Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘black lives matter’

Als mensen in de zeventiende eeuw meer dan één boek in huis hadden, dan was dat tweede boek zonder twijfel ‘Houwelick’ (1625) van Jacob Cats. Dat eerste boek was natuurlijk de bijbel en dat tweede was al even belerend: een bundel vol gedichten die bol staan van de misogyne rommel. Maar hij had gelukkig niet alleen een hekel aan vrouwen, maar ook aan kinderen, getuige zijn beroemdste dichtregel kinderen zijn hinderen.
Dat zijn dan de twee boeken die je wereldbeeld vormen. Boeken die je vertellen dat je, als god het van je vraagt, je kind moet offeren en dat vrouwen minderwaardig zijn en naar hun man moeten luisteren. En dan was het in de Nederlandse Gouden Eeuw nog relatief goed gesteld met de positie van de vrouw.
Het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik tijdens mijn studie Historische Letterkunde (en daarna) een gezonde hekel aan ‘vadertje Cats’ had.
Gelukkig zijn de tijden veranderd en hebben de meeste mensen hele andere dingen in de kast staan (en kinderen op een voetstuk, maar dat is weer een ander verhaal), maar als er slechts twee boeken in die kast mogen staan, laat ‘Maar waar kom je ècht vandaan?’ er dan één van zijn. ‘Maar waar kom je ècht vandaan?’ is een bundeling van 100 interviews met Nederlanders, afgenomen en gebundeld door Robert Vuijsje. Een deel van deze interviews was al te lezen in ‘Kaaskoppen’ (2016), maar in deze nieuwe bundel staan er veel meer en ook van veel recenter datum. Het gaat in op de Black Lives Matter beweging, over de verandering van ‘blank’ naar ‘wit’ en over wat de tweede (of eerste) identiteit van de geïnterviewde voor hen betekent.
100 verhalen over de Nederlandse identiteit die een genuanceerder en gevarieerder beeld geven dan ‘één koekje bij de thee’. Een aanrader voor iedereen die in een witte bubbel leeft. Ik kende het grootste deel van de geïnterviewden, maar lang niet allemaal. Van Karin Amatmoekrim had ik bijvoorbeeld nog nooit gehoord (maar het volgende boek dat ik ga lezen is door haar geschreven), van Sandra Reemer natuurlijk wel. Van Sinan Çankaya en Murat Isik had ik al een boek in de kast staan, maar Bokoesam en Dopebwoy waren me geheel vreemd. En ze hadden allemaal iets interessants te vertellen.
Dus als er slechts twee boeken in je kast staan: zorg dan dat ‘Maar waar kom je ècht vandaan?’ er één van is (en stel die vraag nooit meer). En dat andere boek? Daar ga ik even over nadenken. Otje, misschien?

Read Full Post »

