Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Barack Obama’

Het was ongetwijfeld één van de duurste boeken van het afgelopen jaar (vooral in de Nederlandse vertaling), maar je kreeg er dan ook wel heel veel bladzijdes voor. En dat was dan nog maar het eerste deel van wat samen de autobiografie van voormalig president van de Verenigde Staten Barack Obama moet vormen. Dat hij van plan is een hele boekenkast te vullen met zijn memoires is niet zo vreemd, hij mag eindelijk weer uitweiden zonder dat een campagneleider of chief of staff ‘korter!’ roept als Maxime Hartman tegen een mijnheer met een aardewerken broodmandje.
Want Obama is niet van de quick and dirty oneliners, Obama is van het ‘aan de ene kant’ en ‘aan de andere kant’ en de hele voorgeschiedenis van meerdere kanten bekijken. Of, zoals een campagneleider het ooit samenvatte na een proef-debat: ‘U heeft een tien voor de spreekbeurt, maar nul stemmen gewonnen.’
En dat zijn de anekdotes die de lezer het meest zullen bijblijven na het lezen van ‘A promised land’: de zelfspot waarmee Obama deze voorvallen opschrijft. Dat, en de fragmenten waarin hij over zijn dochters schrijft, maken ‘A promised land’ meer dan alleen politieke memoires. Toch is het dat bovenal: een dikke pil over politiek. Over campagnevoeren, over het nemen van beslissingen, over puinruimen tijdens een economische recessie waar de vorige president je mee heeft opgezadeld, over een oorlog die je ook hebt geërfd en waar je nooit vóór was maar waar je nu het beste van moet zien te maken en over senator Mitch McConnell die eruit ziet als een meer dan 100 jaar oude schildpad maar zich gedraagt als een slang (mijn woorden, niet die van Obama) en alles maar dan ook àlles dwarsboomt wat Obama door de senaat wil krijgen.
Wie een easy read á la ‘Becoming’ (het boek van mevrouw Obama) verwacht komt bedrogen uit. A promised land is bij tijd en wijle pittige kost en alleen aan te raden aan mensen die geïnteresseerd zijn in politiek. Of zoals iemand op GoodReads het samenvatte: ‘Well, that was…thorough.
En dat is het, doordacht en gedegen en goed onder woorden gebracht met af en toe wat kurkdroge humor. Precies zoals Obama zelf.

Read Full Post »

Het is ruim 8 jaar geleden. Ik was juf van groep 6 en ik had een mijnheer. Die had ik toen net nieuw. Voor zijn werk ging hij naar de Verenigde Staten. Heel eventjes maar hoor, hij kwam terug. Ik vroeg hem of hij iets voor me mee kon nemen: ‘iets’ aan campagnemateriaal van de op hande zijnde presidentsverkiezingen. En dan vooral graag iets met de kandidaat van de Democratische partij erop.
Het werd een T-shirt en ik nam het mee naar mijn klas. Een soort show and tell, maar nu was het de juf die iets wilde laten zien. Ik vroeg mijn leerlingen of ze wisten waarom deze verkiezingen belangrijk waren. Dat wisten ze: omdat er voor het eerst een donkere man president kon worden. Ik vertelde dat ik hoopte dat hij zou winnen omdat hij beter zou zijn voor arme mensen dan de andere kandidaat en dat deze mijnheer hoop zou geven en dat er daarom misschien wel heel veel mensen zouden gaan stemmen die dat anders niet zouden doen.
De rest is geschiedenis die gelukkig geschreven is. En als het heel koud is draag ik het shirt als pyjama. Niets warmer dan de bromance van Barack en Joe, daar zijn we de afgelopen jaren wel achter gekomen. Acht jaar, zolang mocht de droom van hoop duren. De mijnheer die het shirt meenam blijft als het goed is, maar van die andere moet ik afscheid nemen.
In ieder geval van de vooruitgang, de hoop en de fatsoenlijkheid die hij vertegenwoordigde. De man die zichzelf feminist durfde te noemen. In het openbaar durft te zingen. Grappen maakt over zijn ‘bromance’ en de homofobie die in sommige delen van zijn land heerst. En vervolgens door de gangen van het witte huis rende met een regenboogvlag.
Maar dat is allemaal voorbij. De kreukvrije man gaat in de wasmachine en wat we ervoor terugkrijgen is een heleboel vuiligheid.
Gelukkig hebben we de memes nog.

Read Full Post »

‘Misschien wel de beste autobiografie die ooit door een Amerikaanse politicus is geschreven’ luidt de blurb van TIME achterop ‘Dromen van mijn vader’, maar het grappige is dat dit helemaal geen (auto)biografie van een politicus is, de auteur schreef het boek toen hij campagne ging voeren voor het senatorschap voor de staat Illinois. Het boek eindigt ermee dat de auteur op een advocatenkantoor werkt en zich vooral bezighoudt met maatschappelijk werk, kerken en huisvesting. En af en toe een discriminatiezaak.
Maakt dat het boek minder interessant? Nee, het maakt het juist veel beter. Want Obama de politicus, die kennen we nu wel. En ook al weet iedereen (behalve Drumpf) wel dat hij op Hawaii is geboren en voor een groot deel door zijn grootouders is opgevoed, het is iets anders om het allemaal van hemzelf te horen (want zo leest het boek, alsof hij naast je gaat zitten en je iets vertelt over zijn jeugd, over zijn familie en wat hem vormde). Bovendien gaat het verhaal nog iets verder dan dat wat we al weten, hij vertelt over zijn vroege jeugd op Hawaii met zijn moeder en grootouders maar ook over de tijd dat hij in Indonesië woonde met zijn moeder en haar tweede man en over de periode waarin hij in Chicago als maatschappelijk werker actief was. Het laatste deel van het boek behelst zijn bezoek aan Kenia en de (nadere) kennismaking met de familie van zijn vader.
Ik wilde hier schrijven dat Obama, nu hij het witte huis moet verlaten, gelukkig de tijd heeft om méér boeken te schrijven, maar een blik op Google leert me dat hij dat al gedaan heeft. Gelijk heeft ie want als ze net zo goed zijn als zijn autobiografie dan zijn ze zeer de moeite waard. 361b3cf6c7838fda9c670185c5201ac8

Read Full Post »