Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Ariadne’

Als je net zo dol bent op de romans ‘Circe’ en ‘The song of Achilles’ (geschreven door Madeleine Miller) als ik ben, dan komt de naam ‘Jennifer Saint’ vroeg of laat op je pad. Net als Madeleine Miller schrijft ze romans waarin een bijfiguur uit de Griekse Mythologie die hoofdrol speelt: de welbekende (of iets minder bekende) verhalen gezien door de ogen van een vrouw van wie we tot dan toe meestal niet meer wisten dan wie haar vader, haar broer of haar geliefde was.
Hoofdpersoon van haar debuutroman is Ariadne, een naam die ik als kind kende omdat het de titel was van een tijdschrift voor ‘zelfmaakmode’ (als ik het Google kom ik tijdschriftomslagen tegen van mensen in truien die ik ook had). Later, waarschijnlijk tijdens het kijken van een aflevering van Twee voor Twaalf, leerde ik dat dat een goedgekozen naam was omdat Ariadne een Griekse heldin was die iets had gedaan met een bolletje draad en dat het iets met de minotaurus van doen had. Die minotaurus speelde ook al een klein rolletje in Circe (net als uitvinder Daedalus die het labyrinth maakte).
Ariadne is de dochter van de arrogante en hardvochtige koning Minos die door Poseidon wordt gestraft met de minotaurus. Een straf die Minos weet om te buigen tot een middel om zijn vijanden mee te straffen: elk jaar moet Athene zeven jongens en zeven meisjes naar Kreta sturen die het labyrinth in zullen worden gestuurd om als voedsel voor de minotaurus te dienen.
Ariadne en haar zusje Paedra houden zich verre van deze praktijken tot het jaar waarop ze de jongeren van Athene aan ziet komen. Eén van hen valt haar op: een onverschrokken jonge man met een vastberaden blik in zijn groene ogen: Theseus, prins van Athene.
Als ze hem helpt gaat ze tegen haar familie in…welke keuze maakt ze…?

Tijdens het lezen van ‘Ariadne’ kwam Griekenland weer voor me tot leven. De eilanden, de blauwe zee, de rotspartijen, het was alsof ik er pas nog was geweest in plaats van jaren geleden. Het verhaal verliep vloeiend en de personages waren goed uitgewerkt, zij het niet zo goed als die in de romans van Madeleine Miller. Een raar detail dat me steeds uit het verhaal haalde: de auteur heeft zo’n beetje alle personages blond gemaakt. Ariadne, Phaedra en Dionysos, allemaal blond. Heel raar want ik heb nog nooit een afbeelding van Ariadne gezien waarop ze blond was. Ik nam het dan ook niet van de auteur aan en schiep mijn eigen beeld, dus elke keer als het genoemd werd dacht ik ‘blond, wie is er blond?’. Ariadne wat mij betreft niet, en Dionysos zag er in mijn hoofd uit als Oscar Isaac in de film ‘Agora’. Jennifer Saint kan me nog meer vertellen.

Read Full Post »