Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Yoga’ Category

Een paar jaar geleden moest ik er nog schamper om lachen: gepikeerde witte mensen in de VS verbrandden hun Nikes omdat Nike samenwerkte met Colin Kaepernick. American Football-speler Kaepernick, boegbeeld van stil protest tegen politiegeweld, was het gezicht geworden van hun nieuwe reclamecampagne. En bij rechte Amerikanen sloegen de stoppen door: ze maakten filmpjes waarin ze hun sportschoenen in de hens staken. Ik gniffelde, zette een kop thee en besloot mezelf op een paar nieuwe sneakers te trakteren. Inderdaad met zo’n woosh-teken aan de zijkant.
‘Dat zijn de Verenigde Staten’, dacht ik toen nog. Maar van de week zag ik een foto van een barbecue waarop een soort huisje van boeken stond. Wat was het geval: een mevrouw was boos op Saskia Noort vanwege een in AD verschenen column en daarom besloot die mevrouw om alle boeken van Noort die ze in huis had maar te verbranden. Ze was van mening dat dat ‘healing’ was. Ik ben benieuwd wat ze dan nu gaat lezen, Mein Kampf?
Onderwerp van de column was namelijk het feit dat Forum voor Demagogie (eerlijkere naam, bedacht door Pieter Derks) nu met acht zetels in de Tweede Kamer plaats kunnen nemen en dat dat mede te wijten is aan BN-er moeders en andere yoga-mutsen die op hen hebben gestemd ‘omdat ze het niet eens zijn met de corona-maatregelen’.
In haar column wijst Noort twee schuldigen aan: de media die de raaskallende kakker maar al te graag een podium geven omdat dat enerverende tv oplevert en spiri-types die hun bloedjes van kinderen het niet aan willen doen om een mondkapje te moeten dragen of zelfs een prikje moeten krijgen. Dat Thierry en zijn leger bruinhemden het niet zo hebben op kindertjes met een kleurtje van wie de ouders ongetwijfeld net zo veel houden als zij van hun eigen kinderen, dat boeit dan even niet, blijkbaar.
En dat is het probleem van politiek in soundbites. Stel dat er een partij zou zijn die ervoor zou pleiten de musea morgen weer open te gooien, dan zou ik eerst denken: ja!
En als ze er dan bij zouden zeggen dat mensen met blauwe of groene ogen en sproeten gratis naar binnen zouden mogen, dan zou ik denken ‘jippie!’ en een vriendin willen appen om iets af te spreken.
Maar als ik dan verder kijk en lees dat mensen met bruine ogen musea wat hen betreft niet in komen, dan is het NEE en kunnen ze op hun kop gaan staan met hun mooie beloften, maar mijn stem krijgen ze niet. Er is namelijk geen enkel excuus voor fascisme.
Of, zoals Saskia Noort in haar column schrijft: het is je ziel aan de duivel verkopen. ‘Hadden jullie echt een moederhart, dan had je gestemd op een partij die kiest voor een groene toekomst en kansen voor iedereen.’
Maar nee, ze beginnen liever alvast met de boekverbranding. Hebben ze enig idee hoe nadelig dat is voor de luchtkwaliteit? Wat mij betreft mag elke zweefteef die op FvD heeft gestemd zich verslikken in haar soy-chai latte.

Read Full Post »

Read Full Post »

