bont, echt of nep. 
Ik vertel de mijnheer dat je er eigenlijk maar op één manier achter komt of bontkragen echt zijn: ze in de fik steken. Ruikt het naar verbrand plastic? Dan was ie nep. Ruikt het naar verbrand haar? Dan was het een vos/wasbeerhond of iets anders dat vrij rond hoort te snuffelen. Engels onderzoek heeft uitgewezen dat er in de high street heel veel echt bont verkocht wordt met een label eraan waarop staat dat het nep is. Dus echt, de fik erin is de enige oplossing.
De mijnheer onderwerpt een spuuglelijke jas aan een nader onderzoek, ik waag me intussen iets verder de winkel in.
Ik sta met een afgeprijsd lichtblauw hoodie-vest in mijn handen als hij rapport uit komt brengen. ‘Op het label staat ‘contains non-textile parts of animal origin’.
Echt waar? Gatverdamme. Ze hebben hier dus gewoon doodleuk rekken vol dood dier hangen.’
‘Yup’.
Ik hang de hoodie terug. Wij willen voorlopig echt niets meer met Esprit te maken hebben. ‘Het kan ook dons zijn’, zeg ik. ‘Dan heb je een jas vol gemartelde eenden of ganzen en een al dan niet dode vos in je nek.’
‘Dubbel erg.’
‘Ja. ‘

Read Full Post »

Zoals vele taalliefhebbers lees ik maandelijks ‘onze taal’. In elk nummer wordt een lezer geïnterviewd en één van de vragen die hen gesteld wordt is ‘favoriete taalgebruiker’ (of iets van die strekking). Vaak wordt daar dan een cabaretier, liedjesschrijver, auteur of politicus genoemd. Wie zou ik noemen, vraag ik mezelf wel eens af. Het liefst een vrouw natuurlijk want hoewel taal vaak wordt gezien als ‘een vak waar meisjes goed in zijn’, in dit soort lijstjes domineren vaak mannen. Paulien Cornelisse is een voor de hand liggende keuze, mijn favoriete auteur Rascha Peper ook, hoewel die laatste is overleden (maar dan mag ze nog wel in het lijstje, toch?).
Laatst lag niet ‘Onze taal’ maar ‘Bont voor dieren bericht’ op de deurmat (let wel: bericht, geen magazine, een bulletin maar bericht). Dit bericht krijg ik omdat ik jaarlijks stem voor de ‘dom bontje-verkiezing’ en dan ook een donatie doe.  Dit jaar heeft Mart Visser de titel ‘gewonnen’, lees ik: ‘het afgelopen jaar lieten weer honderden nertsen en vossen het leven voor zijn Haute Torture door middel van anale elektrocutie en vergassing.’
Mijn liefde voor Mart Visser is ineens een stuk minder groot, maar die voor Bont voor dieren wordt steeds groter; de naam van de organisatie vind ik al heel mooi gevonden, de naam voor de verkiezing is nog mooier en als je op termen als ‘Haute Torture’ en ‘martelmode’ komt dan ben je een taalgebruiker die in mijn lijstje met ‘lievelings’ komt. 20160322_114057

Read Full Post »