Zomergasten is weer begonnen en ik geloof niet dat men nog kan zeggen ‘dat er geen hond naar kijkt’, getuige de reacties. Ik ben een ‘terugkijker’ dus ik heb de eerste aflevering van het seizoen in delen via mijn laptop zitten kijken. Voor mij was deze uitzending extra interessant omdat het de eerste generatiegenoot was die ik als Zomergast zag (wellicht was Typhoon niet de eerste millennial maar wel de eerste die ik zag). Dat zorgde voor wat herkenning, we waren beiden jong in de jaren ’90, maar daarnaast koos hij ook tv-fragmenten uit programma’s die mij onbekend waren. Een mooie en leerzame avond (voor mij waren het twee middagen). Maar sommige mensen haalden er hele andere dingen uit.
Typhoon is namelijk niet alleen bekend vanwege zijn poëtische rapteksten en de documentaire ‘Amsterdam, sporen van suiker’ maar hij is ook tegen wil en dank het gezicht geworden van etnisch profileren in Nederland. In 2016 schreef hij op zijn Instagram-account over de zoveelste aanhouding omdat zijn auto niet ‘matcht’ met zijn profiel: in Jip en Janneke-taal, hij rijdt in een te dure auto voor iemand met een donkere huidskleur. Vervolgens werd hij door De Wereld Draait Door uitgenodigd om daarover te vertellen.
Zomergasten presentatrice Janine Abbring stipte het even aan maar wilde het gesprek niet wéér in anecdotes laten vervallen omdat het nu tijd is om van ervaringsverhalen over te gaan op structurele oplossingen die institutioneel racisme uitroeien.
,,Als je de lucht ademt in een samenleving, dan adem je deels ook dat geïnstitutionaliseerde racisme. Dat komt binnen, dat kan sluimeren. Dat is die blinde vlek”, zei Tyhoon (Glenn de Randamie).
Dat schoot de nationale haatpruik natuurlijk in het verkeerde keelgat:,,Ga dan lekker in een ander land de lucht inademen als het je hier niet bevalt en laat ons met rust met je ziekelijke gezeur” twitterde die gepikeerd.
Nu vraag ik me af welk ‘ander land’ de haatpruik adviseert aan een man die als jongetje is geboren in een plaatsje op de Veluwe, maar afgezien daarvan daarvan ben ik de hele ‘als je het niet bevalt…’-retoriek een beetje zat. Daarom wil ik je twee situaties schetsen.
♥ situatie 1
‘Hoe was je date?’
‘Oh dat, nou, ik zag ‘m zitten in dat café en hij bleek witte sportsokken aan te hebben dus toen heb ik rechtsomkeert gemaakt.’
♥situatie 2
‘Hoe gaat het nou tussen jou en Eric?’
‘Nou, je weet dat we zo onze problemen hebben, maar we hebben het laatst goed uitgepraat en ik heb hem verteld dat sommige dingen die hij doet me echt pijn doen. Ik heb wel het gevoel dat hij luisterde. En ik geloof ook dat het geen kwade opzet is, hij is gewoon niet anders gewend.’

In welke van deze twee situaties is er sprake van liefde en (wederzijds) respect? Kun je de wens om je vaderland nog beter te maken dan niet zien als de ultieme daad van liefde? Typhoon houdt dus veel meer van Nederland dan de haatpruik.

Read Full Post »

Dankzij de Black Lives Matter beweging is er de afgelopen periode extra aandacht geweest voor woke literatuur (woke betekent in dit geval boeken die inzicht geven in het leven van zwarte mensen). De titel die het meest genoemd werd, en die ik zelf ook het vaakst noem, is The hate u give. Een andere titel die steeds terug kwam was ‘Dear Martin’.
Net als ‘The hate u give’ is ‘Dear Martin’ een young adult novel, bedoeld voor een jong lezerspubliek (ik zou zeggen vanaf 14 jaar voor goede lezers) maar zeker ook de moeite waard voor iedereen die ouder is dan adolescent.
Ik verwachtte dat ‘Martin’ de hoofdpersoon van het boek zou zijn, maar dat had ik mooi mis. Martin slaat op dè Martin, Dr King.
Justyce (what’s in a name) is 17 jaar oud en gaat naar een prestigieuze High School waar hij één van de weinige zwarte leerlingen is. Samen met zijn beste vriendin zit hij in het debate team, hij is de beste leerling van de klas en hij heeft zijn hoop op Yale gevestigd.
Maar dat weet de agent niet die hem op een avond een comateus-dronken vrouw in een auto ziet zetten. De agent trekt snel (de verkeerde) conclusies en Justyce ligt urenlang geboeid op de grond.
Voor een schoolproject is hij brieven gaan schrijven aan ‘Dear Martin’, Martin Luther King, om te zien hoeveel er terecht is gekomen van de dromen die de dominee had in de jaren ’60. De conclusies die Justyce moet trekken worden steeds bitterder naarmate de roman vordert.
In het begin leest deze roman meer als een toneelstuk dat opgedeeld in in ijzersterke scènes (het zal me dan ook niet verbazen als ‘Dear Martin’ snel verfilmd zal worden en ik tip Niles Fitch voor de rol van Justyce), wat overigens niet wil zeggen dat de hoofdpersoon ‘vlak’ blijft. ‘Dear Martin’ is niet alleen een heel toegankelijk boek dat een belangrijk thema behandelt, het geeft mensen die met regelmaat de black lives matter-discussie (moeten) voeren een schat aan argumenten. Laat dat maar aan debate team SJ en Justyce over.