De yoga-les is afgelopen. We vouwen alle dekentjes op en pakken de grote bolsters om ze terug te leggen in de kast. Voor mij staat een vrouw die, ik kan het niet anders omschrijven, de hele boel in één worp erin kwakt. De dekens scheef en bovenop dekens van een andere kleur, de bolsters dito en met de achterkant naar voren. Ik weet dat de eigenaresse van de studio blij wordt van dekens en kussens op kleur, en als ik heel eerlijk ben kan ik dit zelf gewoon niet aanzien, dus leg ik alles even goed voordat ik mijn eigen kussens een dekens in de kast leg. Recht. En zodanig dat de spullen die een ander gebruikt heeft er ook nog in passen.
Vervolgens doe ik mijn jas aan en zet mijn schoenen alvast op de mat. Straks zal ik als een gemankeerde ooievaar met één voet op de mat mijn schoen aan mijn andere voet wurmen. We ‘mogen’ namelijk niet met onze buitenschoenen in de studio lopen, vandaar het gehannes. Maar eerst pak ik nog even mijn tas zodat ik alles heb en gelijk de deur uit kan. Maar in de drie seconden dat ik mijn tas pak heeft zij haar schoenen naast de mijne gegooid en gaat zelf de geknakte kraanvogel uitvoeren. Er zit weinig anders op dan even te wachten. Al denk ik wel: als ik jouw spullen niet had opgeruimd dan was ik nu al de deur uit geweest.
Als ze klaar is schopt ze mijn schoenen eerst omver en gaat er daarna bovenop staan. Terwijl ze de deur open doet, doet ze het nóg een keer.
‘Je staat nu voor de derde keer op mijn schoenen’, zeg ik. Maar ze hoort me niet, of doet net alsof, en loopt de deur uit.
Ik weet dat het bij yoga gaat om ‘in jezelf keren’ en naar je eigen lichaam luisteren, maar ik geloof niet dat deze ‘na mij de zondvloed en schijt aan de rest van de wereld’ onderdeel uitmaakt van het achtvoudige pad. 

Read Full Post »

Dit jaar wordt er geen politicus van het jaar gekozen maar voor het Een Vandaag Opiniepanel, waar ook jaarlijks aan leden van het panel gevraagd wordt wie ze de politicus van het jaar vinden, heb ik laten weten wie míjn politicus van het jaar is. Of politica, zo je wil.
Onderstaande filmpje gaf de doorslag voor mijn keuze. Iemand die zo kalm en zo waardig dit in banen weet te leiden verdient mijn stem: voorzitter van de Tweede Kamer Khadija Arib. Iedereen die ooit nog zegt dat vrouwen niet geschikt zijn voor hoge functies omdat ze ‘emotioneel zijn’ moet dit fragment nog eens bekijken. Het grappigste deel is in dit stukje niet eens te zien, als de haantjes zijn afgedropen oppert ze dat yoga voor kamerleden misschien een optie is….. Ik hoop dat ze zelf in mijn klasje haar matje uitrolt.

Read Full Post »

Visualisatie

Het was vrijdag, de dag zat er bijna op. Het regende flink maar hondje en ik waren flinker want samen met een vriendin en een flinke paraplu naar de stad gelopen waar we thee (ik) en water hebben gedronken. Op de terugweg langs de bibliotheek en toen weer naar huis. Een flinke wandeling. En het gesprek tijdens de lunch (want die had ik ook nog) was ook niet van het type ‘luchtig en nietszeggend’. Wel heel goed, en mooi, maar ook over onderwerpen die nog even ‘bij je hangen’.
Tegen de avond trok ik de deur van ons huis weer achter me dicht: tijd voor yoga, daar was ik wel aan toe. Voor de verandering lijk ik ‘het enige meisje’ te zijn tijdens de les. Ik vind het wel grappig, op de middelbare school was ik het enige meisje in onze vriendengroep en ik voel me altijd wel op mijn gemak bij een dergelijke samenstelling. Maar dan komt er vlak voor aanvang van de les nog een vrouw binnen. En ik kan het niet helpen, als ze haar mat naast me uitrolt denk ik ‘Oh nee hè?’ De laatste keer dat ik met haar in de les zat deden we een visualisatie-oefening, in het Engels, waarbij de docent het woord sphere gebruikte en ze had toch echt een enorme talenknobbel, zei ze, maar dat woord kende ze niet en bovendien zag ze dat witte licht waar hij het over had ook maar niet voor zich. En daar gíng ze toen maar over door. Het heeft ons minstens een kwartier van de les gekost.
Voordat we echt beginnen vertelt onze docent iets over een wandeling die hij van plan is te organiseren met de cursisten. ‘We gaan dan naar middenduin’, vertelt hij.
Gelijk breekt de vrouw in ‘Oh nee hoor, dat moet je niet doen. Het stikt daar van de joggers…’
‘We gaan naar middenduin’, vervolgt hij..
‘Nee, je kan beter naar Elswout gaan’, zegt ze
Mijn buurman, die tegenover mij op een matje zit, zegt met een knipoog: ‘dan lopen we gewoon een stukje door, komen we uit in achterduin.’
Dan beginnen we. Met een visualisatie. Dat doen we niet vaak (de laatste keer was dat met die bol en dat witte licht) en ik vind het zelf erg leuk. Dit keer moeten we ons een roos voorstellen die in onze borstkas langzaamaan opengaat en waarvan de steel zich rond onze wervelkolom slingert, naar beneden.
Links naast me voel ik een enorme woede ontstaan die onderstreept wordt met zuchten. Oh hemel, straks gaan we het weer krijgen…. En ja hoor, zodra het belletje klinkt voor het einde van de oefening spuuwt ze het haast uit: ‘Ik ben tuinman en een roos kan helemaal niet slingeren!’ En dat is nog maar het begin van alles wat er mis is met de oefening.
Onze docent doet zijn best om haar uit te leggen waar deze goed voor is en waarom hij de ene keer kiest voor een mantra en de andere keer voor een visualisatie maar zij vindt ’t niks dus ze snapt niet waarom hij dat zo nodig moet doen. En dat gaat zo drie kwartier door. Er blijft nog tijd over voor twee, drie oefeningen en de eindontspanning schiet er ook bij in. Aan het einde van de les ga ik kapot naar huis. Als ik dat geweten had dan was ik thuis op de bank gebleven om even van alles te visualiseren.Scan_20151005 (4)klkrev2l

