Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Amsterdam’

Vorige week liep ik met het hondje richting Pretoriaplein. Het was zonnig en ik dacht dat ik al behoorlijk wakker was, maar ineens moest ik met mijn ogen knipperen. Maar ik had het toch goed gezien: er hing een hele rare poster op de papierbak. Daar blijkbaar opgehangen door de gemeente.
‘Eendjes voeren? Deze gast eet ook mee’ stond erop. En daaronder een foto van een muisachtig wezentje met een slabbetje om en mes en vork in zijn knuistjes. Heel schattig.
Mij leek het alleen een stuk zinvoller om mensen te informeren dat het juist geen goed idee is om de eendjes te voeren. dat ‘voeren’ bestaat namelijk meestal uit brood, en dat vult zonder te voeden. En niet-opgegeten brood vervuilt het water, waar eenden dan weer ziek van worden. En als eenden een vol gevoel hebben gaan ze én niet meer op zoek naar voedsel dat wél voedt én als ze zich vervelen gaan ze elkaar te lijf.
Want zo zijn ze. Wat die gast betreft, heeft kikker (die van Max Velthuijs)  ons niet geleerd dat die heel aardig is? En was er niet ooit zo’n ‘Gast aan tafel’-actie van de Novib ofzo? Wat wíl de gemeente nou?
Maar het aller-verwarrendst was de zogenaamde afzender van de boodschap: gemeente Amsterdam. Wacht even…heb ik iets gemist? Is er een coup gepleegd? Een Hitleriaanse annexatie waar iedereen zich maar in heeft geschikt? Of heeft er een beleg plaatsgevonden waarmee Amsterdam door de Spanjaarden werd gesteund omdat eerstgenoemden ons tijdens de 80-jarige oorlog een loer hebben gedraaid? 
Het lijkt me stug dat ik daar niets van zou hebben gemerkt (afgezien van die rare poster dan), dus ik mag dan niet veel van die poster snappen, maar één ding weet ik wél: ik woon GVD níet in Amsterdam.
Zo, en nu ga ik de eendjes lekker havermout voeren (dat mogen ze wél) en hopelijk komt dat leuke knaagdier ook even langs.

Read Full Post »

Ik ben een Haarlemse mug en de echtgenoot is geboren in Rotterdam, dus Amsterdam spreken wij thuis uit als *kuch*. Ik heb er vier jaar gestudeerd maar kan niet zeggen dat ik er een warme band mee heb. Als we er zijn willen we vaak ook zo snel mogelijk weer weg.
Je moet dus van goeden huize komen om Amsterdam leuk te maken in mijn ogen. Gelukkig komt Yasmina Aboutaleb (ja inderdaad, de dochter van) dat. ‘Dit maak je nooit meer mee’ is de bundeling van de stukjes die ze sinds september 2015 voor Het Parool schrijft. Haar columns zijn kleine stadsportretjes waarin niet zijzelf, maar de buurt waarin ze loopt of fietst, een nieuw gebouw of één van de (vreemde) kostgangers van de stad centraal staat.
Er zullen weinig columnbundels zijn waarin het woord ‘ik’ zo sporadisch gebruikt wordt. Pas in het stukje ‘herfst’ merk ik dat de auteur aan het woord is als ze aan twee energieke zestigers vraagt wat ze zoeken (Japanse kastanjes). Maar nog steeds zijn de kastanjezoekers het onderwerp van de column. In een ander stukje zijn het de bezoekers van een café, twee dames die niet bij de kapper vandaan komen, schakers, de rij mensen voor een oliebollenkraam in de stralende zon, mannen in een oranje overall die een buizerd zien, vrouwen bij de pashokjes in de Bijenkorf en jongeren die een speelfilm maken.
En ze zijn stuk voor stuk leuk en mooi: goed voor een glimlach. 20170220_122440
Mijn oma zou het overigens roerend eens zijn met de column ‘Gewonemensennaam’, over mensen die hun hond een ‘gewone’ naam hadden gegeven, waardoor het leek alsof ze een vriend riepen in plaats van hun viervoeter. Mijn oma vond het ooit héél stom dat haar buren hun kat ‘Hans’ hadden genoemd want zo heette haar jongste zoon ook en ‘het is een mensennaam.’

Read Full Post »

In het tijdschrift ‘Boek’ lees ik een artikel over ‘een provinciestad onder de rook van Amsterdam’. Ah, een artikel over Amstelveen denk ik, totdat ik naar de foto’s kijk. Die komen me wel erg bekend voor… Het gaat dus over de provincieHOOFDstad, de stad waar alle Euro bankbiljetten worden gedrukt, de stad waar Mulisch is geboren en Elle van Rijn nog steeds haar bestsellers typt. De stad die al stadsrechten had toen Amsterdam nog een weiland was: Haarlem.
Hetzelfde gevoel van irritatie bekruipt me als ik woontijdschriften en damesbladen lees met daarin interieurreportages van huizen van ex-Amsterdammers. Het zijn vooral de bijbehorende interviews die ‘t ‘m doen: “We wilden niet meer in

Zicht op de stad Haarlem met het Spaarne, Teylersmuseum en Bakenessertoren

de stad wonen en toen hebben we een huis in Haarlem gekocht.” Pardon?? Als je nou zegt ‘we wilden dichter bij het strand wonen’ of gewoon ‘we waren Amsterdam zat’ ok, dat snap ik. Haarlem is natuurlijk de echte ‘stad achter de duinen’ en een stuk leuker dan Amsterdam. Maar een stad ís het. Als sinds het jaar 1245. En intussen slopen de Amsterdammers de muren uit onze mooie jaren 30 woningen en laten een gietvloer over de hele benedenverdieping leggen zodat de ‘kids’ lekker kunnen skeeleren in huis. Doodzonde als je het mij vraagt want ik vind open keukens armoedig: net of je in een CenterParks huisje woont, maar dit terzijde. Mijn punt is vooral dat Haarlem een stad is met een rijke historie en een eigen identiteit die zich apart van Amsterdam ontwikkeld heeft. En wie het niet gelooft moet maar eens een kijkje nemen in een van de vele musea die de stad rijk is…..
Maar zoals met zo veel dingen, is het allemaal de schuld van de televisie. Die spiegelt ons voor dat Haarlem gewoon een buitenwijk van Amsterdam is. De serie ‘Verborgen Gebreken’ over een ‘Amsterdams’ makelaarskantoor? Meer dan 50% van de tijd zie je Haarlem. Het ‘Amsterdamse’ bloemenstalletje aan het begin van de film ‘First Mission’? Voor de gelegenheid even neergezet in het Kenaupark in Haarlem. Het ziekenhuis waar co-assistent Elin werkte? Staat in Haarlem. Het station dat je ziet in de film Ocean’s Twelve? Je raadt het al.
Maar nu is er dan eindelijk de serie ‘Levenslied’ die er eerlijk voor uit komt 100% Haarlems te zijn. Nu nog even stoppen met het slopen van onze keukens graag.

Read Full Post »