Read Full Post »

Het voeren van de Pieten-discussie is zoals het doen van je belastingaangifte: het komt nooit goed uit. Eind november mag het niet, want we hadden het net zo gezellig en ‘ja maar de kinderen’ en als je het in de zomer wil aankaarten dan zuchten de mensen ‘begint dat nu al?’.
Belastingaangifte dus: niemand heeft er zin in en je kunt het ook nooit goed doen. Ik vind het dus niet zo verwonderlijk dat de gemeente waar mijn stad toe behoort middenin een hittegolf heeft besloten geen subsidie meer te verlenen aan Sinterklaasintochten waar blackface pieten te zien zijn. En ik verbaasde me er evenmin over dat een Facebookgroep vol Boomers en andere bejaarden op z’n achterste poten stond toen dat op de voorpagina van Haarlems Dagblad te lezen was.
‘Verschrikkelijk!’ reageerde iemand. Nee, Koos Steiger-volkszanger, kinderen die hun leven lang worden uitgemaakt voor Zwarte Piet en dat er dan nóg mensen zijn die beweren dat het niets met racisme te maken heeft, dát is verschrikkelijk. Misschien kun je daar eens een liedje over kwelen.
Iemand van mijn eigen generatie vroeg oprecht welke argumenten mensen nou eigenlijk hebben om het uiterlijk van piet niet aan te willen passen. Ik ben eens gaan kijken en ik zag geen enkel steekhoudend argument, alleen Jeremiades die druipen van vals sentiment in de trant van ‘ben jij nooit jong geweest en heb jij nooit pepernoten van ZWARTE piet gehad?’
Punt 1: kruidnoten, echte pepernoten werden zelden uitgedeeld, punt twee: wij zeiden thuis piet, geen zwarte en punt drie: als je partner naar de kapper gaat, ga je dan ook huilend vragen of de seks slecht is geweest? Of hij of zij al die jaren wel van je gehouden heeft?
Als iemand van uiterlijk verandert dan is dat zijn of haar of hen keuze. Dat wil niet zeggen dat je geen mooie herinneringen aan het verleden mag koesteren.
Al die klaagzangen die kant nog wal raken maken slechts één ding duidelijk: mensen voelen zich er ongemakkelijk mee. Ze worden aangesproken op iets waar ze nooit over na hebben hoeven denken, namelijk institutioneel racisme. En als je dat benoemd dan worden ze pas echt giftig want ‘ze zijn toch geen racist?’
Laat me je dan nu vertellen: als je PVV of Democratie voor de Vorm (uitleg van de ware naam van FvD van Pieter Derks) stemt, dan ben je een racist. Vind je nog steeds dat Zwarte Piet in blackface moet, dan heb je racistische denkbeelden.
Want vergis je niet, je hoeft geen Nazi-groet te brengen en kruisen te verbranden om racistische denkbeelden te hebben. Je bent dan misschien geen alt-right maar als je nog steeds denkt dat mensen van kleur dezelfde kansen hebben of de wereld hetzelfde ervaren als jij ben je op z’n minst alt-light.
En dat is voor een deel te wijten aan de cultuur waarin we leven. Wist je bijvoorbeeld dat die truttige smurfin van origine een door Gargamel gemaakte intrigant was? Toen had ze nog donker haar, maar nadat ze door Grote Smurf eenmaal ‘goed’ getoverd was, was ze blond. What the fuck? En dat gaat dan alleen nog maar over haarkleur, kun je nagaan welke boodschappen over huidskleur ons brein ongemerkt binnensluipen…

Read Full Post »