Read Full Post »

Volgens mij was het mijn moeder die ooit eens zei ‘Je hebt hoofdpijnkinderen en buikpijnkinderen.’ Het was niet moeilijk om te raden wat ik was: duidelijk het laatste. In de eerste vier jaar van mijn leven ben ik behoorlijk veel ziek geweest. Dat hield op toen mijn amandelen geknipt waren maar vele jaren later heb ik van het ‘buikpijnkind’-zijn mijn ‘beroep’ gemaakt.
Het gekke is dat ik, als ik nu ziek begin te worden, geen last meer krijg van mijn buik maar juist van mijn hoofd. Als ik een flinke verkoudheid heb raken mijn holtes verstopt en krijg ik hoofdpijn. En omdat ik medicijnen gebruik die mijn afweersysteem platleggen ben ik nogal eens verkouden. In mijn nachtkastje ligt dan ook steevast een flesje neusspray en in het keukenkastje staat een zak met stoomkruiden. Sinds zondag kan weer echt niet zonder. Zodra ik (half) wakker wordt gaat mijn hand op de tast naar het flesje neusspray die ik een aantal keren goed diep inadem. Als ik mezelf en mijn bonkende hoofd eenmaal naar beneden heb gesleept ga ik éérst met dat bonkende hoofd boven een kom heet water met kruiden staan stomen voordat ik me ertoe kan zetten om ontbijt te maken.
Een vriendin, die zelf astma heeft, raadde me aan om eens mijn neus te reinigen met zout water, met behulp van zo’n flesje. Op diverse websites lees ik dat het goed is voor de sinussen en dat het neusslijmvlies een belangrijke rol heeft in het immuunsysteem. Het lijkt me het proberen sowieso waard.
Eerst giet ik zout water in mijn ‘goede’ neusgat. Het loopt er netjes weer uit, de wasbak in. Daarna het verstopte neusgat. Ik voel de druk (die toch al niet gering was) op mijn neus toenemen. Even later voel ik het ook tegen mijn hoofd duwen. Maar het komt er maar niet aan de andere kant uit. Het flesje er maar uit gehaald en via dezelfde kant weer terug laten lopen. Vanavond nog maar eens proberen. Het is me in ieder geval duidelijk dat het geen overbodige luxe is om dit eens te proberen. 20160523_160851

Read Full Post »