Twee weken geleden schreef ik een stukje voor alle Gerda’s en Henken die er op z’n zachts gezegd wat moeite mee hebben dat kranten en tv-programma’s de laatste tijd wat vaker mensen van kleur aan het woord laten. ‘Zwart is belangrijker’, mekkeren ze.
‘Ja, nu even wel’, schrijf ik dan terug, met daaronder een link naar deze blogpost.
Laatst kreeg ik als reactie op mijn commentaar ‘me tafel is wit’. Ik snapte er geen bal van. ‘Ik verstop me onder de tafel’ is een grammaticaal correcte zin, en als daar dan bij zou staan ‘omdat ik me schaam voor wat ik eerder schreef’ dan is het mij volkomen duidelijk. Maar ‘me tafel is wit’ klopt van geen kanten. Ook als ik ervan maak ‘mijn tafel is wit’, snap ik het nog steeds niet.
Ik vroeg het even aan de neurotypische mijnheer hier in huis. ‘Ze bedoelt dat je het woord ‘wit’ niet als huidskleur mag gebruiken.
Grappig, die mensen die altijd hun mond vol hebben van ‘eigen volk eerst voor volk en vaderland’ spreken en schrijven de taal vaak belabberd (en ze plaatsen op Twitter de vlag van Luxemburg naast hun naam). Nee, voor mooi gesproken en geschreven Nederlands moet u bij Abdelkader Benali, Sinan Çankaya en Sylvana Simons zijn. En een Facebook-vriend schreef laatst nog: de mensen die er het meest trots op zijn zichzelf ‘blank’ te noemen laten zich bij de eerste de beste gelegenheid helemaal roodgloeiend bakken.
Ik kijk naar mijn eigen huid, die is ook niet wit meer, eerder een soort hazelnootbruin. Maar wit is mijn etniciteit. Want blank is mijn huid ook niet: er zitten littekens op en moedervlekken. Mijn huid is verre van ongeschonden.
Ik moet denken aan het blankhouten tafeltje dat ik ooit buiten had laten staan in de regen: het trok krom (gelukkig wist ik het met een laagje lak weer aardig op te knappen). Dat is wat ‘blank’ is: het kan niet tegen een beetje tegengeluid (in de vorm van regen) want dan trekt het gelijk krom.

Read Full Post »

Stel je voor; je bent Joods, Roma of Sinti, homoseksueel of je hebt een kind met een beperking. Of je bent het allemaal tegelijk, dat mag ook. Je woont in een stad (zeg voor het gemak even Haarlem) en op de Grote Markt staat geen standbeeld van Laurens Janszoon Coster maar van Arthur Seyss-Inquart, Rijkscommissaris van Nederland (1940-1945).
Als je op zaterdag over de markt loopt om stroopwafels te kopen, dan zie je die man op een sokkel staan. Als je met je dochtertje appelsap en cappuccino drinkt op het terras van Café Brinkmann, kijkt die man op je neer. Een man die alles wat jij bent zonder pardon wilde vermoorden. Een man die je dochter op dodentransport zou hebben gezet.
Welk gevoel geeft dat? En wat zegt je stad daarmee tegen jou?
En steeds als je ter sprake wil brengen hoe dat wringt, die man op die sokkel in je eigen stad, dan zeggen de mensen ‘ach, dat is de geschiedenis, wil je die soms uitwissen?’ Maar daar gaat het je niet om, je zou de geschiedenis misschien wel uitwissen, maar dat kan helemaal niet, je wil gewoon niet dat een man met zulke denkbeelden letterlijk op een voetstuk blijft staan.

Als je dit begrijpt, dan zou je ook moeten begrijpen waarom er nu over de hele wereld slavenhandelaren van hun voetstuk worden gehaald. Het korte antwoord op de vraag ‘moet dat nou? Is ‘ja’.
Onze premier kan wel beweren ‘dat we erover moeten praten’, maar dat hebben velen al jarenlang geprobeerd. Er werd hen telkens verweten ‘de geschiedenis uit te willen wissen’.
Voor zover ik weet staat er nergens nog een standbeeld van Hitler overeind en toch weet zo’n beetje elke Europeaan wie dat was.
Je kunt bordjes plaatsen die het hele verhaal vertellen in plaats van alleen ‘de glorieuze heldendaden’. Dat lijkt me een goed idee bij het praalgraf van Michiel de Ruyter, om maar iemand te noemen. Maar moeten stadsgezichten voor eeuwig bepaald worden door mannen die genocide hebben gepleegd? Zet die beelden in een museum met een bordje erbij en laat iemand anders het gezicht van je stad zijn. Voor Hoorn (NH) heb ik nog wel wat suggesties: vervang die J.P. Coen voor een beeld van Johanna Aleida Nijland (1870-1950), de eerste vrouwelijke doctor in de letteren, of anders Gré Visser (1917-2012), ereburger van de stad omdat zij tijdens de Tweede Wereldoorlog aan velen onderdak heeft geboden.
Zo sla je twee vliegen in één klap: de nazi’s en racisten worden netjes opgeborgen en de man-vrouwverhoudingen in standbeeldenland worden een ietsjepietsje rechter getrokken.

 

Read Full Post »

Wie was de eerste zwarte vrouw in Alabama (Verenigde Staten) die in de bus weigerde op de staan voor een witte passagier? Er zijn twee antwoorden op deze vraag: het ‘Triviant-kaartjes en kennisquizzen’ antwoord, en het historisch juiste. En waarschijnlijk weet je alleen het eerste.

Een vriend wees me op een filmpje dat de ronde doet op social media en in WhatsApp-groepjes. Daarin vertelt een zwarte vrouw (conservatief politiek activist Candace Owens) waarom George Floyd (het meest recente dodelijke slachtoffer van extreem politiegeweld) niet haar held is.
Ten tijde van zijn arrestatie was George Floyd volgens haar namelijk onder invloed van drugs en tot overmaat van ramp probeerde hij in een winkel te betalen met valse bankbiljetten. Owens zegt dat ze er misselijk van wordt dat George Floyd als een soort heilige wordt verheerlijkt door de Black Lives Matter beweging.
Maar laten we even kijken naar wat er beweerd wordt. Floyd was onder invloed van drugs. Is dat een misdaad? De wet in Minnesota is behoorlijk strikt als het gaat om drugs, maar er geldt ook een no victim, no crime-beleid. Als je er voor kiest om te gebruiken en je daar anderen niet mee schaadt, dan kraait er over het algemeen geen haan naar.
Tenzij je zwart bent.

Het betalen met nep-geld mag natuurlijk niet, maar ik kan me slecht voorstellen dat een winkel gelijk de politie zou bellen als een wit persoon een aankoop van een paar dollar probeert te doen met een vals tientje.
En al zouden ze de politie bellen, zouden die agenten dan ook met z’n vieren tegelijk hun knieën op het lichaam van de arrestant zetten? Ik weet wel zeker van niet.
Voor mensen met een donkere huidskleur gelden andere regels dan voor witte mensen.

En Candace Owens doet daar nog even een schepje bovenop. Want als we de redenatie van Candace Owens volgen, moeten mensen van kleur bijna heilig zijn om als symbool voor gelijke rechten te mogen worden gezien. En dat is niet nieuw, dat was 65 jaar geleden al zo, daarom zijn er twee antwoorden op de vraag uit de eerste alinea

Op 2 maart 1955 weigerde de 15-jarige scholier Claudette Colvin haar plek in de bus op te geven voor een witte passagier. Ze werd gearresteerd door twee agenten, in de boeien geslagen en uit de bus verwijderd. Dit alles gebeurde negen maanden voordat Rosa Parks weigerde haar plaats in de bus af te staan. Terwijl Rosa Parks de geschiedenis in is gegaan als ‘de eerste vrouw die…’
Claudette was niet het juiste meisje. Ze was een beetje brutaal, haar huid was te donker, haar haar kroest te veel en tot overmaat van ramp raakte ze kort na haar arrestatie in verwachting. De witte pers zou geen spaan van haar heel laten als ze daar achter zouden komen, concludeerde de civil rights movement.
Zelfs Claudette’s moeder zei ‘Laat Rosa het maar doen, witte mensen mogen haar graag.’
Haar dominee, die haar borgsom betaalde (Claudette werd verstoring van de openbare orde, het breken van apartheidswetten en het belagen van een politieagent ten laste gelegd. Het laatste was overigens een leugen) zei tegen haar: ‘Je hebt de revolutie naar Montgomery gebracht.’
Hij kreeg gelijk, maar zijn pupil werd niet het gezicht van die revolutie. Daar was een ander type vrouw voor nodig. Een respectabele, timide vrouw die tijdens haar arrestatie niet zou reppen over haar constitutional rights maar sereen voor zich uit zou blijven kijken. Als een heilige. Alleen zo iemand zou kunnen rekenen op de sympathie van de witte bevolking.