Laatst vroeg ik via mijn Facebookpagina naar familie-uitdrukkingen en wijze raad die mijn volgers ooit gekregen hadden. Vorige week donderdag moest ik ineens denken aan een gevleugelde uitspraak uit mijn eigen familie. Op donderdagavond gaan vriend en hondje naar behendigheids-les en ik ga naar yoga, beide lessen beginnen om een uur of 7 en ik ben ongeveer om half 9 thuis, de mannen iets eerder. Na thuiskomst eten we. Niet alleen omdat yoga met een volle maag niet zo’n goed idee is maar ook omdat er simpelweg geen tijd is vóórdat we de deur uit moeten. Bovendien eten we normaal gesproken om half 8 en kunnen mijn darmen beter tegen een uurtje later dan tegen ruim een uur eerder.
Toevallig hadden we het vorige week over eten en hoe de anderen dat doen op donderdag. Eéntje eet er in twee delen: om 6 uur iets en bij terugkomst iets, de meesten eten vóór de les. En ik, ik neem om half 7 een sinaasappel en spoed me na de les naar huis, naar mijn keukenprins. Deze week had vriend echter wat ruzie met het recept van Aangenaam Thuis en duurde het allemaal wat langer dan gepland: om half 10 kreeg ik mijn dampende bord in handen.
Mijn grootouders hadden vroeger een slagerij (in de Teding van Berkhoutstraat) en met het opruimen en schoonmaken aan het einde van de dag kwam het wel voor dat ze later aten dan gepland. ‘Nou, we vreten weer in de nacht’, mopperde mijn oma dan. Ik betwijfel of ze ooit zo laat heeft gegeten als wij die donderdag…Scan_20151005 (4)h

Read Full Post »

Eigen training

Het is zondagmiddag, ik heb mijn yogamat uitgerold en volg de DVD yoga core training van Rodney Yee. Een pittige workout en als Rodney wil dat ik voor de zesde keer in downward facing dog ga staan besluit ik dan ook om er even een serie warrior poses doorheen te gooien en op een later punt de DVD weer te volgen. Als ik in Virabhadrasana III sta (op één been met de handen naar voren gestrekt, de houding waarin Shiva het hoofd van Daksha weggooit) komt vriend thuis van zijn rondje hardlopen. Hij werpt een blik op het tv-scherm, waarop Rodney weer in een omgekeerde hond staat, en op mijn houding. ‘Je bent net Roemer tijdens een les agility’, zegt hij. ‘Die volgt ook gewoon de route die hij zelf het leukst vindt.’

 IMG-20151123-WA0004

Read Full Post »

Broek

Ken je ze, die win-acties op Facebook waarvoor je een foto van een product moet delen? Heb je je ooit afgevraagd of er wel eens iemand iets wint? Dat hoef je je nu niet meer af te vragen want ik won vorige week een yogabroek van Venice Beach bij Yogakledingonline. En hij is lekker warm, vooral rond de enkels. Commentaar van vriend: ‘Oh fijn want je hád nog helemaal geen yogabroek…’
Nou, nog geen grijze. Of in ieder geval nog geen lánge grijze (het 7/8-model ligt toch echt tot het voorjaar in de kast hoor). 20151016_091358

Read Full Post »

Ik loop door de buurt met het hondje. Een klein rondje, even naar de notenwinkel en weer terug, want vanmorgen heb ik een les aquafit gedaan en dat was eigenlijk wel weer genoeg actie voor vandaag. Voor me loopt een oudere mijnheer met een ruitjesoverhemd aan, keurig ingestopt in zijn donkere spijkerbroek. Aan de overkant van de straat loopt een man in t-shirt met onder de korte mouw steekt een tribal-tatoeage uit. Joviaal groet hij de man die voor me loopt. ‘Hé, ben je gevallen?’, vraagt de t-shirtmijnheer.
‘Ja…..’ zegt de oudere man berustend-ik zie nu dat hij wat korstjes en schrammen in zijn gezicht heeft- ‘ik was aan het skyleren…’
Dit moet even bezinken. De man is duidelijk al in de 70 en hij was dus aan het skyleren, iets wat ik in mijn hele leven welgeteld één keer gedaan heb en stiekem doodeng vond. Er doemen beelden bij me op uit mijn studententijd toen en dagelijks een man op skylers met alleen een string aan en een rugzakje om door de Utrechtsestraat zoefde. Het zal toch niet…nee, zo lang is mijn UvA-tijd ook weer niet geleden.
En ik ben dan bij de aquafit wel met afstand de jongste en de enige in bikini, het versterkt mijn idee dat ik een bejaardensport doe. En daar nog spierpijn van krijg ook. Snel naar huis, om me daar te verstoppen onder een dekentje en er vrijdagochtend, op tijd voor mijn yogales weer onder vandaan te komen.

Read Full Post »

Older Posts »