We zijn inmiddels 65 jaar verder en nog steeds is alleen ‘een bepaald type’ person of colour geaccepteerd. Michelle Obama moet tijdens speeches uitkijken dat ze niet té gepassioneerd gaat praten, want dan wordt ze afgeschilderd als angry black woman.
In een filmpje van Voxpop over wit privilege vertelt een man dat hij, als hij ergens binnen stapt altijd overdreven vriendelijk moet zijn zodat witte mensen zich op hun gemak voelen.
Wanneer komt de dag waarop zwarte mensen geen halve heiligen meer hoeven te zijn om op dezelfde sympathie te kunnen rekenen die witte mensen in beginsel krijgen?

Het was Candace Owens waarschijnlijk beter uitgekomen als een tweede Rosa Parks het gezicht was geworden van alle grote Black Lives Matter demonstraties van 2020, maar ze heeft pech. George Floyd werd het gezicht omdat er duidelijke beelden waren. Bovendien is de slogan Black Lives Matter, niet saintly, pallatable Black Lives Matter. Het wordt tijd dat we ons realiseren dat er een grote verscheidenheid is aan black lives, net als bij witte levens, en dat het respecteren hun constitutional rights geheel vanzelfsprekend moet zijn, ongeacht gedrag, afkomst of uitstraling.

 

Kim Bergshoeff
http://www.kimindepen.nl

Read Full Post »

Kranten schrijven artikelen waarin ‘woke’ literatuur en documentaires op een rijtje worden gezet, social media stroomt vol met beelden van mensen die met mondkapjes om op anderhalve meter afstand van elkaar demonstreren, de journaals berichten over Black Lives Matter en de praatprogramma-tafels zien stukken minder wit dan voorheen (dankjewel M). De witte mens is even niet het middelpunt van de (media-) wereld.
En dat is voor sommige mensen ietwat…ehm, ongemakkelijk.
Zo reageerde ene Gerda onder een artikel van NRC over de achtergrond van de Black Lives Matter-beweging dat het nou eens afgelopen moet zijn, racisme is volgens haar niets meer dan pesten. Want zij werd weleens uitgemaakt voor brillenjood en een ander wordt uitgescholden omdat hij dik of juist dun is. ‘Ga eens leven’, was de uitsmijter van haar duit in het zakje.
Meestal reageer ik niet op de laatste sputteringen van een uitstervende generatie maar dit was zó exemplarisch dat ik het niet kon laten. Want het is vrij lastig om ‘te gaan leven’ als er vier politieagenten op je lichaam aan het knielen zijn. En de reactie van Gerda is precies was wit privilege is: honderden jaren onderdrukking af kunnen doen als ‘pesterij’.
Dus dat schreef ik. Waarop ene Henk (ik verzin deze namen niet!) mij een sneu figuur noemde ‘omdat ik kleur zie’.
Ooit was het salonfähig om te zeggen dat je geen kleur ziet en dùs niet racistisch bent. Maar diverse onderzoeken (onder meer te zien in de documentaire ‘Wit is ook een kleur’) hebben uitgewezen dat ‘het niet benoemen’ niet betekent dat (onbewust) racisme wel degelijk het brein binnendringt.
Om racisme uit te bannen moet je juíst wel kleur gaan zien, kleur gaan zoeken. Zoals je ook ‘de vrouw’ moet zoeken. Hoe vaak roep ik niet naar de tv als Rutte weer op een bordes staat met de koning: ‘Iedereen is wit!’, naar een jury die een prijs heeft toegekend: ‘witte mannen bekronen een witte man!’ of naar ‘president’ Drumpf: ah, witte mannen ondertekenen een wet die beslis over de lichamen van vrouwen.
Ga dus op zoek naar kleur: lees boeken die geschreven zijn door iemand die een andere huidskleur heeft als jij zodat je een ander leven ervaart, stem op iemand met een andere culturele achtergrond dan de jouwe, zodat hun stem gehoord wordt, kijk naar tv programma’s waar ‘de ander’ te zien is. Zie kleur.
Ik zie inderdaad kleur, en als me dat ‘een sneu figuur’ maakt dan heb ik daar maar één antwoord op, Henk: ok, Boomer.

Read Full Post »

We zijn boos. Zo boos dat sommigen van ons de straat op zijn gegaan, ondanks de dreiging van het coronavirus. Anderen spreken daar schande van, maar ik vraag me af of diezelfde mensen de afgelopen tijd naar het tuincentrum, de doet-hetzelvert-zaak of een druk park zijn geweest. En of ze toen, net zoals het merendeel van de demonstranten, een mondkapje droegen. Zo nee, dan mogen ze wat mij betreft nu wat ducttape gaan dragen.
Want de demonstranten hadden een veel belangrijker boodschap dan wat je dan ook bij de Gamma of Intratuin kunt kopen: artikel 1 van de grondwet wordt niet goed nageleefd.
Laat dat even goed doordringen:  het gaat niet om een amendement, of een verordening maar om de eerste regel: discriminatie is verboden maar het gebeurt toch, elke dag en in elk land. De dood van George Floyd in Minneapolis vormde de aanleiding van het protest, maar laten we vooral niet in de illusie leven dat dat soort dingen hier niet gebeurt.
Terwijl de dappersten protesteerden op de Dam (te veel mensen, volgens de autoriteiten-stel je eens voor: de demonstratie is mislukt, er kwamen te veel mensen…) of elders, bleven de meeste mensen thuis en probeerden via social media of anderszins hun stem te laten horen.
Door artikelen te delen, door zich in te lezen (leestip: the hate u give), petities te tekenen en/of te doneren aan de familie van het slachtoffer, zodat ze een advocaat in de arm kunnen nemen om de agenten die hun zoon en vader hebben vermoord, aan te klagen.
Afgelopen dinsdag was het op social media #blackouttuesday: zwarte dinsdag. In plaats van vrolijke foto’s van ons dagelijks leven dat langzaamaan een beetje van het slot gaat, plaatsten velen een zwart blokje met het hashtag #blackouttuesday, #icantbreathe (de laatste woorden van George Floyd) of #blacklivesmatter. So far so good. Een enkeling voegde daar #alllivesmatter aan toe, of reageerde met die woorden. En daar gaat het mis.
Want dat de levens van witte mensen ertoe doen is helemaal niet im frage. Witte mensen zetten hun leven niet op het spel als ze hele normale dingen doen zoals een stukje gaan hardlopen (Ahmaud Arbery) of spelen in het park (Tamir Rice) en talloze andere dingen. Beginnen over ‘all lives’ terwijl het dit keer even ging over ‘black lives’ slaat de plank mis.
Het is net zoiets als zeggen ‘ja maar ik vind verdrinkende vluchtelingen erger’ in antwoord op een opmerking over de misstanden in de bio-industrie. Daar ging het even helemaal niet over. En niemand heeft ooit beweerd dat een veganist per definitie vóór het verdrinken van mensen is.
En ik geloof heus dat sommige mensen het met de beste bedoelingen hebben opgeschreven, ik ben zelf de eerste om ervoor te pleiten alle levende wezens dezelfde rechten toe te kennen, maar die #alllives tag is gekaapt door alt-right met de bedoeling om de aandacht af te leiden. Dus als je een hashtag wil gebruiken, niet die. Het gaat nu even over black lives en alles wat wij kunnen doen is luisteren, hun verhalen delen en steunen.

Read Full Post »